गद्य कविता
रुखहरूलाई …कारण
एउटा मेरो चिनो लिएर ,एउटा ज्योति लिएर
नफर्कने बाचा गरेर उनि हराईन
मैले दिएको घाऊ लिएर ,मलाई अर्को पिडा दिएर
नआउने बाटो गरेर उनि गईन
पर्ख भनेर हात समाऊन नपाउदै छुटी सकेछन
नतमस्तक बनेर बसी रहे मेरा जाली आँखा हरू
माफी माग्ने हत्तार हुदा हुदै टुटी सकेछन
तारा बनेर बसिन उनि म भए उजाड पाखाहरू
उनका मन बचन पोखीदिए लोटाउन मिलेन आसा
भिजेका थिए आँखाहरू ओभाएंन उनि जादा पनि
कुस्ट एउटा पापी मन लिएर बाचेको छु
प्रायेस्चित को भुमरी मा अल्झीएर
उनको छाया खोज्दै नचिनेका गल्लि संग
उनका माया खोज्दै देख्ने अन्धो बनेको छु
बिना यात्रा को यात्री बन्दै
सास बिताउने बाटो खोज्दै छु
बिहानदेखि बेलुकीसम्मनयाँ नेपाल कहा छ ?
प्रत्युषका कुन्जकोटर भित्र
अकाट्य र अनिर्वेष्यका
आभा स्वरुप आँकड भित्र
परतन्त्रको स्वीकार्य हैन
स्वतन्त्रताको गरिमा भित्र
लुकेको छ हैँ नयाँ नेपाल ||
धर्म र सँस्कृतिको आड लिएर
दीन दु:खिको वेदना भित्र
हिमाल पहाड ,तराई सम्म
बिभिन्न भाषा जात जातीको
ढुक-ढुकि भित्र अन्तर्गुहामा
लुकेको छ है नयाँ नेपाल ||
प्रफुल्लित मुद्रालिएर बस्ने
साधु र सन्तलाई गौरव सम्झ
जुन सुकै धर्म र सँस्कृति भएनि
समान दृष्टि राखि त हेर !
अभावताको निराशा छाडि
सधै प्रसन्न बनि त हेर !
अगाडि छ है नयाँ नेपाल ||
हैकमताको आड पन्छाई
समान दृष्टि राखि त हेर !
शु-शान्त देशका सन्तति हामी
कालरात्रीपछि
म आँफैबाट बेचिएको छु
कृतिम गुलाफमा रम्ने तिमी…
अक्करमा फुलेको गुराँस
पदका लागि जन्मेका हामी
मनकी रानी बनी बस्यौ बिगतका पानाभरी
आवाज बोकेर आएका मेघहरू खै ?
हुर्याउँदै वटुवा बनी
दुई चार बर्षअघि