ks

पानी है पर्‍यो ए कान्छा लौ कम्मरै कस न
थकाई लागे नजिकै आई आलीमा बस न

कुलो है लगाई पानी त्यो भरी माटोलाई सम्याऊ
रोप्नलाई धान बाउसे है गरी माटोलाई सम्याऊ
ए दिदी अब धान त्यो रोप्न हिलोमा पस न
पानी है पर्‍यो ए कान्छा लौ कम्मरै कस न

एकाबिहानै काग उड्दै काँ-काँ भन्छ यो शहरमा
कुकुर भुक्दै सबै दुषित खा-खा भन्छ यो शहरमा

भँगेराको हुल नाच्दै गिज्याए झैँ गरी हेर त उफ्फ!
पखेटा फट्फट्फट्याउँदै खुचिङ् फसिस् ला-ला भन्छ यो शहरमा

अस्त-ब्यस्त समय
परिवर्तित सोचका लहरहरू,
भावनाको चट्टानमा घरि-घरि ठोकिदा,
ध्वनि हुदै प्रति-ध्वनि गुन्जन्छ,
मन, मुटु र मस्तिष्कका भित्ताहरूमा,
ठुल-ठुला अवाज दिएर,
शान्ति, शान्ति, शान्ति,

पुस्तक बिमोचनको निमन्त्रणा पाएर एकदिन म प्रज्ञा भवन पुगे ।

प्रज्ञा भवनमा पुस्तकको विमोचन कार्यक्रम सकिएपछि मैले पुस्तक लेख्ने कृतिकारलाई अनुरोध गरेँ,”आज बिमोचन भएको एकप्रति पुस्तक मैले पढ्न पाउँ ।”

कृतिकारले उत्तर दियो,”सभाहलको बाहिर बिक्रीमा राखेको छ, किनेर लैजानुस न !”

देश सप्रिने, आशै हरायो
रोज बन्दले, सासै हरायो

छैन सोच नै, नेताहरूमा
पाप धर्मको, त्रासै हरायो

यही २०७०साल जेष्ठ २५ गते युगिन साहित्य समाज, रूपन्देहीले बृहत साहित्य गोष्ठीको आयोजना गर्यो । युगीनले सञ्चालन गरेको उक्त कार्यक्रममा ‘युगीन’ पत्रिकाको विमोचन, स्रष्टा सम्मान तथा बृहत साहित्यिक गोष्ठीमा म पनि आमन्त्रित भएको हुँदा, सहभागी हुने सौभाग्य मिल्यो र सहभागी भएँ । बरिष्ठ गजलकार ज्ञानुवाकर पौडेलको प्रमुख आतिथ्यमा सञ्चालन भएको त्यो कार्यक्रममा बरिष्ठ साहित्यकार कृष्णदेवी शर्मा श्रेष्ठ, सदानन्द अभागी, तुलसी घिमिरे “पुष्प”, वनमाली निराकार, विजय सागर, रुद्र ज्ञावली, महेश पाल्पाली, लगायत करिब ३ दर्जन जति साहित्यकारहरूले कविता वाचन गरेका थिए । उक्त कानर्यक्रममा महेश पाल्पालीलाई सम्मान गरिएको थियो र युगीन साहित्य समाज रुपन्देहीले सामुहिक सृजनाको सङ्गालो ‘युगीन’को विमोचन समेत गरिएको थियो । उक्त कार्यक्रमको सभापतित्व विनोद उदयले गर्नु भएको थियो ।

फोहरको भारी बोकेर
धोबी खोला
कहिले टाउको
कहिले कुन ठाउको
खस खस कनाउदै थियो
पसिनाले भिजेर हो कि केले हो
ठस ठस गनाउदै थियो ।

आफन्तैसँग यहाँ डर लाग्छ मलाई
पराइकै बरु भर लाग्छ मलाई

जब दिन ढल्छ, जब साँझ पर्छ
तिम्रै यादमा पिउन कर लाग्छ मलाई

जीवन कोलाइडरमा
छेदित / विच्छेदित
सृष्टिकर्ताको एक कण

म –

संसारको रंगमंचमा
पात्र-दर्शक-निर्देशक बनेर
अपरिमित दृश्यहरू खेलिरहेछु

मरणकै रहर भो भन के गरौँ
विगत नै जहर भो भन के गरौँ

म जुनेली रातमा छु
पिरतीको मातमा छु

नभनेको मात्र हो है
कसिएको हातमा छु

कवयित्री झाका कविता सिर्जनाको भावभूमि भनेकै वर्तमान युगको चरम विसङ्गति, अतृप्ति, छटपटी र किंकर्तव्यविमूढता हो । उनका अधिकांश कविताले वर्तमान बोकेका छन्, विगतलाई झपारेका छन् र भविष्यलाई खबरदारी गरेका छन् । मानिसले भूतबाट पाठ सिक्दै एवम् समुनन्त भविष्य बनाउने आशावादी सोचका साथ वर्तमान समयको भरमग्धुर उपभोग गर्नुपर्छ । उनका धेरै जसो कविताले यसै भन्छन् । उनी हावामा महल ठड्याउँदिनन् । खोक्रो आदर्शको पछि दगुर्दिनन् । तर, समाजका कुरूप पाटाहरूलाई सर्वाङ्ग नग्न बनाउन समेत छाड्दिनन् । उनका कवितामा कोमल, करुण र हृदयस्पर्शी भाव पनि आएका छन् । खरा, दह्रा र मनमस्तिष्कमा आँधीबेहरी ल्याउने खालका विद्रोही स्वरहरू पनि परेका छन् । कतै काँचो शैली छ, कतै पाको शैली छ ।

असहाय हुन्छ
निरूपाय हुन्छ
अपाहाज हुन्छ
फुर्ति सबै हराएको हुन्छ
निरह हुन्छ
पर्खनु पर्छ भनेर पनि नपर्खेको क्षणमा मानिस ।

जीवन हुन्छ पीडादायी हिड्दा बाटो छोड्यो भने
सफल हुन्छ खेतीपाती झारपात गोड्यो भने

हो उद्देश्यको पहिचान गर्नु पर्छ यात्रा गर्दा
कठीन हुन्छ फलप्राप्ति बीचमा नै मोड्यो भने

आनन्द हो प्रेम विहार शुद्धताको रोजाइमा
तीतो हुन्छ यो जिन्दगी स्वार्थमा नै तोड्यो भने