ks

चल्छन् भने चल्न देऊ किराहरू स्याउँ-स्याउँ
भुक्छन् भने भुक्न देऊ कुकुरहरू ख्याउँ-ख्याउँ

मुसाहरू बैठक् बस्छन् घण्टी बाँध्न बिरालोमा
सातो पुत्लो उड्छ सुने बिरालोको म्याउँ-म्याउँ

यात्रा यो जिन्दगीको कस्तो कस्तो
भोकाएकाको गाँस जस्तो हो कि ?
बगरको बालुवा जस्तो !

हरपल टुटिजाने सपना हो कि ?
घाम सँगै टप्की जाने शीत जस्तो
यहाँ बाँच्नेहरू नै अन्योलमा छन् हेर
सुखको सागर हो कि आँशुको भेल ?
यो जिन्दगीको यात्रा कस्तो कस्तो ?

कृषि विकासमा भयो बस्ने हाम्रो थलो
नरेश शर्मा जमेर गरे हाम्रो भलो

ऊ र त्यो दुबै युग पुरुष हुन् । आ-आफ्ना क्षेत्रका यी दुबै महारथी हुन् । दुबैमा उच्च आदर्श र अक्षय महानता छ । निष्ठापूर्वकको आजीवन यात्राका दुबै अथक योद्धा हुन् । आ-आफ्ना क्षेत्रका अद्धितीय हस्ति हुन् । दुबैको आजन्म राष्ट्रिय योगदान अतुलनीय र अवर्णनीय रहेको कुरामा कसैको दुईमत छैन । यस्ता निस्वार्थी राष्ट्रसेवकलाई यो मुलुकले राष्ट्रिय विभूतिमा दर्ता गर्न सक्ने सम्भावना पनि नभएको होइन ।

मन-मस्तिष्क त सबैको केन्द्र नै हुन्छ । सोच-विचारबिना त कुनचाहिँ काम पो हुन्छ र ! उसको हतियार कलम हो भने त्यसको हतियार चाहिँ मुख । एउटा लिखित हो भने अर्को मौखिक । ठ्याक्कै भन्नुपर्दा- ऊ कलमवीर र त्यो मुखवीर अर्थात् कर्मवीर ।

दिन ढल्यो, रात छायो, उनकै याद आयो
एक्लै-एक्लै अँधेरीमा, यो तन छट्पटायो ।

हेर्छु फोटो मध्यरातमा, टुकी बत्ती बाल्दै,
विछ्यौनामा ढल्छु फेरि, सिरानी अंगाल्दै
मिलनका ती आशाहरू, आशा मै बिलायो
एक्लै-एक्लै अँधेरीमा, यो तन छट्पटायो ।

धीकुश्रेज्यू, ‘तन्द्रामा अमेरिका’ बाट हँसाउन सक्नुभएन । थोरै हसाइँ पनि के हँसाइ ? हँसाउन खोज्दाखोज्दै कतैकतै रुवाउनुभयो । यसो भन्दाभन्दै एउटा कुरा भनिनँ भने अनर्थ होला । त्यो के भने— तपाईंले पाठकको मन जुरुक्कै उचाल्नुभयो । उदयपुरको माटोले जन्माएका स्रष्टा गम्भीरबहादुर थापाकै बाटोका अर्का अनुयायी कवि लेखबहादुर कार्की भन्थे–‘म जहाँ पुग्छु, त्यही मेरो घर हो । म पढेको मान्छे हैन, अक्षरसम्म चिनेको मान्छे हुँ । म डुलिहिँड्ने र हरेक ठाउँको हालखबर मनमा गुनिरहने यस युगको नारदजस्तो पात्र हुँ । म सकुञ्जेल हिँड्छु र जनता जगाइरहन्छु । म जे देख्छु, त्यही लेख्छु ।

