विविध-विधा

देश निकै छट्पटायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध
सुख शान्ति लड्खडायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध

छाडातन्त्र भएको छ, प्रजातन्त्र अचेल भरि
सद्भावना डगमगायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध

पर्खिदैछू बिहे गर्न तर्किएर नजानुस् है
आएपछि फेरि बिदेश् फर्किएर नजानुस् है

सँगसँगै जिउने रहर जिन्दगीका हर प्रहर
मेरो हजुर शिरमा सिन्दुर् छर्किएर नजानुस् है

अजम्बरी माया रैछ धन कैले हुन्न रैछ
सम्पत्ति कै पछि पछि लर्किएर नजानुस् है

अचानक आयो नयनमा बस्यो
थाहा नपाइ मेरो मनमा पस्यो

जब जब ओझेल पर्छ ऊ तब
सम्झनामा आँशु बनी खस्यो

पूर्ण विश्वास दिलाएर मलाई
चोखो मायाको डोरीले कस्यो

छागाबाट खसे झै भो जीवन तिमीले साथ छोडेपछि
जिउदो लास झै भो जीवन तिमीले पाइला मोडेपछि

पर्खाइमा बिताउदा दिनहरू टुक्रा टुक्रा पार्यौ यो मुटु
मलाई छोडी पराईसँग तिमीले साइनो जोडेपछि

तिमीलाई नै सजाएको थिए यो मुटु र मनभरि
पराई भए आज तिमीले यो मनलाई तोडेपछि

एक दिन सबैबाट टाढा हुनु पर्छ मैले पनि
तिमीले जस्तै कुनै दिन रुनु पर्छ मैले पनि !!

सराप हैन तिम्रो मनको न त कुनै आलाप नै हो
कसम खान एक दिन देउता छुनु पर्छ मैले पनि !!

समयले धुरुधुरु, रुवाएरै छाड्यो आज
मुटु छेड्ने तीखा वाण, चलाएरै छाड्यो आज

नभए झैं भयो अव, रवि शशि आकाशमा
नयनको ज्योति पनि, हराएरै छाड्यो आज

नसालु नयन देखाएर गई
मेरो धड्कन बडाएर गई

कसले देला माया भनेथे
मलाई माया चडाएर गई

कसैलाई माया गर्दिन भन्थे
मुटुमा नाम लेखाएर गई

१,
एउटै छ मुटु मेरो हजारौंको दाउ त्यस्मै
कति मिठा यादहरू कति दुख्ने घाउ त्यस्मै
एक मुठी ढुकढुकी नि यहींभित्र अडेको छ
भो भो कति गर्छौ तिमी सधैँ आऊ जाऊ त्यस्मै

२,
नयाँ नयाँ आविस्कार विज्ञानले मात्र गर्छ
नौलो दिनको सुरूवात बिहानले मात्र गर्छ
बाँचुन्जेल आसेपासे बरिपरी धेरै होलान्
मरेपछि स्वागत केवल चिहानले मात्र गर्छ

चुरिफिरी अचम्मै छ बादलको हेर हेर
झरी पर्दा बेहाल भो आँचलको हेर हेर

भित्र कतै दुखेको छ सडकमा भौंतारिन्छ
छेवै जानु हुन्न भन्छन् पागलको हेर हेर!

बनाउँछन् ठर्रा कतै, कुहाएर जाँड पनि
कस्तो दशा भुजा खाने चामलको हेर हेर

बेहोशीमा भुल गरी रूनेहरू धेरै हुन्छन्
बग्नु पर्ने भाग्य रै’छ गाजलको हेर हेर

‘बल्या आगो ताप्ने’हरू कहाँ गए यति बेला?
दुःख पर्दा कोही छैनन् ‘घायल’को हेर हेर

गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हालःअल शोवैब,अबुधाबी,युएई

वर्तमानमा अाफ्नै देशकाे सपना देख्तै थिएँ
कता कता भविष्र्यको आफ्नै देशमा हराएँ
त्यताको हालत देखेर तिन चित खाएँ
बरु सपनाकाे देशमा
केही युवायुवतीहरु पसिना बगाइरहेका थिए
त्यो भविष्यको आफ्नै बिपनाकाे देश ता
युवायुवतीहरु विहीन भएको मात्र पाएँ ।
म ता आफ्नै देशमा हराएँ ।
मैले आफ्नै देश हराएँ ।

