गद्य कविता

मृत्यु भएर सालिकहरू नै
सालिक बनेकाछन्
सालिकहरूको मृत्यु भएर
घलौट का मूर्तिहरू
उभिएकाछन् चोकहरूमा,
धलौटका मूर्तिहरू,
अनेक प्रतिकहरू,
पनि त’ बन्दछ रे ।

कसैले मन भित्रै राख्छन्
कसैले मन खोली दिन्छन्
कोही भन्नै सक्दैनन् बोल्नै सक्दैनन्
कोही सबै कुरो बोली दिन्छन्

म साहिली दमिनी
ठूला बा’को दलान बाहिरै थिएँ,
नचोखिने गरी
… जुठो माझेकै थिएँ,
कलम भिरेका’ सुकिला
मेरो घरमा एक हुल मान्छे आए
ठूला बा’को घर न जान अ-हाए

आमा
खै कसरी भनौँ
कसरी सुनाउँ
म आफै रनभुल्लमा छु
म जिउँदो छु कि छैन
थोरै आशको त्यान्द्रोभित्र

अनायसै भुकम्प आयो
जमिन थर्थराउन थाल्यो
मानिसहरु एकाएक भाग्न थाले कर्मक्षेत्रबाट
गाएर आफ्नै मृत्युको गीत ।

यस्तै हो दुनियाँ, भुँडी सुन्न्याँ
न त लालगेडी, न त भुनियाँ ।।

पुस्कल पौडेल (प्रतिक)

एक तोला होइन दश तोला सुन किन्नु आमा,
पाँच लाखको जग्गा होइन पचास लाखको घर किन्नु बाबा,
बिदेशमा छु म,
मैले केही खानु लाउनु पर्दैन,
जति पनि पैसाको माग गरे हुन्छ

मीत” के हो तिमि मेरो वतनलाई सोध
प्रीत” के हो मुनाको त्यो मदन लाई सोध
हत्केला उठाउदैमा आशिर्बाद हुदैन मित्र
मेरो देशको छानो त्यो गगनलाई सोध

तिमीले हाँसेको हाँसो
अणु अणु भएर झरे
तिमीले दिएका बचन
परमाणु भएर झरे
खै कसको दोष होला हरे !
यी मेरा आफन्तहरु त
जीवाणु भएर झरे

झुल्केको घाम हो कि
झरीको पानि हो
यो मेरो देश नेपाल
मजदूरको पसिना
अनि
कसको जिन्दगानी हो

नदी वारि छ –
लोकमार्ग
पारि छ –
तारेभीर /
वारि छ -वासना
पारि -विषय /

नूतन र पुरातन युगको संक्रमणमा उभिएर
मैले बिजयको हात हल्लाएको त्यो दिन
तिमी आफैं भन्नेछौ
हाम्री छोरी महान छे !!!