ks

टुट्ने झिनो आशा मनमा साँचेर अर्थ हुन्न,
साथ छोड्ने भए नाता गाँसेर अर्थ हुन्न

बल्झिरहने पीडा ती मन भित्र लुकाउँदै,
देखावटी फोस्रो हाँसो हाँसेर अर्थ हुन्न

तिमी मेरो फूल हौ
तिर्खा मेट्ने मूल हौ

आँखैभरि छाउने
सपनीको हुल हौ

एक दशकभन्दा बढी अमेरिकामा संघर्षसिल जीवन बिताइरहेका शेखर ढुंगेलको पछिल्लो कृति “A Beautiful journey of struggle” हालै अमेरिकी बजारमा आएको छ ।

नेपाली स्रष्टाको अमेरिकी प्रेसले प्रकाशन गरेको साहित्य कृति नर्थ क्यारिलोना निबासी किसन उपाध्याय को The Last Orange पछि संभवत यो दोस्रो पुस्तक हो । यसभन्दा अगाडि उनको “शेखरका सय कविता “, “आंकाक्षा र सम्झना गीति संग्रह”, “कहाँ छ मेरो देश ?” (यात्रा स्मरण ), “क्षितिज पारिका सपनाहरू “(कथा संग्रह ) प्रकाशित भैसकेका छन् भने अर्को गीति संग्रह “कुनै दिन” पनि भर्खर मात्र म्युजिक नेपालले बजारमा ल्याएको छ ।

टाढा टाढासम्म जान्छ चिठी
टाढाबाट फिर्छ चिठी
संसारको कुनाकुनासम्म
खबर पुर्याउँछ चिठी ।

भूल वा विर्सेको कुराको
सम्झना दिलाउँछ चिठी
समाचार ल्याउँछ सुखदुःखको
अमूल्य कहलाउँछ चिठी ।

गाउँ घरको सम्झनाले रुन्छन परदेशबासी
आँसुले नै तकियालाई धुन्छन परदेशबासी

पूरै रात छर्लङ्गिन्छ छट्पट छट्पट गर्दै
विरहले व्याकुल मात्रै हुन्छन परदेशबासी

जीवनका सारा दु:ख र पीडा गनेर हेर्दैछु
आकाशमा छ कि ? धर्तीमा खुशी खनेर हेर्दैछु

नयनले बोल्दा मनका कुरा बुझेन उसले,
थर्थराई ओठ फुकाई धक भनेर हेर्दैछु

१)
अन्धकार ती बस्तीभित्र सौरभ बन्न सकुँ
दरिद्रीमा आफू रित्तिई कौरव बन्न सकुँ
निस्काम हुन्छ सुकाम जहाँ घमन्डले राज गर्छ
यस्तो कर्म गरुँ सबको गौरव बन्न सकुँ ।

हाँस्नेहरू जस्तो सुकै मारमा पनि हाँस्छन
जीत हैन कैलेकाँही हारमा पनि हाँस्छन

कसैकसैलाई खुसीको पहाड चाहिँदैन
सानोतिनो खुसीको घारमा पनि हाँस्छन

बेधिबृक्षको छायामा यो तृषित आत्माले शान्तिको प्यालामा शितलता पिउन पाउँदा कस्लाईपो आनन्द लाग्दैन होला ? निर्मोही व्यासले पिएर नै छाड्नु भयो । यस्ता बोधिवृक्षको छायालाई मायागर्ने व्यक्तित्व हुनुहुन्छ –निर्मोहीव्यास । उहाँको जन्म बारा जिल्लाको कलैया भवानीपुरमा २००९साल भदौ ४ गते कुसे औँसीका दिन भएको थियो । निर्मोही व्यासको खास नाम वेदव्यास उपाध्याय भएतापनि साहित्यमा उहाँ निर्मोही व्यासका रूपमा सुपरिचित हुनुहुन्छ ।

बिर्सी गई पापिनीले भन्छ होला उस्ले वहाँ
कसो गरी भन्नु मैले मेरो हालत यस्तो यहाँ

बगाउदै आँशुहरू रोई रोई बसेकी छु
तन मात्र यहाँ तर मन अझै मेरो त्यहाँ

तिम्रै कारणले मन आज भाँडिएको हो
अनियन्त्रित भई एकाएक छाडिएको हो

म त भन्छु अझैपनि केही बिग्रेको छैन
भन्दिउँला नियतिले नै यस्तो पारिएको हो

स्मरणमा अपमानित मनको लाम लागिरहेछ
आज पनि त त्यहिँ आँगनमा घाम लागिरहेछ

कुरा बुझ्न गाह्रो पर्दैन तिम्रो व्यवहारहरू सधैँ
फेरी किन नगरेको गल्ती मेरै नाम लागिरहेछ ?

रिसाउँछयौ भने तिमी
छोडिदिनेछु लुक्न तिम्रो छाँयामा
उपस्थिति बिझाउँछ भने कतै
मोडिदिनेछु अन्त कतै यात्रामा
यी सबैको मतलव एउटै हुनेछ
केवल देख्न चाहनु, हाँसेको तिमीलाई
किनकि
तिम्रो हाँसोसँग मेरो साइनो गाँसिएको छ ।