Skip to content

विविध-विधा

मान्छेहरु

मान्छेहरु – १

मान्छेहरु मैले दिनदिनै हिंड्ने गरेको बाटोलाई भीर भन्दछन्
मैले बोकेर हिंडेका यी यावत् खुसीहरुलाई पीर भन्दछन् ||

मलाई थाह छ – भन्न मात्र जान्ने यी मान्छेहरुले जे पनि भन्दछन् –
असारे हिलो नै नखेली आएको-समयलाई पनि यी मान्छेहरु मङ्सिर भन्दछन् ||

तीन मुक्तक (गोधुली साँझ ढल्किएपछि)

गोधुली साँझ ढल्किएपछि रात हुन्छ
अन्ध विश्वासमा बढी बिश्वास घात हुन्छ
छोरीमा अगाध हुन्छ आमाबाबुको श्रद्धा
छोरा पराई हुनुमा बुहारीको हात हुन्छ ।

कपडामा नैंनसुट जस्तो भलाद्मी कोरा हुदैन
हात्ती जस्तो शालीन र बुध्दिमान घोडा हुदैन
छोरी जन्म्यो भनेर चिन्ता नगर प्रिय
बाबुआमाको लागि छोरी जस्तो गुनी छोरा हुदैन ।

मान्छेलाई यहाँ मान्छेको विश्वास

मान्छेलाई यहाँ मान्छेको विश्वास छैन
आफ्नै आमा – बाबु हराउँदा तलास छैन

हिजो – आज रातभरि खोकेर मर्दै गर्दा
खै छोरालाई कत्ति पनि आभाष छैन

ज्युँदै जाँदा एक्लो हुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो 

ज्युँदै जाँदा एक्लो हुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो 
सम्झनामा तड्पी रुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो  

एकोहोरिँदै यादहरू संगाली एकान्तमा 
वियोगान्त गीत सुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो

स्वत्व –

धेरै नै अपमान खप्नु छ खेपें वठ्याइँ ता रोजिन
धेरै लाभ लागे तथापि कहिल्यै त्यो हानि ता सोचिन
माथिल्लो पदको निमित्त कहिल्यै गोडाहरु ढोगिन
खाँदै गुन्द्रुक भात वस्छु मजाले त्यो सोख नै सोचिन

र त लेख्-न थालेँ

एक्कासि तिमी टाढा भयौ र त लेख्-न थालेँ
अलपत्र मलाई छोडि गयौ र त लेख्-न थालेँ

सुख दु:ख सधैंभरि बाँड्ने भन्थ्यौ एक-अर्कामा
तर आज एक्लै दु:ख सह्यौ र त लेख्-न थालेँ

बुढेसकालले छोयो क्यारे

बुढेसकालले छोयो क्यारे, कपाल सबै पाक्यो अब
सोच्न छोड्यो मस्तिष्कले, मनस्थिति थाक्यो अब

नाना थरी बिमारीले, दु:ख दिए सधैं भरि
किन किन लाग्न थाल्यो “दैवले नै डाक्यो अब”

मेरै मात्र जिन्दगीमा दुर्घटना धेरै हुन्छन्

सबै भन्छन् प्रगतिका सम्भावना धेरै हुन्छन्
मेरै मात्र जिन्दगीमा दुर्घटना धेरै हुन्छन्

भ्रष्टचारी गुण्डालाई शिरमाथि राख्छन् किन?
राम्रै काम गर्दा मैले आलोचना धेरै हुन्छन्

जुन बस्तिमा पापीहरू साधु भेष लगाउँछन्
बुझें त्यहीं पुजा पाठ आराधना धेरै हुन्छन्

‘शत्रु भन्दा मित्रसँग बचाऊ मलाई भगवान’
अंगालेर छुरी धस्ने आफ्नोपना धेरै हुन्छन्

‘घायल’भै दुनियाँको भित्री कुरा बुझ्न पाएँ
त्यसैले त मनै छुने यि सिर्जना धेरै हुन्छन्

गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हालःअबुधाबी,युएई

दुई मुक्तक

सुतुरमुर्ग जसै नाच्छ पहिलो बर्षातमा ।
मनको मजुर उसै नाच्छ प्रीय मिलनको हर्षमा ।।
साग सिस्नु ढिंडो गुन्ग्रुक सँगै मिलि पकाउँला ,
ठाँटी भञ्ज्याङ सँगै जउँला नाच गानको हर्षमा ।।
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
छोड प्ीय परदेशमा पसिना बहाउन ।
मिलिजुली यतै बसौं चौंरी चराउन ।।
भो मलाई चाहिन्न शिरफुल र बिन्दी ,
तिम्रो मायाँ भए पुग्छ जीवन बिताउन ।।

हेर्दा हेर्दै झरिजाने फूल सम्झि नरुनु है

हेर्दा हेर्दै झरिजाने फूल सम्झि नरुनु है
तर्दा तर्दै मकिजाने पुल सम्झि नरुनु है

मरिलानु केही छैन दुइदिने चोला हाम्रो
हाँसी खुशी ज्युँनु जाती कुल सम्झि नरुनु है

यथार्थमा जहाँ पनि घोडा चढ्ने मान्छे लड्छ
अन्जानी मै भइदिने भुल सम्झि नरुनु है

सपना जस्तो सुन्दर बिपना कहिल्यै हुन्न
अधुरो ति रहरको हुल सम्झि नरुनु है

अजम्वरी कोही छैन सृष्टि पछि अन्त्य हुन्छ
बग्दा बग्दै सुकिजाने मुल सम्झि नरुनु है

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

जान्नुपर्छ

जिन्दगीमा मानिसले रुन पनि जान्नुपर्छ ,
कहिले खुसी कहिले दुखी हुन पनि जान्नुपर्छ,
कर्मले नै सफल सबै कहाँ भाका छन् र यहाँ ??
कहिले काहीं डोकोमा दूध दुन पनि जान्नुपर्छ ।

जवानी

मृग सावक जस्तो तिम्रो जवानी
नयन तिम्रा चम्के दुनियनँ दिवानी

कोकिल स्वर तिम्रो मृदु मुस्कानैमा,
तिलस्मी जादु भरी तिम्रा जवानी

गज गामिनी हौ मोर पंख केश,
स्वर्ग परी झैं मदमस्त जवानी

मायालु साथ चाहेकी थिएँ

मायालु साथ चाहेकी थिएँ के गल्ती गरें र ?
भरोसा तिम्रै लिएर जिएँ के गल्ती गरें र ?

भावना मेरो बुझेनौ कहिल्यै मान्यौ पराई
चिरियो मुटु दुखेर सिएँ के गल्ती गरें र ?

तिम्रो जिन्दगीमा कसम

तिम्रो जिन्दगीमा कसम, अबदेखि आउँदिन म
तिम्लाई ब्यर्थै दिल्मा कसम, अब स’जाउँदिन म

तिमी हिड्ने गोरेटो र, पँधेरीमा कहिले पनि
ज्यानै जाओस तर कसम, अबदेखि धाउँदिन म

मायाँ

लुकि छिपि नियाल्छु म मेरो उनको छाँया होकि
सँदै सँदै कुड्की लाग्छ उन्ले गर्या मायाँ होकि
कालो मेघ गर्जन्छ र मध्याह्नमै रात पर्छ
मेरा मनका बह सबै बर्षा बनि झ्रर्ने होकि

दुई मुक्तक (कति पढ्न बाकी छ)

कति पढ्न बाकी छ भनी, कोर्सको कुरा नगर भो
जागिर खान सोर्स अनि, फोर्सको कुरा नगर भो
आजकल त पढाईभन्दा, पैसा बिग्छ हाम्रो देशमा
बिज्ञ मान्छे पाउछौ भन्ने, व्यर्थको कुरा नगर भो