पुस कटेर के भयो त,
खुसी रोपेर आँशु फलाउने खडेरीहरू,
राँको बालेर तोरी फुलाउने बर्षाहरू
र टमाटरको बोटमा खुर्सानी फल्ने
दिनहरू बाँकी नै छन ।
खरानी घसे पनि,
अँध्यारो गुफाको मान्छे अँध्यारै हुन्छ
तर टमाटरको बोटमा खुर्सानी फले जस्तो
चहकिलो, उज्यालो दिन ढलेजस्तो
नमिठो छैन बिरामी मान्छे
छ त केवल आशिलो मन बोकेको ।

गाँजलु ती नयनमा, बस्न चाहे प्रियतमा
पवित्र त्यो अधरमा, पस्न चाहे प्रियतमा

सप्तरंगी ईन्द्रेणीमा, देख्ने गर्छु तिम्रै छाया
आफूलाईभन्दा बढी, लाग्ने गर्छ तिम्रै माया
जिन्दगीको यात्रा मेरो, अधुरो छ तिमी बिना
हृदयका सपना मेरा, अपुरो छ तिमी बिना ।

म भएँ आज उनको भर परेर घायल
एकोहोरो मैले मात्र माया गरेर घायल

मनभरि व्यर्थै फूल फुलाएछु आज हुन
मस्त बेला फक्रिएको फूल भरेर घायल

खुसी छौ रे तिमी अचेल, फूलै-फूलले घेर्दा खेरी
मेरो लाश दुई बाँसमा, कात्रो राखी बेर्दा खेरी ॥

पराईको अंगालोभित्र, हाँसी हाँसी जाँदा तिमी
जिउदै मुर्छा परे म त, जीवन साथी फेर्दा खेरी ॥

सज्जनसित अथाह सम्पत्ति थियो । सज्जनलाई कुनै कुराको कमी थिएन । सज्जन एक दिन घुम्न घर बाहिर निस्कियो । सज्जनले उसको घरैअघिको गेटमा एउटा
माग्नेलाई घन्टी बजाउनै लागेको देख्यो । सज्जनलाई सनक्क रिस उठ्यो र माग्नेलाई झपार्न थाल्यो – “ए भाते तँलाई माग्न लाज लाग्दैन? यत्रा हात पाखुरा छन् !”

माग्नेले भन्यो -“हजुर दुई दिनदेखि काम नपाएर भोको छु ।”

उदाँउदो सूर्यसँगै लाली ममा चढ्यो
कस्तोसँग तिम्रो माया आजभोलि बढ्यो

पत्र पत्र फिंजाएर फूलहरू फुल्न थाल्यो
खेतैभरि लहलह बालाहरू झुल्न थाल्यो
फूल अनि बालासँगै मनमा कुरा गढ्यो
कस्तोसँग तिम्रो माया आजभोलि बढ्यो

ईच्छाहरू दबाएर मार्न जान्या छैन
मर्दको छोरा हुँ म त हार्न जान्या छैन

आजै गर्छु जे गर्नुछ ईमान्दारीपूर्वक्
भोलि गर्छु भनी-भनी टार्न जान्या छैन

जिन्दगीले आफैसँग ढाटेपछि लेखेँ गजल
आफ्नै छातीभित्रैदेखi फाटेपछि लेखेँ गजल

भोक प्यास हराउदा निन्द्राले नि दिएन साथ
छट्पटिदै रुँदै रात काटेपछि लेखेँ गजल

कस्तो सपना गरीब दु:खी ठुला-ठाला सबै रोएको देखेँ
उजाड वन पाखा अनि खोला नाला सबै रोएको देखेँ
ऐठन लाग्यो धेरै पटक गए राति सपनीमा
धान मकै फापर अनि कोदोको बाला सबै रोएको देखेँ ।

नदेख्दा मुटु दुख्छ देख्दा नि मन रुन्छ
अँगालोमा बाँधिएर रोइरहौँ झैँ हुन्छ