विविध-विधा

“गज़ल”
बिना कारण् रुन्छ यो मन,किन किन कुनै बेला
सारै बैमान् हुन्छ यो मन किन किन कुनै बेला
–
कस्तो मन यो बोकेँ मैले, आफैलाई दिक्का लाग्ने
आँशु भै चुहुन्छ यो मन,किन किन कुनै बेला
–
नदी जस्तै बग्छ अनि,वादल् जस्तै उड्छ पनि
ओँठ्को खुशी थुन्छ यो मन,किन किन कुनै बेला
–
माकुरी झैँ आफ्नैसंसार,बनाउला जस्तै गरि
खै!त्यस्तै जाल बुन्छ यो मन,किन किन कुनै बेला

राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”

(१) प्रतिक्षाको अन्तिम घडी हेर्न आउदैछु
तिम्रो इच्छा चाहनालाई फेर्न आउदैछु
बचन दिन सक्दिन म दुःख पिडा हर्ने
तर न्यानो अंगालोमा बेर्न आउदैछु ।

तिमीलाई मन पराउदाको क्षण सम्झे
आकाशबाट जुन हराउदाको क्षण सम्झे

हेरी हेरी नअगाउने रुप तिम्रो हेरौ कती ?
जुझाएर नजरहरु लजाउदाको क्षण सम्झे

मनको हैन मुखको मात्र तालमेल भयो
हाम्रो देशको राजनीति जालजेल भयो

सपनाको सुन्दर बगैंचामा हेर,कोमल फुल फुल्दै थियो ।
पछ्यौरीले बेरी बनाएको, झुलौना अझै नि झुल्दै थियो ।

नलाउनु हजुरले मायाको दाम त्यसको कुनै मोल हुदैन,
अमूल्य हुन्छ माया भन्नेले, मुल्य तोकी भुल्दै थियो ।

चोखो माया प्रिती आज पुतलीको खेल भयो
साउने झरी आँखा बाट नसकिने भेल भयो.

न त पाउन सके उनलाई न त सके भुल्नै पनि
नेटो काटी उनी गइन् न त हाम्रो मेल भयो.

चन्द्रमा लाई टुक्रा पार्ने ब्रम्हाण्डका तारा झार्ने
खाएका ति बाचा कसम कागको लागि बेल भयो.

आँखा चिम्ली शिर राख्दा संसारलाई भुल्छु भन्थेउ
आज यहि छाती मेरो तिम्रो लागि जेल भयो.

कसैलाई बरदान् रे मेरो लागि श्राप् भो माया
येस्तो लाग्छ कर्म लेख्दा भाबीबाट झेल भयो.

बतास नचली पात हल्लेको देखे
खुर्सानीको बोटमा फर्शी फलेको देखे

तिमीलाई मन पराएको सजाय भोग्दैछु प्रीया
फर्किन्छ्यौ कि फेरि भनी भगवान् ढोग्दैछु प्रीया

जति गर्‍यो मनबाट जाने हैन तिम्रो तस्विर
भुलाउन तिमीलाई नै जाँड धोक्दैछु प्रीया

खाली हुन्न दिन रात मेरो जाँड रक्सीले
मर्ने गरी चुरोट उडाई खोक्दैछु प्रीया

तिमीलाई मैले टाँसिसकेँ मेरै छाती माथि
आफ्नो छाती आफ्नै हातले ठोक्दैछु प्रीया

गरेँ गर्ने जति मैले बाँकी नराखी गरेछु
भट्टी जाँदै तिम्रो याद मैले रोक्दैछु प्रीया

विनोद विवश
कुश्मीसेरा १, बागलुङ
srbinod@gmail.com

एक्लै हिन्दै थिए रुकायौ किन ?
सर्माएर नजर झुकायौ किन ?

