पद्य कविता

कमायौ धनका भारी बनायौ
फेरि पनि पैसा पैसा किन भन्छौ तिमी
बिर्सेंर गरीबको बस्तीहरूलाई
शहरिया भैयो भनी किन भन्छौ तिमी?

जिन्दगीको दोबाटोमा धोकै धोका खाको छु
धोकेबाजीलाई बिर्सन मन मन्दिर धाको छु

नसोध मलाई के भो? यो नसाको खेल हो
दुई दिने जिन्दगी नि मलाई आज जेल भो

कल्पनाको महल होइन मैले
यथार्थको झुपडी सोचेको थिएँ

देउरालीको त्यो मन्दिरमा होइन मैले
मेरो मुटुको ढुकढुकीमा सजाउने सोचेको थिएँ

मलाई सपना हैन विपना चाहिन्छ।
मलाई कल्पना हैन यथार्थ चाहिन्छ।
मलाई भविष्य हैन वर्तमान चाहिन्छ।
मलाई एक्लोपना हैन तिमी चाहिन्छ।

मैले तिमीलाई अविश्वास मागेको होइन
म त आँसु आँसु भएर बाँचिदिएकी छु ।
किन यो जीवन उजाड लाग्छ ?

म आफैदेखि आफैलाई टाढा पाईरहेछु ।
समय पनि कस्तो पापी छ !

लाली गुराँस बनैभरि, मुस्कुराउँदै फुल्दा हुन्,
साइली माइली, सुसेलिंदै ती बनपाखा डुल्दा हुन् ।
सयपत्री, मखमली, बेली पनि फुल्दा हुन्,
हरियाली धानको बाला लहलह झुल्दा हुन् ।

लालुपाते बाटैभरि, टिपी सिरमा लाउँदा हुन्,
तल्लो गाउँकी ठुली-सानी गोठालो नि आउँदा हुन् ।
पल्लोघरे चतुरे नि बाख्रा लिई जाँदा हुन्,
ऐंसेलु र काफल टिपी क्वप्प क्वप खाँदा हुन्।

किन तिमी आउछौ सधैं मेरो झझल्कोमा
निदरीमा बिपनीमा अनि सपनीमा
किन यति धेरै माया दिन्छौ राखी समिप्यमा
म त पागल सरी भैसकें तिम्रै सम्झनाले
तिम्रै कल्पनाले तिम्रै ममताले।

निष्ठुरी बनी छाड्छौ भन्ने त्रास् जिबितै छ
त्यो दिनको कल्पना मात्रै पनि सार्है मर्माहत् छ
आखिर किन यस्तो भयो कसरी म बुझौं?
हाँसी हाँसी बसौं कि सधैं आँसुले नै रुझौं?

परेलीमै छौ कि कसो, तिमी नै तिमी देख्छु
सक्दिन म बिर्सिदिन, छायां बनि पछि आउने छु

केही दिन भो भेट न भाको, बर्सौं बिते जस्तो लाग्यो
मिठो मिठो सम्झना मा, सधैं रमि रहुँ जस्तो लाग्यो

कर्म गर,मेहनत गर पसिना बगाउ
तिम्रो पुर्खले आर्जेको भुमी सधैं जोगाउ
जोश चलाऊ जङ्गर चलाऊ बनाउनुछ हामीले देश!
चाराee तिर बाट लुस्तैछ देश लाई फाल्नुछ हामीले त्यो सेष!
तामाङ उठ,गुरुङ उठ सब जाती जाग्नुछ
आफ्नु अधिकार खोज्नलाई तिमी आँफै लाग्नुछ!!

रोज् रोज् दर्शन पाउँछू चरणको ताप् छैन मन्मा कछू।
रात् भर् नाच् पनि हेर्छु खर्च नगरी ठूला चयन्मा म छु।

सधैं सधैं पिडामा अल्झिएको छ मेरो मन
चिन्ताको तापले हरपल जलेको छ दनदन
खोसियो कुन क्षण मेरो उनमोक्त हाँसो
कहिले म माथि पर्‍यो अराजकताको पासो
हरेक चोटिको परिवर्तनले आश पलाउछ