विविध-विधा

वसन्तको बहारमै खडेरी यो कस्तो
घर जलाई हात परेको घडेरी यो कस्तो

दिन बिते आँखा चिम्ली चिसो साँझ ओर्ल्यो
जून बेची पर्खिएको अंधेरी यो कस्तो

नछुदैमा मन दु:खायौ भन्ने तिमी नै हौ
नगरेको गल्ती लुकायौ भन्ने तिमी नै हौ ।।

सम्मान गरी स्वागत के गर्दै थिए
हारेपछि सिर झुकायौ भन्ने तिमी नै हौ ।।

के नै फरक पर्छ र मलाई, तिमीले मायाँ लाईनौ भने,
पर्खनुको पनि सिमा हुन्छ, हिँडिदिन्छु तिमी आईनौ भने ।।

नगाँस तिमी प्रितको माला गलाको पासो बन्छ भने
नदेऊ साथ तिमीले मलाई सबैको चासो बन्छ भने

नभेट्नु तिमीले कहिल्यै मलाई सबैको चित्त दुख्छ भने
नबोल अब मसँग तिमी बोल्दैमा वात लाग्छ भने

कानमा खुस्स भन प्यारी, मन लागेका कुरा
बाकीँ छोड्ने छैन केही, गर्नेछु म पूरा

भन मन लागेजति, उधारो म छोड्ने छैन
हिजो पनि गर्न बाकीँ, रहेका अधुरा

ध्यान दिनु वरिपरि, आवाज बाहिर जाला
घर गाउँलेले कुरा काट्लान्, बज्दाखेरि चुरा

हल्ला हुन्छ मध्यरातमा, उठ्छन् केटाकेटीहरु
झ्यालबाट चिहाइ हेर्लान्, पल्ला घरका भुरा

गर्छु गर्छु किन यति, हतार भयो तिमीलाई
निदाउन देउ पहिले तिम्रा, सासू ससुरा

विनोद विवश
कुश्मीसेरा १, बागलुङ

लाएर माया छुटाउदै हिड्यौ
दिएर जोवान लुटाउदै हिड्यौ

जे जे ल्याएँ मुग्लान्बाट गोटी स्वीकार !
ढुङ्गै ल्याएँ भने पनि मोती स्वीकार !

रूझेर झरीमा परेली त्यो झिमझिम थियो
रूझेका थ्यौं दुबै जना झरी सिमसिम थियो

अपरिचित आँखाहरू लड्नथाल्दा आपसमा
यस्तो लाग्यो हाम्रो पैले देखी हिमचिम थियो

सात समुन्द्र पारीपट्टी मेरो घर छोडी आएँ
गाउँ घरका सबैसंग तनको नाता तोडी आएँ

राम्रो लाउला, मिठो खाउला, सबैलाई पुर्याउला
भन्दै सबका सपनाहरु एकपल्ट गोडी आएँ

बेमौसमी बर्षातले माथैभरि चुटेर गयो
खुशी काँच-चुरासरि लाउँदा लाउँदै फुटेर गयो ।

कति लाचार भयो जीवन निरसमा बद्लिएर
आश देखाई भाग्यले नै सारा हाँसो लुटेर गयो ।

खाएका कसम भुलेको छैन
बैरीको ऋणमा डुलेको छैन

टुट्लाकी मायाँ नभन प्रिय
अटुट छ नाता टुटेको छैन

जिन्दगीमा बाँच्नलाई आश बाँकी थियो
जोगाएको अलिकति सास बाँकी थियो

गरिबीको रेखाभित्र खुम्चिएरै बसेँ
छाक टार्न अन्न दुई गाँस बाँकी थियो

देश शृंगार्ने देश सपार्ने पाटो बन्द भएपछि
महङ्गीले मुखमा हाल्ने आँटो बन्द भएपछि
हामी युवा परदेशिन वाध्य भयौ ए नेता हो
आफ्नै देशमा रोजगारीको बाटो बन्द भएपछि !

बरु विष देउ मार, झुट सहन्न म।
मागी हेर ज्यान दिन्छु, लुट सहन्न म।।