विविध-विधा

तिमि सग हिड्यो भनि,तिम्रो बाले कुट्यो प्रीय
सगै बस्ने मन भएनी, हाम्रो साथ छुट्यो प्रीय !!

नचाहेर नि पराइ बन्यौ, बिर्सिदेउ मलाई भन्यौ
चारै तिरबाट एक्लो भए, दैब ले नि लुट्यो प्रीय !!

जस्तै बाधा आए पनि, पन्छाउदै दु:ख कस्ट
सुखी संसार बनाउ भन्ने,सपना सबै टुट्यो प्रीय !!

तिमि लाई भुल्दा पनि, आफ्नै सुरमा डुल्दा पनि
तिम्रो दाइले थाहा पाएर, फेरी मलाई चुट्यो प्रीय !!

तिम्रो बुवा जुंगे हल्दार, रैछ दाजु क्यारेंङ् ग्याँङ्ग
दुवै मिलि पिट्दा खेरि, मेरो टाउको फुट्यो प्रीय !!

निजाम आनाह
तनहुँ नेपाल
हाल साउदी अरब
जुबेल जंगल

जिन्दगीको इतिहासै हराउँदा दुख्छ मान्छे
आफन्तले बिरानु झैं गराउँदा दुख्छ मान्छे

पसिनाले सिञ्चन गर्दै माया दियो बगैँचालाई
ध्वस्त पार्दै गाईबस्तु चराउँदा दुख्छ मान्छे

घामको किरण यत्ति साह्रो, किन चढेको होला
दु:खको संसार प्रतिदिन, किन बढेको होला

अधिकार दिलाउन, खोस्रा नारा बाढ्नेहरू
जनताको हार हुनेभए, किन लडेको होला

१
अरु कोही हैनौ तिमी, बैरी मेरै भन्छन्
कालापानी सुस्ता लगे, ठोरी मेरै भन्छन्
साँझ विहान सीमा वारपार गर्ने गारो भो,
हाम्रा गाउँका दिदी बहिनी, छोरी मेरै भन्छन्

ए जिन्दगी मलाई आफ्नै तरिकाले बाँच्न दे
किन खोस्छस सारा खुसी? सक्छस भने हाँस्न दे

एकतामा बल हुन्छ छिन्न भिन्न हुनुहुन्न
भाँच्चिएर गएका ती सम्बन्धहरू गाँस्न दे

पिरतीका मनका कुरा लुकाएर बस्छ्यौ कति
आफू हाँसी पिरतीलाई रुवाएर बस्छ्यौ कति

तिम्रै घरको बाटो पर्‍यो आउदा जादा देख्छु सधैं
एकदिन् हैन सधैं भरी लजाएर बस्छ्यौ कति

केही खोज्छन् ती परेली फक्रेको छ जवानी झन्
सारा चाह यौवनका दबाएर बस्छ्यौ कति

१)
दुखः पर्दा कोही मेरा आँशु पुछ्ने भेटिन,
बगेका यी मेरा अँश्रुधारा कोही रोक्ने भेटिन
चाहे म खुशी थिए या, दुखी नै किन नहुँ
तर मेरो दुखःमा कोही खुशी, थप्ने भेटिन

छाती दुख्दा छामी हेरें, कलेजीमा तिमी थियौ
केही सम्झी हाँस्न खोज्दा कलेटीमा तिमी थियौ

दोबाटोमा बिदा हुँदा टाढा भयौं जस्तो लाग्यो,
बास्ना छर्दै आँगनीको चमेलीमा तिमी थियौ

गन्तव्यको आस देखाई, बाटो अन्तै मोड्यौ सानु
एक्लै हिड्न गहारो भयो, साथ किन छोड्यौ सानु

साथ देऊ थाम्छु हात, काख दिएँ हान्यौ लात
मन्दिर भाकी खाको कसम, तिम्ले किन तोड्यौ सानु

तिम्रै यादमा यो जिन्दगी, ढलाउदै छु प्रिया
बिनासिती यो मुटुलाई, जलाऊदै छु प्रिया
आफ्नो भन्नु तिमी थियौ, त्यो पनि त छैन अब
चिहान घाटमा देह-आत्मा, सेलाउदै छु प्रिया ।

ध्रुब बिस्ट (अतित)
पाटन ०२ बैतडी

सुन्दर शान्त नेपालको चित्र होस
हामी नेपाली मन मुटु भित्र होस

आत्मासात गरी अंगीकार योग्य
राष्ट्रपिता नेताहरूको चरित्र होस

भन्नेहरूको मुख थुन्न जानेको छ मैले पनि
आफ्नो लागि खुसी चुन्न जानेको छ मैले पनि

कैले घाम कैले छाया जिन्दगीको रीत यस्तै
दु:खमा सपना बुन्न जानेको छ मैले पनि

लेखाईमा अलिकति दम हुनु पर्छ,
सकेसम्म उसृङ्खलता कम हुनु पर्छ।
यस्तो लेख तारिफ सबैको पाउन,
प्रत्येक शब्द शब्दमा बम हुनुपर्छ।

तिमीले आँखा जुधायेउ, म लजाइन
बत्ती झ्याप्प बुझायेउ, म लजाइन

त्यो हृदय खोलेउ, आँखामा घोलेऊ
निथरुक्क रुझायेउ, म लजाइन
तिमीले आँखा जुधायेउ, म लजाइन

जब अंतरण हुन्छ त्यहाँ नानाभाँती हुन्छ।
मधुशालामा हरेक बात मध्य राती हुन्छ।

फेरि पिटापिट अनि खिचातानी हुन थाल्छ,
भट्टी भित्र चतुरे सबै भन्दा माथी हुन्छ।

कोहि लुक्छ कोहि भाग्छ त्यो माहोल बाट,
कोहि काँधमा काँध मिलाउने साथी हुन्छ।

किर्तीमान कायम गर्नुछ त्यहाँ घमण्डको,
हुलमा लुईरे कान्छोको बिशाल छाती हुन्छ।

नयाँ रंगमञ्च हो त्यो पिउनेहरुको लागी,
दर्शकको भित्र देखी बाटो सम्म ताँती हुन्छ।

पत्तो पाँउदा घरकाले सन्तानको त्यो हरकत,
पिडाले आमा रुदा कयौं काम थाँती हुन्छ।

मन गुरुङ ”माईला”
ढापुक-७,पखेरे ‘स्याङ्जा’
हाल:पोखरा-८

https://www.facebook.com/manmahima

असीमित आशा जब, टुटी नै रह्यो
विश्वास पनि यहाँ, उठी नै रह्यो

यात्रा जिन्दगीको गर्दा गर्दै
बाटो भरि साथ, छुटी नै रह्यो

पाखामा मेरो बस्तीको, कुरा अलि फरक छ।
चुल-बुल गर्ने हाम्रा, भुरा अलि फरक छ।

श्रावण लागेछ क्या रे हाम्रो नेपाली पात्रोमा,
मेरी प्यारीको हातमा, चुरा अलि फरक छ।