कथा

हिमबाबु नाम चलेका कथाकार हुन्। साहित्यकार भएकै कारणले होला उनी आफ्नो फुर्सदको समयलाई साहित्य सिर्जनामा उपयोग गर्छन्।

………..” ल अाउनुस् ………. १२०० काे माल ५०० मा ………… ल लानुस् सस्ताेमा लुगा ……….. ल लग्नुहाेस् दुईटाकाे ४०० …………. ” यस्ता यस्तै अावाजहरूकाे काेलाहल भित्र म अाफुलाई पन्छाउँदै थिए – त्याे ब्यस्त सडक पेटीमा । प्रायः जसाे अाेहर दाेहर गर्ने त्याे चिर परिचित बाटाेमा यस्ता स्पस्ट अस्पस्ट अावाजहरू मेरा लागि पाच्य भईसकेका थिए । छरपस्ट रूपमा छरिएका सामानहरू बिक्री गर्न त्यहाँ सधैं त्यस्तै तछाडमछाड मचिन्थ्याे । मेरालागि त्याे स्वभाविक झैं लाग्थ्याे । त्यस्तै साँझ ६ बजे तिर म अाफ्नाे बाटाे लाग्दै थिए, त्यतिकैमा एउटा अावाज मेराे कानमा ठाेक्किन अाईपुग्याे -” अंकल ” ………..

सहरमा जोडिएका घर भए भने एक घरकाले अर्को घरका धेरै कुराहरू नचाहेरै पनि थाहा पाउँछ । यस्तै थियो प्रकाशको घर पनि । उनको घर र छिमेकीको घरका बीच पाँच फुटको दूरी मात्र थियो । कतिपय उताको कुरा यताकाले सुन्दथे अनि यताकाले उताको पनि । यिनै जोडी घरमध्येको एक घर हो प्रकाशको ।

आधा दिनको बिदा परेको भए पनि अफिसबाट आज निकै गलेर आए प्रकाश । यसैले माथिल्लो तलको बरन्डामा गएर बाहिरतिर आराम कुर्सीमा बसेर आराम गर्न थाले । उनलाई भित्रबाट चिया आयो, खाजा पनि आयो ।

रामबहादुरले भतिज सुरजीतलाई बाटोमा हिँड्दै गर्दा उनको घरतर्फ बोलाए । बुढाले खुईय्य सुस्केरा हाल्दै भने यो वीर बहादुर तेरै भाइ हो बाबु । अब तेरो भाइलाई तैंले नै लिएर जा तेरो घर । मैले वाइस वर्षको लाठे बनाएर पढाईमा पनि स्नातक बनाइदिएको छु । तिमीहरू तीन भाइ र एक वहिनी सुखपूर्वक रहनु । म जीवनबाट सन्यास लिएर भारततिर लाग्छु र उसको जिम्मेवारीबाट स्वतन्त्र हुन चाहन्छु ।

आमाले वाबु आज मन्दीर लैजाउन भन्दा कलेज
जानुछ भन्दै बेवास्ता गरेर हिडेको छोरो
कुनै सुन्दर मुहार वालीको
इसारामा गन्तब्य भुलीदीन्छ ,
अनी भन्छ
“अरे मत अतभुत प्रेममा छु ”

#लघुकथा

त्यसबेला गाउँघर विश्व कपको ज्वरोले रनक्क तातेको थियो । विश्वकप खेल्ने सबैजसो टोलीका सबैजना प्रशंसक थिए । जसरी खेलमा टिम बाँडिएका थिए त्यसैगरी समर्थकहरू पनि बाँडिएका थिए । कोही ब्राजीलका, कोही नेदरल्याण्डका, कोही अर्जेन्टिनाका अनि कोही जर्मनका । कोहीकोही त एसियन टिम कोरिया र जापानका पनि ।

खेल प्रेमीहरूको दिनरात सबै समय फुटबलमै बित्न थालेको थियो ।

यहीं कतै शहरकै छेउछाउमा भए पनि यस यात्रालाई कठिनतम यात्रा मान्नुपर्छ। यस यात्राको यात्री हो लक्ष्मीपरे डल्ली, जात भैगो जात नभनौं जातले उसलाई केही दिएन। यस विकराल यात्रामा ऊ एक्ली छैन, उसँग एउटी टुकुटुकु हिंड्ने र एउटी काखे छोरी जम्मा तीन यात्री। कुनै कल्पनाशील व्यक्तिले कल्पना गरून् एकसय विघा जमीनमा योजनाबद्ध लगाइएका रंगीबिरंगी गुलाफका खेती र त्यसको सुगन्ध। मन्द गति सवारीमा बसी गुलाफ फूल्ने सिजनमा उसले त्यस खेतीको यात्रा शुरू गरोस्। अघि पछि, अगाल बगाल सुन्दरता, रंग र सुगन्ध।

झल्यास्स सपनाबाट ब्यूँझिएँ। छेउमा भएको पानीको बोटलबाट २-४ घुट्की पानी पिएँ।किन किन मन खल्लो भएजस्तो भयो। घर्रा खोलेर एउटा सूर्य चुरोट निकाले अनि निस्पाट्ट त्यो अन्धकार रातमा तीन सर्को तानेर निभाइदिऐ। नयनभरि उनको आकृति टोलाउन थाल्यो। कता कता मनको कुनामा अँझै पनि उनी छिन् जस्तो लाग्छ। उनीभन्दा अलि टाढा पो भयो कि? ऊ, सृष्टि । सम्झिन्छु, बाल्यावस्थामा भाडा कुटी खेल्दा को त्यो क्षण; जब म अफिसबाट आउँदा ऊ खाजा पकाएर राख्दिन्थी अनि आउने बितिकै दिन्थी: लाऊ, खाऊ भनेर।

अहिले आइपरेको यो जटिल परिस्थितिको लागि म कत्तिको दोषी छु, मलाई थाहा छैन तर आफूलाई दोषैरहित पनि भन्न सक्दिन।

भर्खर निर्माण भएको दुईतले घरको स्टोरसँगसँगै बनेको एउटा चिसो छिंडीमा काखमा स्याकिने छोरो तेर्साएर ऊन केलाउँदै शकुन्तला सोचिरहेकी छ।

बैठकमा विभिन्न विधाका प्रतिनिधिहरू विधान लेख्ने मूल विषयमा छलफल गर्न नै उपस्थित भएका थिए तर बैठक प्रारम्भ हुनुभन्दा अगाडि नै अर्को विषयले शिर उठायो ।