गद्य कविता
समयले कुन रुप लिन थाल्यो अचेल
किन रोए म आज
१) घरको भाग 
बाँचिँदै जिन्दगी
एउटा सेतो कार
हुँडारहरूलाई निर्धक्क गोठालो छोडेरसपनाको महल
सपनाको महल बनाई राखेको छु सानु,
रानी बनाई यो मनमा सजाउँछु नानु ।
बसन्तका बिरुवाले फेरिए नि पलुवा,
उस्तै रहोस जीवनभर मन तिम्रो सानु ।
यौवनले भरिपूर्ण जवानीले तिम्रो,
जतनले सम्हालेर राखे है सानु ।
रस चुसी भामराले छाडी जाला सानु,
वैशको भेलले बगाई लाला बिचार गरे सानु ।
पूर्णिमाको चन्द्र जस्तो मुहारमा तिम्रो,
आउन सक्छ कालो बादल फटाएर जानु ।
सडकको पेटीमा बसेर
यहाँ मान्छे