Skip to content

विविध-विधा

मनमा बेजोडले आको’छ तिम्रो सम्झना!

मनमा बेजोडले आको’छ तिम्रो सम्झना!
मुटुभरि लपक्क भाको’छ तिम्रो सम्झना!

तिरस्कारले भरिएका तीखा तीखा आँखा
सम्झेर बेकार लाको’ छ तिम्रो सम्झना !

तिमीलाई नै आफ्नो आकासको जून ठान्दा
भलभली खून बनेर गाको’ छ तिम्रो सम्झना!

साखिली भै रुनु पर्दैन तिमीले

भाग्यलाई दोष देको छु भैगो साथ हुनु पर्दैन तिमीले
फुट्नेको नै दुख्छ मुटु साखिली भै रुनु पर्दैन तिमीले

दु:खाईमा हाँस्न समयले सिका’को छ अचेल मलाई
चहराए नि चहराउन यी घाऊहरू छुनु पर्दैन तिमीले

म हुनु र नहुनुमा के फरक पर्छ र अब तिमीलाई
जति लागे कलंकका ती दागहरू धुनु पर्दैन तिमीले

आँखामा बगिरहेछन थोपा थोपा भै पुराना पलहरू
नयाँ घाम बोकी मेरा आँसु सुकाउनु पर्दैन तिमीले

लुक्ने होइन है

स्वाभिमानी नेपाली झुक्ने होइन है
जान्छौ त जाऊ तर लुक्ने होइन है

पैसाकै लोभमा परी दिन रात जोतिएर
कामै कामले आफू चाहिं सुक्ने होइन है

बिदेशी त्यो भूमिको महानता देखेर
कोही कसैसँग पनि चुक्ने होइन है

कान्छा छोरा

आमा बाको कान्छा छोरा पुल्पुलिएको छुइन म त
माया सबको पाए पनि चुल्बुलिएको छुइन म त ।

कुरा लाउँछन् दाजु, दिदी “आमा! कान्छा लाठे भयो”
सानै ठान्छु आफूलाई फुल्फुलिएको छुइन म त ।

बाबा भन्ने, “अब कान्छा ! बुहारी पो हेर है, छोरा”
कसैसित प्रीत गाँसी घुल्मिलिएको छुइन म त ।

बयान के गरौं ?

  • by

धर्तीको धुलो म जूनको बयान के गरौं
मोतीको अघि त्यो सुनको बयान के गरौं ?

हराइसकें ती खैंचडी, मादल, बिनायो
पुराना सबै नै धुनको बयान के गरौं ?

खोजेको जस्तै भो नशालु मायालु मुहार
नसकी अब लौ! उनको बयान के गरौं ?

तिम्रै लागि किनेको छु सिन्दुर पोते चुरा सानु

  • by

तिम्रै लागि किनेको छु सिन्दुर पोते चुरा सानु
छिन्नलाई तिम्रो घर कहिले आऊ कुरा सानु ।

बालपनमा गाई चराउँदा रमितेको देउरालीमा
खा’को कसम सँगै जिउने कहिले होला पुरा सानु ।

जातित्वको रवाफलाई लक्ष्मण रेखा भन्छौ भने
परिवर्तन चाहनेले भन्छन हाम्लाई लुरा सानु ।

होशियार

छिमेकैमा छिमेकीले, ठग्न सक्छन होशियार
अर्को सिक्किम, दार्जिलिंग, लग्न सक्छन होशियार

पथभरि फूललाई सजाएर आए पनि
नियतिले बाटैनिर, हग्न सक्छन होशियार

मनको दियो बालेर हेरे माटो चिनिन्छ

मनको दियो बालेर हेरे माटो चिनिन्छ
मनकै मैलो फालेर हेरे माटो चिनिन्छ !

कुतर्कहरुका तानाबाना बुन्न छाडेर
ससाना काम थालेर हेरे माटो चिनिन्छ !

माटो नै धरोहर हो सबै मनहरुको
मनमा मायाँ पालेर हेरे माटो चिनिन्छ !

तिम्रो मेरो सम्बन्ध

तिम्रो मेरो सम्बन्धलाई टुटाएर गयौ।
जिन्दगीको मुटु तिमीले फुटाएर गयौ।

सफल भयो तिम्रो लक्ष्य उद्वेश्य र चाहना,
टुक्रा पारी मन मुटु चुटाएर गयौ।

जिन्दगीका ठुला-ठुला सपना देख्न सिकाएर,
उडन नसक्ने गरी पखेटा भचाएर गयौ ।

मुटु माग्यौ, मुटु दिएँ, चोखो मायाप्रीति दिएँ,
तर तिमीले माया हैन, धोका दिएर गयौ ।

चड्कन किन हानें त ?

अत्याचारको सिमाना, बढेर चड्कन हानेँ ।
मूल्य भाउले भर्याङ्ग, चढेर चड्कन हानेँ ।

मैं खाऊँ मैँलाऊँ भनेर, बनायौ देश ध्वस्त
काला कतुर्त जति छन्, पढेर चड्कन हानेँ ।

रङ्गशाला भो हैन ?, यो धर्ती तिमीलाई
मनोमानी बेहिसाब, गढेर चड्कन हानेँ ।

फूल बोकी प्रियतमको पर्खाइमा टोलाउदा

फूल बोकी प्रियतमको पर्खाइमा टोलाउदा
कति मिठा उनका नजर कर्काइमा टोलाउदा ।

बाटो हेर्दा सधै उनको नयन रारा फेवा हुँदा
निराश मन लिई घर फर्काइमा टोलाउदा ।

नयनमै बास उनको हर रात सपनीमा
छम छम नाच्दा कम्मर मर्काइमा टोलाउँदा ।

गजल

विकसित संसार आहा ! कति राम्रो
बिदेशी सरकार आहा ! कति राम्रो

देशको विकासमा सबैमिली लागिपर्ने
जनताको विचार आहा ! कति राम्रो

हत्याहिंसा हैन विकास र सम्वृद्धिको
विहानी समाचार आहा ! कति राम्रो

जातभात छुवाछुत कसैलाई नगर्ने
समान व्यवहार आहा ! कति राम्रो

सेवा र सुबिधाले सम्पन्न शहरका
ठूलाठूला बजार आहा ! कति राम्रो

मनमा फुलिरहने फूल होइन मायाँ

मनमा फुलिरहने फूल होइन मायाँ
काँडा पनि हो तर भूल होइन मायाँ !

जून तारा टिपेर तिम्लाई दिन्छु भन्ने
केवल कर्णप्रिय कबुल होइन मायाँ !

दुई दिने राम छाया जस्तो जिन्दगी-
घरीघरी दुखाउने सूल होइन मायाँ !