विविध-विधा
धेरै हारेँ जिन्दगीमा,अझै पनि हार्नु कति
धेरै हारेँ जिन्दगीमा,अझै पनि हार्नु कति ।
बेकम्मा यो जिन्दगीलाई,लौन पर सार्नु कति ।
आँखा पनि चिम्ली सकेँ,त्याग्छु आफ्नै देह बरु
गरिबीको पिडा बोकी,गल्ली तिर चार्नु कति ।
निष्ठुरीको बात लायौं,धोएर नि पखालिन्न
मनको धुलो फोहर सम्झी,बडारेरै झार्नु कति ।
अस्थिपन्जर मात्रै रह्यो,हाड र छाला खिईएर
पत्थर बनाई आफ्नै शरीर, परदेशमा नार्नु कति ।
पश्चिमीको संस्कृतिलाई,अँगालेर हिँडी हाम्ले
आफ्नै देशको रितिथिती,भेषभुषा बार्नु कति ।…..दर्पण
जताततै उर्लेको छ बाढी गजलको
आजभोलि शहर कस्तो कस्तोबाध्यताले पाइँलाहरु
गजल
बाध्यताले पाइँलाहरु खाडितिर झर्दैछन्
मुटु भित्र पिडा लुकाइ पारितिर सर्दैछन
मानो भर्न छाक टार्न, पसिना बगाएर
दिन रात नभनि पर्देशमा मेहेनत गर्दैछन्
बर्तमान लाई थाती राखि, भबिस्य बनाउन
आफै लाई बन्दगी राखी साहुको रिनमा पर्दैछन्
भबिश्य छैन केहि, जताततै छ अन्धकार
भोलिका कर्णधार बालबालिका सडकपेटिमा मर्दैछन
मलाई त सुनसान रातसँग डर लाग्छ
पौरखी वल
म जुनेली रातमा छु
जीवन हुन्छ पीडादायी हिड्दा बाटो छोड्यो भने
जिन्दगीभर सधैभरि, रुवाएरै किन छोड्यौ
भिन्दा भिन्दै मत अनि, विचार देख्छु ।
बर्खे झरी जस्तै झरे मेरा, आँसुहरू आँखाबाटन्यायाधिसको पदवी भिरी शक्ति केन्द्र नडूल
न्यायाधिसको पदवी भिरी शक्ति केन्द्र नडूल
न्यायको आखाँ छोपी अन्त कतै नभूल
च्यातिदेऊ मैलिएको राजनीतिको जामा अब
आस्था भए मनमै राख बाहिर कतै नखूल
नमेटाऊ अदालतका मान्यता र अस्तित्वलाइ
स्वतन्त्रभै रहन देउ हस्तक्षेप नहूल
न्याय जोख्ने तराजुको डन्डी कमजोर बनाएर
अवसरबादको घाम ताप्दै लठ्ठिएर नझूल
सर्ब सुलभ निसाफ दिई जोगाइ राख गरिमा
प्रलोभनमा नपरी जनबिश्वास बटूल
गर्दिन भन्दै थियो, ऊ उक्साहट आयो
केवल पहिलो प्रेम प्रस्ताव सम्झदैछु
जिन्दगी भन्नु नै घडीको दास