विविध-विधा
गजल
समयलाइ कुर्दा कुर्दै अब तिम्रै भएँ सानु¸
याद साँची कुर्नु पर्दा धेरै पिडा सहेँ सानु ।
तपस धेरै मनले गर्यो् तन त्यसै भौतारिँदा¸
लगनगाँठो जुर्ने भयो अब तिम्रै भएँ सानु ।
कसको कस्तो भन्दा भन्दै आलटाल गर्यास थिएँ¸
तिम्रै साथ लेख्या रै छ अब तिम्रै भएँ सानु ।
आँट गरेँ सुर कसेँ अब पक्कै तिम्रै हुन्छु¸
सातै जुनी साथ दिन अब तिम्रै भएँ सानु ।
गजल
भैगो छुट्यो साथ अब भेट्न नआउ सानु¸
नसके नि भूलिदिउँला अब भेट्न नआउ सानु ।
छाडिसकेँ सम्झि रुन अनि तिम्रो बाटो कुर्न¸
भूल्या यादलाइ व्यूँताउन अब भेट्न नआउ सानु ।
धेरै सहेँ तिम्रा झुठ अब झेल्न गार्हैन पर्ला¸
अँझै माया गर्छु भन्दै अब भेट्न नआउ सानु ।
आफ्नै सुर गरे हुन्छ तिम्रो पायक के के पर्छ¸
फेरि पनि ढाँट्छु भनि अब भेट्न नआउ सानु ।
आजभोलि आफ्नै जिउको ब्यपार तिमी गर्दै छौ रे
देखेँ सपनीमा मेरो लास, चित्तामा दन्नदन्ती बल्दै थियो ।
१)
जिन्दगीमा सुकर्म गरी जाउँ !
आशमात्र देखायौ हरबात तिमीले
फूल सम्झी टिप्न खोजें ओइलिएको पात रैछगजल
सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।
हाँस्न त याहाँ सबै हाँस्छन्, पिडा लुकाएरै भए पनि
रुनुको अर्थ रहदैन फेरी, हाँसो हराई गएन भने ।।
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।
चोट लाग्दैमा घाउ हुदैन, हुन्छ त केबल दुखाईमा अन्तर
सानो घाउ लाग्दानी दुख्छ,पिडा र चोट सहेन भने ।।
सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।
तिम्रा आँखा बाट संधै झरेको म मान्छे
गजल
—– दिंग्लाली कान्छो
तिम्रा आँखा बाट संधै झरेको म मान्छे
पल-पल जिन्दगीमा मरेको म मान्छे
आफ्नो मुटु रित्तो पारि दिएको थें मैले
विधाताले सिङ्गै भाग्य हरेको म मान्छे
रुखबाट पात झरे सरह नै फाल्यौ
तिम्रो मन बाट अन्तै सरेको म मान्छे
सम्झुं बिर्सुं भन्दै आज पर्खनु भो खालि
अनगिन्ति दोधारमा परेको म मान्छे
कुनै दिन आफ्नो ठान्ने सपना त्यो बोकी
मुटु फोरी दोबाटोमा छरेको म मान्छे
दौरा सुरुवाल लाईन्छ के नै बिग्रेला र !मर्ने भइयो
अभाव अनि पथ पथका रोकाई सँगै मर्ने भइयो
हृदयमा धातु किला ठोकाई सँगै मर्ने भइयो
खोज्या चिज आकाशका फल जस्तै भए सबै,
कलेजोका कुना कानी टोकाई सँगै मर्ने भइयो ।
मानवको स्वाभावै हो मात्तिने र हुङ्कार बाँड्ने,
आफू भने नउम्लेको पोखाई सँगै मर्ने भइयो ।
जीन्दगीका कति कति परीक्षा हुन् दिनु पर्ने,
रात दिन अनगिन्ती जोखाई सँगै मर्ने भइयो ।
हुन्न यहाँ केही पनि रोई कराई जे गरे’नि,
आदर्शका हरफ हरफ घोकाई सँगै मर्ने भइयो ।
रुखो हाँसो हास्नु पर्छ, भित्र आँधी चल्या हुन्छ,
मस्तिष्कको गह्रौँ बोझ बोकाई सँगै मर्ने भइयो ।