पद्य कविता

एक्लो हुँदा वनको कोइलीले बिरह नगाइदिए
बग्दैनथ्यो कि यो आँसु उनी पराई नभइदिए

कस्तो हुन्थ्यो हो कुन्नि, यो जिन्दगीको रंगहरू
ओइलिएको माया फूलहरू, फेरि फक्रेर आइदिए

फर्मेट गर्न पाए हुन्थ्यो सारै पोल्छ मुटु
कस्तो भाइरस छिरेछ चल्नै छाड्यो मुटु

इन्स्टल गर भनिन छिटै एक्सेप्ट गरे मैले
एकै छिनमै ओपन हुन्थ्यो ढिलो गर्थी कहिले

प्याला रित्याउं अनि गाला मिठ्याउं कि ?
शरम र धरम बीचको ताला मिल्काउं कि ?

सधैं पिइरहुं लाग्ने तिम्रो जवानीको नशा,
लाग्छ जिन्दगीलाई नै मधुशाला बनाउं कि ?

मह जस्तो गुलियो माया तिमीलाई अमिलो पिरो भएछ,
सम्झनाका अमुल्य उपहारहरू, बर्षाको बेस्वादे बिमिरो भएछ।

जन्मेपछि पाईलो टेक्ने ठाउँ खोज्दो रैछ मान्छे
ठाउँ पाएपछि गाउँ नै मेरो भन्दो रैछ मान्छे

गाउँबाट शहर गर्दै लालच बड्दै गएपछि
आकाश, जून, घाम पनि मेरै भन्दो रैछ मान्छे

पवन बनेर आनन्द देऊ तिमी बतास हुरी नबन
अग्नि बनेर न्यानो ताप देऊ तिमी ज्वालामुखी नबन
शीतल जल बनेर प्यास मेटिदेऊ नहोऊ नरगिस तिमी
सन्तानलाई धेरै माया देऊ तर हिरण्यकशिपु नबन तिमी ।

हरेक मौसम मेरा लागि श्यामश्वेत फ्रेममा
न त स्वाद बन्दछ न त रगीन नै बन्दछ ।
उस्तै बिहान र उस्तै रात्री उही उजाडपन
खाली घोच्ने तिखो सगिन बन्दछ ।।

सर्सर्ती समाचार पढें आज राति
कठै मरेछ बिचरा मेरो मिल्ने साथी
साह्रै खल्लो लाग्यो शोक मनाएँ
जानेको गिन्तीमा फेरी एक बढाएँ ।

कलेज पढुन्जेल मित्रता गाढा रह्यो
कमाउन परे’छि बिस्तारै टाढा भयो
इमेल लेख्छु भन्दाभन्दै त्यसै व्यस्त भएँ
दोहोर्याई तेहेर्याई मृत्युको खबर पढदै गएँ ।

नजिक नआऊ आश लाग्छ
तिम्रै मुस्कान मिठास लाग्छ
अनर्थ लगाई तर्केर जाउली
व्यर्थै मन मा त्राश बढ्छ

मेरो अबोध मन
आज कता कता रुमल्लिरहेछ
गाउँघर, बनपाखा, कन्दरा र डाँडाकाँडा
समतल र नागीहरूमा ।
आँखाले सम्झिरहेछ बिगतलाई
डाँडापाखा उकालीओराली र
चौतारीहरूमा, भञ्ज्याङहरूमा
सुसेल्दै र रमाउदै
हिंडेका क्षणहरू,
जाने त गैहाल्छ समय जस्तै
जाने भन्दा बस्नेलाई असह्य हुदोरहेछ

गाउँ शहर जताततै, बन्दुकहरू भुकेको बेला
नाजिस्काऊ साथी मलाई, मेरो देश दुखेको बेला

न्याय सत्य अधिकार र, शान्ति-सुरक्षा लुकेको बेला
दया माया भातृत्व र, मातृत्वको मुहान सुकेको बेला
मौकाको पर्खाइमा हाम्रा, कालापानीहरू ढुकेको बेला
पार्टी पार्टीहरू बिचको, एकताको गाँठो फुकेको बेला
नाजिस्काऊ साथी मलाई, मेरो देश दुखेको बेला

देशले आज बोलाएछ तिमीलाई !
जन्मभूमि सिच्याउनाका लागि !
देशले आज सोधिरहेछ तिमीलाई !
जन्मभूमि किन छोड्यौ भनी !
देशले आज बोलाई रहेछ तिमीलाई !
फर्की आऊ हे सन्तति भनी !

तिर्थ(यात्री)पौडेल
कविता
थुक्क झाक्ने जिन्दगि
न कसैको अंगालोमा रात बिताइयो
न त कुनै घ्यु मैयालाई पटयाइयो
न कसैसंग मन मुटु साटियो
न त राम रौसमै दिन काटियो,
न यसो गरियो न उसो गरियो

बिहानेको लाली नछाउदैं
फूलमा बहार नआउँदै
यो मनको आशा सबै मरेछ।।
मेरो भाग्यको घामनै डुबेछ ।।।