गद्य कविता

सबैले राज्य पाउने भए रे,
आफ्नो सुर आर्फै गर्ने भए रे,
ठूलो बुबा मगरातमा परे रे,
मेरो दाजु अवधमा छन् रे ।
सबैको आ–आफ्नै
राज्यको झाँकी छ ।

चेली, कठै मात्र भन्न सक्छु ।
तिमी गयौ ।
यो कविता हैन,
रोएको मनको आवाज मात्र हो ।
कतै
कतै व्यक्त नभएको
१८ वर्षकै उमेरमा गयौ ।

मायाको पीडाहरू नबुझ्नेले, मलाई माया गर्छु नभन्नु ।
कोही कसैले सोधे तिमीलाई, मेरो निम्ति मर्छु नभन्नु ।

बिस्वास नदिलाई मायाको खोला, मलाई तार्छु नभन्नु ।
कोही कसैले सोधे तिमीलाई, मेरो निम्ति आँसु झार्छु नभन्नु ।

अनुप्रस्थ या अनुदैध्य
अनुराग या बैराग,
कस्तो तरङ्गबाट
सुरु गरुँ,
आजका
यी रङ्गीन होलीहरू…. ?

मुर्दाघरमा
यन्त्रवत मूर्तिजस्ता मुखाकिर्तिका मान्छेका उब्रेपाब्रिएका
अनुहारहरू आउछन जान्छन
मानौ तिनलाई उज्यालो अध्यारोको कुनै हेक्का छैन
आत्मसन्तुस्ठीको ब्यग्रतामा डुबेर गगनभरी ठाउ ठाउमा झोल्लिएको
बादलको टुक्रा हेरी मुख मिठ्याउदै कङ्काल मान्छेहरू

ऊ,
सिरिजङ्गाको,
रगतले भरिएको कलमबाट
साचै प्रीथक
रातो कविता लेख्दै छ ।
उसको कवितामा…
मुक्तिको,
स्वतन्त्रताको,

नतर्साऊ जति तर्साउनुथ्यो तर्साई सक्यौ
भो अब कष्ट नगर
तिम्रा ती प्रयासहरु अधुरा अपुरा रहन्छन
अस्ताएको घाम झै
ओईलिएको फूल झैँ
पानी सुकेको खोला झै
अनि फूकी रहन्छौ ढुङ्ग्रा

हे निलो आकाश तेरो पापमा परी उसले
आफ्नो मुटुलाई लुकाउदा
म तेरो जिउँदो लासमा टुलुटुलु हेरिरहेको थिए
तेरै त्यो पापी नजरलाई गिज्याइरहेको थिए
तैले कति कठोर मुद्रामा उसको हाँसो खोस्ने कोसिस गरिस्

सपनालाई तामेलीमा राखेर
रहरहरू फुलाउन चाहन्थे
जिजीविषा थियो ऐशले बाँच्ने
मृगतृष्णा थियो सुन्दर जीवन जिउने
तर आज मैले रहरहरूको दाग बत्ती दिए
सपनाहरूले आत्मा हत्या गरे पछि,
जिजीविषाको गला रेटेर
आज म हत्यारो भएको छु

उस्तै छाला उस्तै हाड
उस्तै ती नशाहरू
उस्तै मासु उस्तै रगत्
उस्तै ती बहावहरू
उस्तै मुटु उस्तै धड्कन
उस्तै ती श्वासहरू
उस्तै आँखा उस्तै नजर
उस्तै ती दृश्यहरू

भन्थिन् मेरी आमाले
कोही छोरा हुन्छन्
कोही मोरा हुन्छन्
कोही काला हुन्छन्
कोही गोरा हुन्छन्
भन्थिन् मेरी आमाले
हो ! मेरी आमाले त्यसै भन्थिन्।