विविध-विधा

ब्यस्त हुनु, खुसी हुनु, हाँस्नु अनि हँसाउनु;
स्वार्थ आफ्नो पुरा गर्नु, छोटो बाटो समाउनु

बिर्सी दिनु, यावत कुरा, आजैदेखि अतितका;
सूर्यास्तको बेला पनि, तिमी चाहि उदाउनु

देखाउन अरुलाई, झार्दै आँसु गोही सरी;
सोचे जस्तो भएकै छ, भित्र-भित्रै रमाउनु

तिम्रो मेरो बिछोडले, दुनियाँ यो हाँसेको छ
भएर धेरै खुशी, छमछमी आज नाँचेको छ

बुझेनौ किन तिम्ले, मेरो चोखो प्रेमलाई
आफ्नो मनले आज, आफैलाई ढाँटेको छ

फेसबुकमा माया पिर्ती बसे झैं लाग्न थाल्यो
झन दु:खको चक्रव्यूहमा फसे झैं लाग्न थाल्यो

न निल्नु न ओकल्नु कस्तो नसा पिरतीको
मुर्दालाई झैँ वरिपरि कसे झैं लाग्न थाल्यो

तिर्खाएकाको लागि पानीको धारा हुनु पो मान्छे
अनाथ बेसहाराको लागि सहारा हुनु पो मान्छे
अरुकै लागि बाँचेका हुन्छन कुकुर गधा पनि
गुण्डा आवराहरूको लागि खतरा हुनु पो मान्छे ।

साँझ छ र त बिहान छ
लिपि भाषा छ र त पहिचान छ
बचाई राख इतिहास सत्यको
शिर ठाडो पर्ने सम्मान छ

यहाँ रुने हजार छन्
एक्लो हुने हजार छन्
लाखै सपना जाग्छन्
दिल छुने हजार छन्

अधकल्चोमा पारेर घाट चढाई गयौ नेता हो
जिउँदै चितामा जनतालाई, डढाई गयौ नेता हो

अग्रगामी राष्ट्रको अस्तित्व सबै मेटाउन
सिङ्गो देशलाई आतंकको पाठ पढाई गयौ नेता हो

मैले माया गर्दा मरक-मरक गर्छेउ किन
म बोल्न खोज्दा झरक-झरक गर्छेउ किन

उस्ले पनि ठुलो सपना देखेको हुँदो हो
आमा भन्दै बाँच्न गोलि छेकेको हुँदो हो

मार्नु अघि आफ्नो छोराछोरि सम्झनु पर्थ्यो
कठै त्यो बालक पनि हाँस्दै खेलेको हुँदो हो

१)
धार्मिक युद्ध
इराक र सिरिया
लासको थुप्रो

२)
सोझा जनता
थारु राज्यको माग
बिभत्स हत्या

एक)
गाँठो फुकाउनै नसकिने जेरी जस्तै छन् नाताहरू
पौराणिक कालदेखि बुझ्नै नसकिने नारी गाथाहरू
कालो प्रथा दाइजो, हाम्रो संस्कार र संस्कृति बनेपछि
पुत्र रत्न भन्दै पुत्री भ्रुण मास्दै छन् कलियुगी माताहरू ।

हिउँ जस्तै गलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला
जोवन त्यसै ढलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला

गह भरि आँशु बनाई टोलाइरहे एकान्तमा
मनको तापले जलेर जाँदा कहाँ थियौ त्यति बेला

म मर्दा प्यारी गलाको पोते नखोल्नु बिर्सेर
सौभाग्य पुछी त्यो रातो साडी नपोल्नु बिर्सेर

आफन्त सबै बैरी नै बन्छन बिधवा देक्दा त !
आफ्नैलाई टोकीभन्दा नि फेरि नबोल्नु बिर्सेर

डुव्यो देश हाम्रो, अधम जन्मिनाले
दुख्यौँ देशवासी, जखम थुप्रिनाले

छिया भो सबैको, कलेजो र छाती
बढ्यो रोग ज्यादै, मलम खोसिनाले

क्रान्तिकारी हुरी जोडले चल्नुपर्छ अब
सामन्तीको शाहस पुरै गल्नुपर्छ अब
संघीय र समावेशी राष्ट्र जन्मिनलाई
एकात्मकवादी घोचोहरु ढल्नुपर्छ अब

सायद ती ओठहरू अब मुस्कुराउने छैन
पक्कै तिज आउछ जान्छ दिदी आउने छैन

आफ्नै अस्तित्वो जलाएर अरुलाई पोल्दैछन्
छातीमै भाला रोपुन तर म शिर झुकाउने छैन

जबसम्म तिम्रो आँट हराइरहन्छ
तब रोई रोई देश कराइरहन्छ ।

किन जान्छौ खाडी र मरुभूमिमा
सन्तान बिना देश डराइरहन्छ ।