जिन्दगी आगो हो ताप्न जाने रापिलो छ
जिन्दगी अचार हो चाख्न जाने चोपिलो छ
जिन्दगी माटो हो रोप्न जाने मलिलो छ
जिन्दगी बाली हो गोड्न जाने फलिलो छ

जिन्दगी युद्ध हो लड्न जाने जित हुन्छ
जिन्दगी बुद्ध हो बाच्न जाने प्रित हुन्छ
जिन्दगी नदी हो बग्न जाने सागर मिल्छ
जिन्दगी भवसागर हो तर्न जाने मुक्ति मिल्छ

लाली अनुहार चुमे पनि जुठो हुन्न पिरतीमा
जुन झार्ने कसम पनि झुटो हुन्न पिरतीमा
मनै भित्र पलाउंछ, मनै भित्र मौलाउंछ,
वाहिर फुल्ने गुरांस जस्तो बुटो हुन्न पितीमा
कि झ्याङगीन्छ स्वामी जस्तै कीत ढल्छ जरै सित
डडेलोले खाए जस्तै ठुटो हुन्न पिरतीमा
जुनी भरी बोक्न मिल्छ पिरतीको घांसको भरी
एकै दिनलाई काम चलाउने मुठो हुन्न पिरतीमा
कुटी हेर पिसी हेर दानाहरु सग्लै बस्छन्
चाली हेर कनीका र ढुटो हुन्न पिरतीमा
बसेरी-७ ,धादिंग

(१)
जिन्दगी संघर्ष हो, धेरै हरेश नहोऊ ‘काली’
बितेका ती पलहरु, सम्झेर अव नरोऊ ‘काली’
हार पछि जीत पनि पछ्याउँदै आउँछन् अरे,
नया सपना संगालेर, लड्न तयार होऊ ‘काली’

रमेर जननी काखमा हाँसेर मुर्छा पर्थें म
थिएन कहिल्यै नैराश्य खुशीको बहार छर्थें म

थकान भनेको कस्तो हो? भोक तिर्खा केही लागेमा
वनको अमला, बयर, अम्बकभरि चर्थें म

पराईले सिउँदो भरी उस्को डोली चढ्दा तिमी
मलाई सम्झी के रुन्थ्यौ र ? सिँदुर आज भर्दा तिमी

मेरो आँसु तिम्रो लागि हजार खुशी मिल्छ भने
साँझ बिहान रुदै बस्छु बास आज सर्दा तिमी

झुकेर म पाउ तिम्रो छुन पाइरहुँ
आमा आमा भनि सधैं रून पाइरहुँ

जति बेला आँखाभित्र सानो घाउ हुन्छ
ममतामयी आँशुले म धुन पाइरहुँ

(१)
सिरकको च्यातिएको खोल भयो गणतन्त्र
बतिबेगर अध्यारो टोल भयो गणतन्त्र
ब्यर्थै अधिकार सुम्पिएछ महाशय भनाउदालाई
बादरको हातमा नरिवल भयो गणतन्त्र।

नआऊ भो धर्केको मनको बाटोमा
आफैँदेखि तर्केको मनको बाटोमा

तिमीलाई मिल्ने छैन कुनै सान्त्वना
खुसी सारा फर्केको मनको बाटोमा

१. चोखो मायाँ संगालेर मुटुभित्र साँचु लाग्यो
माया प्रेमका कुरा गरी सधै भरी हाँसु लाग्यो
निराश भई बाँच्दै थिएँ एक्लो यो जिन्दगी
अचानक तिमी आयौ जुनीजुनी बाँचु लाग्यो ।

पहिलेको जन्मदिनमा
लाग्थ्यो दिमाग भर्छु यो साल ।
अहिलेको जन्मदिनमा
लाग्छ बिहे गर्छु यो साल ।।
पछि एउटै बुढी हेर्दै
लाग्ला हिस्स पर्छु यो साल ।।।

छ चिसो मौसम ताप तिम्रै
लुटिन्छु लुटुक्क काख तिम्रै

पगाल्ने शक्ति कि गले आँफै
अदृश्य अगेना राप तिम्रै