विविध-विधा

बोल्दा आज बिरुद्द मेरो, लाज किन बिर्स्यौ
तिमीलाई चाहिनसक्ने, समाज किन बिर्स्यौ

धेरै चोटि, तिम्रो लागि लड्न पछि परिन म
उठाको थिए त्यो मैले, आवज किन बिर्स्यौ
बोल्दा आज बिरुद्द मेरो, लाज किन बिर्स्यौ

हराउनुको एउटा रहर हो यो
यहाँ आँफै हराएको खबर हो यो

सोच्नु होला बर्षामा पैरो गएछ
होइन! खोली सुकेको बगर हो यो

स्वार्थी भै बेपत्ता भो सोच्नु होला नि!
बेपत्ता बनाउने त शहर हो यो

के के लेख्छ के के भन्छ खुस्क्यो क्यारे
नसोच्दिनु मन् भित्रको जहर हो यो

बगैंचा बिनाको माली भा’छु
रित्तो सुन्यताको ताली भा’छु

आफन्तद्वारै लुटिदा आज
चारैतिरबाट खाली भा’छु

फूल्छ रातमा
शितको बोकी खुशी
बिहान र्झछ ।

टिठ लाग्छ हौ
विचारको विचरा
भएछौ तिमी ।

उनको खुशीमा आज अलिकति पिएँ, माफ गर
यो दिल पनि कसैलाई दिएँ, माफ गर

बेसरी पिएको छु आज होश हराएको छु
शायद तिमीलाई आज कष्ट धेरै दिएँ, माफ गर

भरीपुर्ण जिवनमा मनको
प्यास बाँकी रहे झैँ भयो,

मर्छु क्यार लौ, दुखेरै सधैँ
भोक रोगले, सुकेरै सधैँ

गम्छु जोडले, दिनै फिर्छ कि
कष्ट भो बढी, झुकेरै सधैँ

रुन्छौ किन हाँस्दै अघि, बढ्नु पर्छ अब ।
जङ्गे पिल्लर घेरा हाली, लड्नु पर्छ अब ।

दासत्वलाई लत्याएर, अघि बढ्दै जाऊँ
उन्नतिको शिखर तिर, चढ्नु पर्छ अब ।

जिन्दगीका पाटाहरू धेरैछन
यहाँ आफ्टेरा बाटहरू धेरैछन

तिमी जाल बुन,फसिहाल्छन
म जस्ता लाटाहरू धेरैछन

हजार कोशिश गर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र
सयौँ सागर तर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र

धार्मिक भ्रमण भन्दै सुरु भो राजनिति
जति भ्रम छर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र

पुज्दै हिड्छौ देव देवि ढोग्दै हिड्छौ मन्दिर
जहाँ शरण पर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र

फुक्लि सक्यो श्रीपेच भत्किसक्यो बिरासत
लाखौ घडा भर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र

कहिले धनगदी,भैरहवा त कहिले सिमरा
जतासुकै झर तिमी फर्किदैन राजतन्त्र

तिम्रो यादमा यो परानी गलाए त के भो
तिम्रै लागि आफ्नो मुटु जलाए त के भो

जीवनसाथी तिमीलाई मैले, भन्न नपाए नि अचेल
पुष्प मुना तिम्रै लागि पलाए त के भो

१)
कसो कसो नजरमा बिम्ब बनी छाउछ
हरेक रात सपनामा मेरो मान्छे आउछ
सुस्त सुस्त अधरमा चुम्दै अनि उसले
संसार यो भुल्ने गरी मिठो प्रीत लाउछ

अचेल मौसम पनि बेइमानी लाग्छ मलाई,
पढ्न खोज्छु दुनिया अज्ञानी लाग्छ मलाई ।

फुलमा सुगन्ध छैन अनि तारा चमक्दैनन्,
बसन्त र बाहार पनि नादानी लाग्छ मलाई ।

मेरो जिन्दगीको कास तिमी त,
सधैभरि भ’की छौ खास तिमी त ।

प्यास सायद मेट्यौ होला, मूल नबिर्स साथी
महासागरमा पुग्नु छ तर्ने, पुल नबिर्स साथी

निरन्तर सर्बप्रिय पात्र बनेरै, बाँच्नु ठुलो कुरा
सहारा काँडाको लिन्छौ त, फूल नबिर्स साथी

पटक पटक दवाव आए पछि विद्रोही भए म
कटु वचन वाण खाएपछि विद्रोही भए म

मात्र तिमीलाई प्राथमिकता दिदा दिदै पनि
खानुसम्म धोका खाए पछि विद्रोही भए म

सपनीमा मात्र सधै नम्बर पाँउने किन हो,
सधै राति राईफल बोकी धाउने किन हो ।

रातभरि मनको मझेरीमा बास बसेर,
सधैभरी सम्झना मात्र ल्याउने किन हो ।
सधै राति राईफल बोकी धाउने किन हो ।

समय नै सम्पुर्ण हो एउटै मात्र साँचो कुरो
समय हो जीवनको रथ हाक्ने मूल धुरो

कहीं हावा हुरी ल्याउछ कहीं सूख शान्ति पनि
त्यसैले त चिन्नु पर्ने समय हो मुख्य चुरो