kbs

प्यारो छ हामीलाई नेपालै, किन बन्नु र जापान
जनप्रिय छन् नेता हाम्रा, प्रधानमन्त्री छन् विद्वान

तातो रसिलो ‘ठ र बाँसुरी
हे प्रभु मलाई बाँसुरी बनाऊ
र, प्रियतमाको रातो ‘ठसम्म पुर्‍याऊ

ढालेर बूढो रूख आफैंलाई
होमिदिएँ मैले दावानलमा
र, लगाएर निधारमा

आकाशमा टाँगिएको क्षितिजसँग
उषामा उदाएको उज्यालोसँग

दशैँबाट दशैँ हराएको खबर
छ छैन अखबारमा?

मेरो जीवन
राम्रोसँग देश देख्न नपाउँदै
चुलो सम्हालेर जुग बित्यो।

अष्टमानको पसलमा
फेरि आए गौँथलीहरू―
जसरी आउँथे वर्षैपिच्छे, वर्षौंदेखि
र ऊ बस्ने चकटीमाथिको दलिनमा
बनाउन शुरु गरे गुँड।

हृदयमा मधु हजुर, अधरमा हाँसी
विश्वकवि! बोलिरैछौ -आमी भालोवासी
आमी भालोवासी

गोलीले छिनेको मेरो खुट्टो फिर्ता देऊ
छर्राले चुँडाएको मेरो दाहिने हात फिर्ता देऊ

पृथ्वीनारायण शाहको सैनिक भएर
युद्ध लडेका जाबर शेख

खगेन्द्रले सपना देख्न छाडेको ठ्याक्कै पाँच वर्ष भयो। दुनियाँमा सबैभन्दा खतरनाक मान्छे त्यही हो, जो सपना देख्दैन, यसै भन्छन् अचेल खगेन्द्रका पुराना साथीहरू।

फेसबुकमा नयाँ प्रोफाइल तस्बिर राखेको एक घण्टा पनि भएको थिएन, उसको प्रशंसा शुरु भयो― “यु आर सो ब्युटिफुल, ह्वाट अ लुक, आइज लाइक द स्टार, भिजन एज द डेप्थ अफ सि…, सो सेक्सी…, क्यान यु गिभ मि योर फोन नं…।”

छोरी पिकनिक र छोरा साथीहरूसँग स्वीमिङ्ग गएका थिए अनि श्रीमान् कलेजको मिटिङ्गमा। घरमा सघाउने नानी लुगा धुँदै थिई। टिभी हेर्न बत्ती थिएन।

“ए, ढिलो पो भइसकेछ!”

घडी हेर्दै झोला बोकेर ‘मे दौडियो। नियमित साप्ताहिक घटना भएकाले ल्याबका जापानी केटाहरूले खासै ध्यान दिएनन्।

ढोकाको सानो प्वालबाट घरबेटीको गञ्जीका दुई वटा प्वाल देखिए। संसारमा यही एउटा मान्छेलाई म अनुहार नहेरी चिन्न सक्छु।

उसले अपहरण गरी ल्याएको बालक अर्काे खटियामा सुतिरहेको थियो। बालकको अबोध र शान्त मुद्राले बताउँथ्यो, उसलाई अपहरणको कुनै जानकारी छैन।

ऊ विश्रामपुरबाट आउँथ्यो। म सलकपुरबाट जान्थेँ। दुवैले बँगरी खोलो तर्थ्यौं। हामी एउटै हाईस्कूलमा पढ्थ्यौँ। उसको पूरा नाम रघुरामप्रसाद उपाध्याय।