विविध-विधा

कति कति मीठा थिए तिम्रा लाली ओठका कुरा
मैले कहिल्यै सोचिन हो बोली भित्र हुन्छ छुरा ।

तिम्रो स्पर्श तनै भुल्ने गन्ध त्यसै त्यसै मीठा
त्यसै त्यसै लठ्याउथ्यो बज्दा तिम्राहातका चुरा ।

वर्ग भा’को ठाउँमा शोषण हुन्छ हजुर
विरोधले शोषण रुन्छ हजुर ।

विरोध बढेसरि प्रतिरोध बढ्दै जान्छ
प्रतिरोध बढेको कुरा विष्फोटले सुन्छ हजुर ।

विष्फोटले ध्वस्त निम्त्याउने हुँनाले
यत्तिमै रहे यसले निर्माण थुन्छ हजुर ।

यति बढे तिम्रो प्रहार, थेक्नै गाह्रो भो ।
शरीरभरि फोक्कै फोका, सेक्नै गाह्रो भो ।।

अधरभरि पराइ डुल्यो, नजरभरि पर्दा
मनको आँखा उघारेर, देख्नै गाह्रो भो ।।

घरमा आगो सल्काएर, तिमीले डेरा सर्दा
पीरमाथि पीर थप्यौ, खेप्नै गाह्रो भो ।।

ढुंगा हो कि मुटु हो,तिम्रो छातीभित्रको
बुझ्न मैले सकिन है,मेरो साथीमित्रको

टेकी गयौ छातीमाथि,सिंडीसम्झी मलाई
रहेन छ साथी तिम्रो,मनचोखो पवित्राको

रुप राम्री मान्छे राम्री,साह्रै सुन्दरी तिमी

आफ्नो उद्यम छोडी छोडी,अरु बन्दा रुन्छन मान्छे
बाहिर सफा देखिए नि’, भित्र काला हुन्छन मान्छे

‘बसुधैव कुटुम्बकम’ भन्नु मात्रै मुखमा रै’छ
आफ्नै बाटो भत्कोस बरु, अरुलाई थुन्छन मान्छे

मेरो बाटो एउटा हुँदा तिम्रो बाटो अर्को भयो
तिम्रो जन्ती अन्मिदामा मेरो पछि लर्को भयो ।

मखमलको चादर ओडाई मेरो अर्थि उठ्दै गर्दा
तिम्रो आंगमा सजाउन सुहागको बर्को भयो

आँखा जुद्धा नजरहरू झुकाएर गयौ
केके थियो मनमाकुरा लुकाएर गयौ ।

कल्पनामा पिरतीको माला उनेको थेँ …
यथार्थमा गाँठो त्यसको फुकाएर गयौ ।

बादलका आकृतिमा तस्वीर तिम्रो खोज्थेँ

झुट्टा नाता जोडेर के गरेको
कोमल मुटु तोडेर के गरेको ??

दिएर हात सजिलोमा तिम्ले
अप्ठ्यारोमा छोडेर के गरेको ??

(१)
बिज्ञान पढें
डाक्टर बन्नलाई
हाइकू लेख्छु

(२)
सँगै सुतेको
हेल्थ टिचरसँग
लुतो सरेछ

पिएर नाना मातहरू रुने गर्छौ रे तिमी
गरेंछु भनेर घातहरू रुने गछौ रे तिमी ।

थाहा पायौ जीवन बाँच्न दुख छ भन्थें
सम्झेर मेरा बातहरू रुने गछौ रे तिमी ।

एकान्तमा मायाँ गाँस्नु मेरो दोष थियो
साथ छुटायौ हातहरू रुने गछौ रे तिमी ।

फूलले पनि मैलाई काट्छ धार भएपछि
तिम्रो मेरो छुट्टा-छुट्टै ससार भएपछि

बिछोड्को पलमा उसै मुस्कुराउँछ्यौ तिमी
प्रभातको रौनक कहाँ अन्धकार भएपछि

पीडाको त्यो सन्तापले छाती पुरै पोल्छ
एउटै मुटु टुक्रिएर चार भएपछि

उधारोमा खाँदाखाँदै खाता बन्द भो
नपरेर पानी पनि छाता बन्द भो ।

उठेकाले थिच्नुहुन्न बल छ भन्दैमा
यस्तो विचार राख्ने हुँदा नाता बन्द भो ।

विदेशीको मनमौजी सहन्न भन्दा
मेरा लागि उसको घरको हाता बन्द भो ।

हेरी बस्छौ टुलु टुलु रहर कस्तो तिम्रो
मानवता नै नभएको सहर कस्तो तिम्रो

राजधानीको नगरीले लगाउँदै छ गुन
सुनधाराले पानीमाथि फलाउँदै छ सुन ।

पुख्र्यौलीकै आर्जन अरॆ सुनधाराको पानी
जल आउने नलभित्रै पालिकाको घुन ।

छसयमा एक थपेर खेतालाका टोली
त्यहीँभित्र नेपाल खान बजाउँदैछ धुन ।

रानीवनको पानी ल्याउँछ ट्याङ्करले बोकी
महँगो भाडा पैसा छैन जनता लागे रुन ।

यसै गरी आशु सधै झार्छ्यौ कति सानु
रुदा रुदै आफै कमजोर पार्छ्यौ कति सानु

पल – पलमा बेदनाको राकै छुटाएर
पीडा लुकाई कयै ब्यथा टार्छ्यौ कति सानु

कति राम्रो सुहाएको गुन्यु चोलीमा
मोहनी पो छ कि कान्छी तिम्रो बोलीमा,