विविध-विधा

१,
आफैलाई बरिष्ठमा बर्गिकरण गज्जब छ
पैसाले यो साहित्यको अपहरण गज्जब छ
कालोलाई सेतो भन्दै आपसैमा वाह वाही
काँधमाथि उचाल्ने यो वातावरण गज्जब छ

२,
पातलाई झरीले भिजाए होलान्
फूललाई काँडाले बिझाए होलान्
कति घुमे भमरा कोपिला माथि
साँझपख बाआमा रिसाए होलान्

१.
एउटा कोमल फूल मुटुभित्र घोच्दै छ घरीघरी
काँडाले पनि किन हो किन रोज्दै छ घरीघरी
मुटुभरीका पीडा फुटेर बग्दैछन् छताछुल्ल
यो कहाली मन उसैलाई सोच्दै छ घरीघरी

२.
नलेखिएको उनको कथा लेख्दा कतै उनलाई चोट पुग्छ कि
सपनीमा चेहरा गुलाबी देख्दा कतै उनलाई चोट पुग्छ कि
लेखुँ मनभरि चोट नलेखुँ आफ्नै मुटुमा व्यथाका पोका
खुल्दुलीका जाल उनमा फ्याक्दा कतै उनलाई चोट पुग्छ कि

१
बुख्याँचालाई
चिसो रातले पोल्छ
आलुबारीमा
२
झिस्मिसेमा नि
हजुरआमा चिन्थें
गुन्युचोलीमा
३
नाङ्गो पहाड
फरक आँखाहरु
अनेक दृश्य

चाँगे- ५
ताप्लेजुङ

झ्वाम्मै हाम नफाल्नु है जिन्दगी विगार हुन्छ
हजारमा एकमात्र जहाँ वफादार हुन्छ

माया लाउनु अघि होश पुर्याएस है
जालमा पार्नेहरूको वहाना हजार हुन्छ

नैतिकताको पहाड चढ्न सबको खुट्टा गल्छ
कामभन्दा बढी तुफान एक्सप्रेस जीव्रो चल्छ
यो देश तिम्रो भएकैले होला हे पशुपतिनाथ !
धन सम्पति देख्नै हुन्न सबको तीन नेत्र बल्छ ।

१)
आधा चन्द्रमा
चुहुने छानोबाट
मलाई हेर्छ

२)
समुद्री छाल
नमिल्ने वेगहरू
जीवन कथा

औंसीको रात हो कि, जुनको झल्कोले मार्यो
पत्तै पाछैन मैले, कुनको झल्कोले मार्यो ?

टोलाई बस्या’थे किनार, कानमा झ्याउँकिरी रोयो
बजाउँथे मुरली बनमा, धुनको झल्कोले मार्यो

धेरै दिन भयो अब नेपाल टेक्न मन छ
घर आँगनमा गई सारङ्गी रेट्न मन छ

बिरानो यो देश पराई भूमिको कुरै छोडौ
सबै कुरा भुलेर तिमीलाई भेट्न मन छ

यहाँको खाना सम्झे आमाको याद आउने
जाडो याममा अगेनामा रोटी सेक्न मन छ

धेरै लुक्यो मनमै भाव, आजै पोखें तिम्रो सामु
लाजले हो कि डरले हो, श्वासनै रोकें तिम्रो सामु

दुस्प्रयास पो हुने हो कि, चलन यस्तै चलिरा’छ,
उपहार गुलाबसँग प्रेमलाई जोखें तिम्रो सामु

पहिलो चोटि प्रस्ताव यो तिमीलाई राख्दैछु म,
प्रेमिकालाई भन्नु पर्ने शब्द घोकें तिम्रो सामु

लालीगुराँस सुनाखरी फुलोस देश नेपाल
झलमल दिपमाला झुलोस देश नेपाल

सहिदको रगतले रंगिएको मातृभूमि
बिदेशीले हेप्न अब भुलोस देश नेपाल

मेची काली फैलिएको तराई पहाड यहाँ
संसारमा पहिचान खुलोस देश नेपाल

कति बस्छौ परदेशमा चाँडै फर्की आए हुन्थ्यो
खोले सिस्नो जेजे हुन्छसँगै बसी खाए हुन्थ्यो

आजभोलि भन्दाभन्दै वैली सक्यो यो जवानी
हर साँझ बिहानीमा तिमी सामु पाए हुन्थ्यो

दोष नदेऊ कर्मलाई आफ्नै हातमा हुन्छ भाग्य
मनको यो बगैंचामा नौलो फूल लाए हुन्थ्यो

पराईको अधिनमा कति दिन रुँदै बस्ने ?
फर्किएर भाका हाली भैलो रोधी गाए हुन्थ्यो

घर जति सिंगारे नि मन सधैँ अँध्यारो छ
खुशी बनी अंग-अंग तिमी आफै छाए हुन्थ्यो

गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हाल:अबुधाबी,युएई

दुख्छ मुटु छातीभित्र….ब्यथाहरू बल्झिनाले
छाडी जाने निर्मोहीको बाँकी याद अल्झिनाले

छुपाएरै राखुँ भन्छु… चोट सधैं दुनियाँ माझ
पारादर्शी बन्छ तर आँखा बिच छछल्किनाले

साथी संगी भेट हुँदा… उजेलीमा ओठ् हाँसे नि
अँध्यारोमा एक्लै रुन्छु पापी रात ढल्किनाले

जिउँदो त्यो लाशलाई चितामा जलाउँदै छौ
जसको मृत्युमा तिम्ले उत्सव मनाउँदै छौ

अपार माया नहुँदो हो श्रद्धाञ्जली अर्पंदै
फेरि पनि आज किन आँशुहरू बगाउँदै छौ