विविध-विधा

सुतेको हाम्रो चेतनालाई जगाऔं मानव
नित्य सत्कर्ममा आफूलाई लगाऔ मानव

महा-मानव बन्ने कसरी अब सोच्नै पर्छ
खुशीले प्रफुल्ल बनि रिस भगाऔ मानव

जन्मलिएको घर आँगनले बोलाउँदै छ

सोचेर पुराना कुरा मन भयो आधा मेरो
यसो पछाडी हेर्दा जीवन भयो आधा मेरो

तिमीसंग छुटेर बाच्दा एक्लै मलाई आज
टुक्रिएर हेर आफ्नै तन भयो आधा मेरो

नलडाऊ चितामाथि मर्नै बाँकी छ
तिम्रो मनमा धेरै खुशी छर्नै बाँकी छ

वियोग र बिछोडले कलेटीछन् ओठहरू
ती ओठमा मायाँको रस भर्नै बाँकी छ

धेरै भयो एकान्त र कल्पनामा हराएको
तिम्रो हरेक रोजाईमा पर्नै बाँकी छ

हेर्दा हेर्दै कोपिला ती फूल बनी झरिसके
साथहरू खोज्दा खोज्दै आशहरू मरिसके

जीवनको एउटा पाटो प्रतिक्षामै बितिगयो
बाँच भनी ढाडस दिने आँटहरू टरिसके

कल्पनामा हराउँदा विपना नै सपना भो
सम्भावना छरपस्ट कता कता छरिसके

(१)
मातेको मान्छे ।
समाउन खोज्दैछ ।
फुत्केको माछो ।।

(२)
ऐना अगाडि ।
युवती जिस्क्याउँछ ।
तीजको गीत ।।

साता बित्यो अझै पनि दर्किंदैछ झरी बरै
निर्धो रुँझ्दा झरी पनि हाँस्छ दंग परी बरै

भोको पेट भोकै राखी कसेकै हो त्यो पटुकी
शिरमाथि पहिरो खस्दा बाँच्नु कसरी बरै ?

मिलेर ल्याएको गणतन्त्र तन्नेरी भै’सक्यो
निमुखालाई होच्याई नेताको मनपरी बरै

स्वाभिमानी हाम्रो छबि,उच्च पार्न सक्ने
अनिर्णय बन्दीबाट देशलाई तार्न सक्ने
हक्की बोल्ने सच्चा ,मानिस खोजिरै’छु !
कचिगलको दलदलबाट पारी सार्न सक्ने ।।

सहकार्य,सहमतिको बिचार बोक्न सक्ने

कुर्सी, मन्त्रि ,कुर्सी ,मन्त्रि त्यसै मात्र गर्छ नेता
कता अलि बढी फाइदा उतै उतै सर्छ नेता

हाम्रो लागि देशको लागि गर्छ भन्ने कुरै छोडौ
कहिले काही भेट्न जादा उसै आखा तर्छ नेता

माखो मार्ने हैन देशमा ओठे भासण गर्दै हिड्यो
खुट्टा यता थुतुनो चाई अर्कै तिर चर्छ नेता

भोका नांगा गरिबको सपना साकार पार्ने निउमा
आफुलाई चाई पुस्तौ पुग्ने एकैचोटी भर्छ नेता

शब्दै बिग्रियो नेता भन्नु इनको नियतीले
बुडो गोरु कोरलीमा,खै.. त्यसरीनै लर्छ नेता

फूलभन्दा राम्री तिमी अँझ राम्री जूनभन्दा
हिरा मोती परै राखौ धेरै राम्री सुनभन्दा

सारंगी र बिनायोको संगीत त उस्सै राम्रो
अझ राम्रो तिम्रो स्वर बाँसुरीको धुनभन्दा

सत्ता कुर्सीले नेताको ध्यान खिचेकै छ
देशको सम्पति बेकारमा घिचेकै छ

भ्रण्टचार गरी देश रित्तो पारिसके
जन्मदै हामीलाई रिनले थिचेकै छ

तीजमा भाइ लिन आउँछ भनी बाटो हेर्छिन चेली
आउँदै छ कि बाटोतिर बटुवालाई केर्छिन चेली।

पर्खिएरै दिन बित्यो बाटो हेरी माइती आउने
नआउने नै भयो भनी नि:स्वास फेर्छिन चेली।

साहुको भारी बिसाएर चुह्लो बाल्न बिदेसियो
किन बाटो हेरे भनी आफैलाई केर्छिन चेली ।

अन्धकारमा देश लाने खाली काम गर्छौ किन ?
भष्टाचारलाई माथि लगि जाली काम गर्छौ किन ?

अभिमानी आतंकको सिंगो आकास उचालेर
भविष्यले धिक्कार गर्ने गाली काम गर्छौ किन ?

दया माया नराखेरै शिकार छान्छन् शिकारीले
कहाँ मिल्ला सधैं पैसा हजुर भन्दा भिखारीले

दिई धोका तिमीलाई फसाएछन् कठै काली
सती तिम्रो नतोडी खै नछोड्ला यो मुरारीले