पद्य कविता
स्वच्छ छबि खोज्दा खोज्दै, बिग्रिएको हाम्रो देशगुरु महिमा
गुरुजी ! मेरो भाग्य खुलायौ
अन्धकारमा ज्योति जगायौ
प्यासी थिएँ म, प्यास मिटायौ
मिस्ठान्न नाना घरै पठायौ !!
अब म कसको शरणमा जाऊँ
हजुर जस्तो को सहयोगी पाऊँ ?
सेवा हजुरकै गरी बस्ने ठाउँ
मन्दिर आफ्नै मनमा बनाऊँ !!
हजुरकै शीतल छहारी पाएँ
त्यही पीपलको जरो समाएँ
यो रुख ढल्दैन भनी रमाएँ
जल तिर्थीकृत भरपेट खाएँ !!
पियुष कसले यहाँ छाडी दियो
पिएर ठण्डा यो हृदयै भरियो
भगवत् करुणा मिल्यो मलाई
पाएँ त्यो पियुष पिउनलाई //
आँतै रसिलो भयो आज मेरो
न त छ सुख्खा, न कहिं अँधेरो
जय गुण सागर पूज्य प्रभो
जय शिव शंकर तुल्य प्रभो //
तिमीसँगको भेटले उमंग छायो
मनलाई सिउँदै सिउँदै तिम्रो नजिक जान चाहेँ
घरी घरी मनसँगै सोधी मन मनै माया लाएँ
भेट्छु होला भन्ने थिएन सहज तिमीले बनायौ
मेरो अल्झेको मनलाई तिमी आई अथाह प्रेम खनायौ
मेरो निम्तोको स्वीकार तिमीले निःसंकोच मनमा लिई
तपस्यापछि ईश्वरले जस्तै मलाई तिम्रो रुपको दर्शन दिई
शीतल तुल्यायौ त्यो चर्को धूपमा पनि पसिना हराए
तिम्रो नजर अनि मुस्कानले त फेरि केही गरुँ भन्ने गराए
यात्राबाटै कतिकति पुगे लक्ष्यको टाकुरामाकहाँ गयौ
कुन दुनियाँमा गयौ भेट्ने गाह्रो भयो
तिम्रो यादले मलाई जिउँदै मर्ने भयो
तिम्रो नाउँ गाउँदा गाउँदै घाटी सुक्यो
नाम कारेर बोलाउन मुस्किल भयो
किन जान्छ्यौ धेरै टाढा मलाई छोडी
तिमी बिना जिन्दगी सुन्यता भयो
तिम्रो सहयात्री बन्ने मेरो चाहना
पानी बिनाको डुँगा जस्तै हुने भयो
यो जिन्दगीमा खुसीनै खुसी खोज्दा
सधै गहभरि आँशुले नै भर्ने भयो
जे.पी अन्जान
दोहा -कतार
०४/०८/२०११
को हँ ? को हँ वनमा कुन को हो
मान्छेहरूको विचमा नछाडौं है साँढे
बिषै-बिषले भरिएको
सानो सानो गाउँ मेरो
झमझम वर्षा, तिरिमिरी पानी ।
जीवन जिउने बहानामा