नहुर्किन्जेल तिम्रो छाती लुस्नु लुस्थें आमा
अमृतको दुइटा धारा चुस्नु चुस्थें आमा

शीतल तिम्रो छहारीमा लहरिँदा खेरी
राल सिङ्गान् तिम्रै जिउमा पुस्नु पुस्थें आमा

हावासँग जुध्न खोजें आफै उड्ने डर भयोl
जड्याहाको जिन्दगानी घर न त थर भयो

एक जुनी बाँच्न यहाँ सयौ पल्ट मर्नु पर्दा,
एक मुठी स्वास चल्ने न त कुनै भर भयो

हावाले उडायो कसिङ्गर त, बाँकी फोहोर मैला थियो
मायाको हल्ला होइन, मात्र खैला बैला थियो ।।

एक अर्काकालाई हेरेर, लजाउँदै मुस्काइ दिनु
न त उस्को सुरुवात नै, न त मेरै पैला थियो ।।

धक फुकाई रुने अनि हाँस्ने मान्छे मन पर्छ
दु:ख सुख जे परे नि बाँच्ने मान्छे मन पर्छ

डाहा इर्ष्या रिसराग सबै सबै त्यागी दिई
भात्किएका सम्बन्ध ती गाँस्ने मान्छे मन पर्छ

हामी पनि चोखो मायाँ, लगाउँथ्यौं तन्नेरीमा
अनगिन्ती स्वप्नाहरू, सजाउँथ्यौं तन्नेरीमा

त्यसै त्यसै बरालिँदै, बिराएनौ बाटो कहिल्यै
सत्य, निष्ठा, कर्तव्यमै, रमाउँथ्यौं तन्नेरीमा

मेरो बिजोक दुनियाले देखिरा’को छ है
तातो हावा घामले सधैं सेकिरा’को छ है

बन्धकीमा राखी आ’को घर उकास्नलाई
पसिनाको धारा काममा बगिरा’को छ है

तिमी सँगै चियाबारी डुलेर छुटें
भन्नै पर्ने कुरा चाँही भुलेर छुटें

हामी सँगै गोदावरी घुमेको पल
फूल हेर्दै तिमीसित झुलेर छुटें

नखोलेरै तिमीसँग मनको कुरा
तिम्रो बाटो अर्कै सँग खुलेर छुटें

कुहिरोले छोपिएको हिमाल सरि
चाहनाको हिउँ व्यर्थै चुलेर छुटें

तिमीसँग यात्रा गर्ने रहर सँगै
बित्यो बेला सेतै केश फुलेर छुटें

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

पसिनाले भिजाएको माटो हर्दै रोएँ
गैरीखेत टार्बारीको पाटो हेर्दै रोएँ

अलिकती गुन्द्रुक रैछ पकाउन लाई
कचौरामा आधा जती आँटो हेर्दै रोएँ

बाबा आमा अगेनाको छेउ छाउ थिए
टोपि माथि पसीनाको टाटो हेर्दै रोएँ

खाली खुट्टा हिऊ पानी कठै मेरा बाबा
ठेस लागि बस्दै गाको खाटो हेर्दै रोएँ

यौटी बैनी बिहे गरी परायाकी भैछन्
उन्ले लाका थोत्रे लुगा फाटो हेर्दै रोएँ

पाली माथि बारेको थ्यो मकाएछ सबै
धमिराले खाएको त्यो भाटो हेर्दै रोएँ

तोयानाथ पौडेल
सँखुवासभा – तामाफोक
हाल – मरुभुमी को छाती बाट