ks

माधवप्रसाद घिमिरेको राजभक्ति र शाही सत्ताले दिएको राष्ट्रकविको उपाधिको चर्को चिरफार अनि कमसल किताबको कठोर आलोचना तथा गुदी भएकाको फारो प्रशंसा गरेर धेरैलाई चिढ्याएका हक्की समीक्षक हरि अधिकारी काठमाडौंको बौद्धिक/साहित्यिक मण्डलीको एउटा तप्कामा निकै आलोच्य व्यक्ति हुन्।

भाषालाई सुन्दर बनाउने त्यसको प्रस्तुति, शिल्प र प्रयोगले हो।

केही दिनदेखि ऊ बेलाबेलामा आत्मसंवादमा हराउन थालेको छ, “उहाँ मान्छे त खासा हो तर..!” उसले त्यो ‘तर..’ को अर्थ धेरै दिन बुझेन ।

अचेल दुर्घटनाका खबर सामान्य भएका छन् । दुर्घटनाका खबरले मानवीय संवेदनासमेत उत्पन्न गर्न छाडेको छ । मानिसले ज्यान गुमाउने क्रम भने बढ्दै गएको छ । मैले भोगेका दुईवटा दुर्घटनाको अनुभव यस्तो छ ।

हामी पाँच जना आम्सटरड्यामको सेक्स म्युजियमअगाडि थियौँ । हाम्रो सामुन्ने नग्न महिलाको स्टेचु खडा थियो, कामुक तर मुस्कुराइरहेकी ।

जगदीश घिमिरेको नयाँ उपन्यास सकसलाई एउटा उपन्यास मात्र भन्नु त्यसमाथि अन्याय हुन्छ । यो एउटा उपन्यासभित्र थुप्रै उपन्यास हो ।

विक्रम सम्वत् २०५७ मा छापिएको रमेश क्षितिजको पहिलो कवितासंग्रहले नै आमपाठक र साहित्यका गम्भीर अध्येता दुवैथरीको ध्यानाकृष्ट गरेको थियो ।

अवसर प्रेम दिवसको थियो ।

दिवसले दिएको रातो गुलाफ मैले ब्यागमा राखेँ । धन्न ! फूल पसल पनि नजिकै रहेछ । हतार-हतार पहेँलो गुलाफ किनेँ, सरसलाई दिन । सरसको बिहे हुनुअघि भेट्ने स्थानमा पहिले मै पुग्थेँ ।

जे गर्दा पनि भा’छ
ठेक्का लगाएर पनि वर्षौँ योजना नबन्दा

अब त सजिलो भो होला तिमीलाई प्रहार गर्न
मित्रताको खोल ओढ्नुपरेन

लाल ख्वामित महाराजकी
जय होस्, ख्वामित !

माथि-माथि उडिरहेका
एक हूल ब्रह्मकुमारी मेघका सेता-सेता टुक्राहरू !

यतिखेर
उडान बिर्सेका छन् चराहरू
र, मातेका छन् भूकम्प पिएर
पारिजातका हाँगाभरि ।