गद्य कविता

नजरले जब एक चुस्को लगाएको थियो
खप्न नसकेर
मुटुको धड्कन बढ्न थाल्यो
रगत उम्लन थाल्यो
अङ्ग-अङ्ग रसाउन थाले ।

प्रधान मन्त्री
सोझा जनतालाई
चर्को ब्याजमा
तम्सुक लेखाउने
गाउँको मुखिया बा।

मन्त्री
जनताको भकारी सोर्दै
सरकारको ढुकुटी फोर्दै
आफ्नो सामान जोर्दै
कहिलै नअघाउने
झुसली किरो

ईतिहास कथा हैन
जो कल्पनामा कोरलिन्छ,
ईतिहास ब्यथा हैन
जसमा कारुणिकता मात्र हुन्छ
ईतिहास यथार्थ मात्र पनि हैन
जसमा सबै सत्य हुन्छ ।

चैतमासको खडेरीमा सालघारीमा निमोनिया लाग्दा पारीपट्टी न्याउली बिरहमा गाउँदै गर्दा तिमीसंगै चौरीं र भेडाको बथान… Read More »तिम्रो त्यो हिमाल झै…

म गरीब भएर
चलाई राखेको भए पनि ठेला
र तिमीले यसको
चिन्ता लिइराखेको बेला
मलाई
अर्को पीडा थपिए पनि
तिमीले कुनै चिन्ता नगर
तिम्रो घरमा पार्टी चलेको बेला
मेरो घरमा चामल नहुँदा
भोक भोकै बस्दा पनि
छोराको उपचार गर्न नसकी
शोक शोकै बस्दा पनि
मैले बाँच्न सिकेकोछु
मैले हास्न सिकेकोछु
किनभने
भोक मेरो नसा भएको
शोक मेरो नसा भएकोछ ।

A poetry by Rajesh Rumba Lama “atript” एक चिम्टी सिन्दुरले तिमीलाई कैदी बनाई तिम्रो जीवनमा… Read More »छ्ट्पटिएर रुदैँ गर्दा……….

मैले पहिलोपल्ट आँखा खोल्दा
पहिलो अनुहार उनैको थियो
त्यो बेला मलाई लाग्थ्यो
सन्सार देखाउने, चिनाउने
माया, ममता बाँड्ने
दुख, सुख बुझाउने
तिनै बोझिला हातहरू
जब मेरो स्पर्शमा आउँथे
मलाई कुनै डर वा भय हुँदैन ।

भातको सीतो भुईँमा खस्दा, कर्णालीको भोक देख्छु
ठाँटिएर हिंड्न खोज्दा, रुकुमको त्यो शोक देख्छु

दुनिया हेर्न खोजेको थियो ऊ
फराकिलो दुनिया
सयौं भारी लोडले थाम्न नसकेर

मेची बगरमा
आज, बाढी आएछ
आकाशमा गिद्धहरू
फन्फन्ती घुमिरहेका रहेछन्
धुसेनीबाट स्यालहरू निस्केर
छाला लुछीरहेका रहेछन्
हुँडारहरू जंगलबाट निस्केर
शरीरका अंग अंग बोकेर
कुदाई रहेका रहेछन्
मेची बगरमा आज,
एउटा हल्ला भएछ ।

भोटोको तुना चुस्दै
म र मेरा दौडन्थ्यौ
दुधे गोडाले खिल टेक्दै
कतै पंक्षी भुत्ला त खसेनन ?
भुत्ला त भेट्थ्यौ तर
चोक्टा कहिल्यै भेटेनौ

आमैका गाली मिश्रित ममता र
काँडा बिझेका दुखाइहरूमा
अल्झिन नपाउदै
काजि साहेबहरूका अट्टाहास र
पर उँडिरहेका धुँवाहरू माझ
सिस्नेघारी अन्तरे दाइलाई
रुन्चे आँखाहरू खोजिहाल्दथे

एउटा सम्मोहन
हरेक केटा केटी हृदयको
हो, सोह्र सत्रका ती हाम्रा अन्तरेदाइ
एउटा भोटो र कछाड अनि
अनि हातमा गुलेली,
कम्मरमा बाँसुरी
मैले कत्ति पटक याद गरेको
उनको अनुहारको त्यो दाग
अनि मरेको त्यो बाघ
र प्रत्यक शनिबारको रमझम
उही काजी साहेबहरूका अट्टाहास

कोठाभित्र म,
मभित्र संसार
म देखिरहेछु भित्ता,
झ्याल अनि पर्दा ..
पर्दा पछाडि के छ ?
कोशिशहरूका बाबजुद
मात्र अन्धकार देख्छु
मेरा दृष्टिदोष या भ्रम
या औंशीको उपाहार हो ?

जे भए नि होस् भित्र खोल राम्रो भए हुन्छ यहाँ
यस्तै छ संसारको हाल मित्र हाम्रो भए हुन्छ यहाँ ।

योग्यताको कदर हुन्न चाप्लुसी गर्न सके हुन्छ यहाँ
झुठो कुरा बदर हुन्न साँचो रुन्छ यहाँ ।

म आत्तिएको होईन चुम्न तिम्रा ओठहरू
झुठो नि त साँचो ठाने देखाईन खोटहरू
अन्जान डरले किन आज खेदिँदैछ मन
आखिर खै किन आज तेजिँदैछ धड्कन ।।

भनुँ किन नभनुँ किन, लाग्दैन तिम्रो मन दुखाऊँ
नजित्ने यो खेलमा, म दाउ कति लागाऊँ ?
लाग्छ किन फेरि छोडु जोडिएको बाटो
फुकाउनु परे यदि फुकाउनु तिमी गाठोँ

देश प्रेमको भावना बोकेर
साहुको सामानलाई
राष्ट्र बिकासको भारी सम्झँदै
जीवनभर ढाकर बोकेर
उकाली – ओराली गर्ने
भरियाहरूलाई सलाम !

देशबिहिन
देश भएर फहराउँछ
मेरो झन्डा!
म यो नीलो रातको
निरवतामा-
न सूर्य देख्छु
न चन्द्रमा !

नपुङ्सक भाग्यलाई सराप्दै
भोक आफै पिरोलिएर रोयो
कुपोषित जिन्दगीको वास्तविकता छुँदै