विविध-विधा

मन परेको मान्छेसँग, टाढा बस्नु पर्दा
सागर बन्थ्यो सँगाले भा, मेरो आँशु झर्दा

बाचा थियो सँगै जिउने, सयौं जुनीसम्म
बिच बाटो मै छुट्नु पर्यो, विवश्ताले गर्दा

गरिबको आँखाबाट आँसु झरिरहेको देख्छु
भोको पेटमा पानी भन्दै मरिरहेको देख्छु

हे प्रभु ! अँझै दु;ख देऊ बरु चाडै मर्न त सक्छ
के गरोस् बिचरा ! तिम्रै शरण परिरहेको देख्छु

जीवन साथी बिचमा सानो सानो कुरा साटिनु पर्छ
सम्बन्ध धमिल्याउने कालो मैलो सबै फाटिनु पर्छ
प्रेमको बन्धन संधै विश्वासमा मात्र कसिलो बन्छ
त्यसैले कलह फल्ने वृक्ष जरै देखि काटिनु पर्छ

सबले भन्छन् तिमी जुन जस्ती छौ रे
जाडोको बेला न्यानो ऊन जस्ती छौ रे
धनीको लागि तिमी हीरा हौ मोती हौ
गरिबको लागि पनि नून जस्ती छौ रे ।

१
सबै कुरा साचो नि, बताउन हुन्न हजुर
धेरै माया दिएर, मताउन हुन्न हजुर
आफ्नो ईच्छा होइन अरुको पनि हेर्नु पर्छ
बिना कारण त्यसै, सताउन हुन्न हजुर

एकहोरो माया गर्दा थाकिसके हेर जानु
तिम्लाई पाउनदेउराली भाकिसके हेर जानु

सोचेको थे जिबन कहिले नफक्रिने फुल जस्तो
थाहै नपाइ फक्रियेर पाकिसके हेर जानु

रहर उठ्छन मन भरि तरंगीन्छ यौबन पनि
अतित को दशा सम्झी वाकिसके हेर जानु

खोजे कति बाटाहरू भेट्न सकिएन
अहिलेसम्म जिन्दगीलाई बुझ्नै सकिएन

हिडे कति एक्लै एक्लै रहस्यको खोजी गर्दै
रहस्यमा जिन्दगीलाई मुछ्नै सकिएन

जसो तसो बाँचेको छु खबर अब नसोध है
भित्री मनै मरी सक्यो रहर अब नसोध है

बादलु झैं घेरेकाछन् बाध्यताले चारैतिर
पीडा दिन्छन् छाती भरि असर अब नसोध है

केटी :-
तिमी गएको देशमा जून पोखिन्छ कि पोखिन्न, साँहिला
दुई मुटुको मिलनमा धड्कन रोकिन्छ कि रोकिन्न साँहिला
हावा नचली पात हल्लिन्न भन्छन् साँच्ची त्यस्तै हो र
सुन चाँदीमा माया पिरती जोखिन्छ कि जोखिन्न साँहिला ।

केटा :-
जून पोखिएको रात तिमीलाई भेट्नआउँदै छु, साँहिली
जून तारा जिस्किएको गीत गज़ल लेख्न आउँदै छु, साँहिली
रातै फुलेको धाइराको वनमा तिमी हुनेछ्यौ म हुनेछु
चखेवा बनेर शित बिन्दुले प्यास मेट्न आउँदै छु, साँहिली ।

यति चिसो सिरेटोमा कसो गर्छ होला
आज भोलि के खाएर पेट भर्छ होला

त्यही एउटा बर्को थियो छेक्नलाई जाडो
अगेनाको अगूल्टाकै भर पर्छ होला

डल्ली होस वा मोटी होस साली भए हुन्थ्यो
मलाई पनि छोरी दिने ससुराली भए हुन्थ्यो

दशै तिहार जाने गर्थें मिठो मिठो खान्थे
ज्वाई भन्दै टीका लाउने थाली भए हुन्थ्यो

काम गरी घर आउदा खाना पस्कि बस्थी
गोरी मलाई चाहिएन काली भए हुन्थ्यो

तिम्रो त्यो जीबनमा न आयो उज्यालो
मेरो नि जीबनमा हरायो उज्यालो

मायालु मुटुको धड्कनै रोकियो
खै ! कस्ले कसरी भगायो उज्यालो

सुनौलो ज्योतिले चम्किन चाहन्थें
अँध्यरी जागै छ निदायो उज्यालो

यो छाती चिरिन्छ परेली दर्किन्छ
आँखामा काँडा झैं बिझायो उज्यालो

‘घायल’को मुस्कान कहिल्यै आएन
बताऊ,किन यो बनायो उज्यालो

दलबीर सिंह बराइली ‘घायल’
गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हाल:अबुधाबी,युएई

तारिख झेल्दै थिई फैसला आउदै छ रे !
उनको चोखो प्रेमले न्याय पाउदै छ रे !

तिमी पनि मेरो उ पनि मेरो भन्दै हिड्थि
अब त उनको प्रेमीले मुद्दा लाउदै छ रे !

हिरासतमा र्पदा धरौटीमा छुटे भन्थि
त्यै भएर होटल रेष्टुडेन्डमा छाउदै छ रे!

यौबनको प्यास बाढ्दै हिड्थी फुच्ची
त्यसैले आज वेदनाका गित गाउँदै छ रे !

पोलेको यो छातीमा नुन-चूक घसेर नजाऊप्रिया
राम राम जप्दै पिँठमा छुरा धसेर नजाऊ प्रिया

क्षणभरको रमाइलो हैन जिन्दगी धेरै लामो छ
सोच्तै नसोचीकन जताततै बसेर नजाऊ प्रिया

पीर-चिन्ताको शिखर अग्ल्याएर हृदयको माझमा
निरासाको गहिरो कुण्डभित्र पसेर नजाऊ प्रिया

यो मेरो मनको सुन्दर बाग उजाड छ तिमी बिना
विश्वाशघाति नजरहरूमा फसेर नजाऊ प्रिया

जुन झार्दिन्छु अनि तारा झार्दिन्छु
माग मात्र आकाश सारा झार्दिन्छु
यति गर्दापनि चित्त बुझेन भने तिम्रो
अगाडीको तिम्रो ती दुई दारा झार्दिन्छु

तिमी जस्ता हजारै ठीटीहरुको लाम छ
मलाई मन पराउने हरुको जाम छ
जस्ले जति फुर्ति लाएपनि हजुर
सबैभन्दा सुन्दर त इलाम छ

जाडो बढो आकासमा घाम रैनछ
मला्ई जिस्काउने कालिको काम रैनछ
कस्तो फिक्का प्यार गर्छे काली मलाई
उन्ले चुम्दा मेरो गालमा लालीको डाम रैनछ