राजधानीको साधनसम्पन्न वातावरणबाट धेरै टाढा गण्डकी अञ्चल स्याङ्जाको एउटा सानो गाउँमा बसेर पनि बीसौँ वर्षदेखि अनवरत साहित्यको आराधना गरिरहेका मौन साधक हुन्- देवीप्रसाद वनबासी।
तिमीले ऐना हेरेर मुस्कुराउँदा
मैले “मैले “त्यसो नगर” भनेको छैन
तिमीले चुरा पोते लगाउदा
मैले “यो के गरेकी?” भनेको छैन
तिमीले भजन किर्तन गर्दा
मैले “अब बन्द गर” भनेको छैन
तिमीले साँझ बिहान कम्फ्युटर खोल्दा
मैले “यसो गर्नु हुँदैन” भनेको छैन
लाग्यो बादल अन्धकार हुन गो पूर्वीय आकाशमा
सारा वैभव, एकता सहमति स्वाहा भयो भासमा ।
गर्छौं नाटक संविधान रचना फोस्रा भए भाषण
कुर्सी खेलमहाँ बित्यो समय नै सिन्को नभाँचिकन ।।
धेरै छन् नीतिका उक्ति घोक्यौँ बुझ्यौँ भने ‘सुधा’
मौकामा काम लाग्नेछ के हो जीवन ? हो ‘क्षुधा’
यात्रा-सङ्घर्ष चुनौती स्वप्न सौन्दर्य प्रेम यो
हिँड्ने मनुष्यका बाटा मृत्यु जिवन्त घाट हो ।
धेरै योग्य गुणी जगद्गुरु हुने होला कहाँ को भनी
विद्याको मुटु मुख्यकेन्द्र जुन हो कासी त्यहीँका पनि
खोज्दैथे सब प्राज्ञ पण्डितहरू जहीँतहीँ विश्वमा
यस्तै मानव एक भेटिनु भयो नेपालकै भूमिमा
सेवक हाजिर छ जब हजुर बोलाइसिन्छ
जागै बस्दा थाहा पाएँ
तिमीले ऐना हेरेर मुस्कुराउँदा
न त मेरो साथ मेरै, कुनै अंग हुन्छ