विविध-विधा

सम्झनामा मन रुने किन होला
बिछोडमा पीडा हुने किन होला

बेदनाले छाती पोल्दा आँखाबाट
तप्प तप्प आँसु चुने किन होला

नबोले त थाहै हुन्न को हो को हो
बोलेपछि मनै छुने किन होला

चिनेर आँत ती ढल्काउँ प्रेममा ।
लगाई मोहनी पल्काउँ प्रेममा ।

नपाई न्यानोपन् छट्पटे कोही त,
प्यासको रापले सल्काउँ प्रेममा ।

आखिर मेरै प्यारमा खोट देखायौ सानु
नदिएको मैले कसुर खोट देखायौ सानु

सँगै मिली बनाएको प्रेमको चौतारी यो
भाँच्दै आदि पिपल को बोट देखायौ सानु

सरस्वती पुकार सुनिदेऊ, अज्ञानता बढ्दो छ
देशका जवान विदेशिए, सुन्यता बढ्दो छ

कला संगीत सहित्यको, देवी समान हौ
जन-जनको उमंगमा, मौनता बढ्दो छ

आजभोलि तिमी त्यसै रिसाउँछौ
तर पनि थोरै माया मिसाउँछौ

दु:ख बिसाउने चौतारी पो ठान्यौ
भएभरको पीडा ल्याई बिसाउँछौ

मान्छे भई पशु व्यवहार नगर्नु याद राख
अब उपरान्त मेरो सामू नपर्नु याद राख

एकएक गेडी खुसीको संगाली माला गाँस्छु
छिनालेर सबै यत्रतत्र नछर्नु याद राख

राजनितीका कुरा जान्नु बुझ्नु सकिन
गंगा सम्झीएर त्यसमा रुझ्नु सकिन
मानसपटल भरि विकार साँची बोकी
मन्दिर धाइ मैले देवता पुज्नु सकिन ।१।

देखेर नि बाटो काटी किन हिन्छौ लाटी
मेरो मुटु अर्कैलाई किन दिन्छौ लाटी

आफ्नो पराइ पराइ आफ्नो भन्ने सुनेको थें
भुल्दै गाउँले परदेशीलाई किन चिन्छौ लाटी

(१)
तिम्रो मायाको छहारीमा पार्यौ मलाई शितल
नसालु आँखाले तिम्रो मार्यौ मलाई शितल
कल्लकलाउँदो जोवन सुम्पी मेरै भर परी,
नौनी जस्तै पगालेर खार्यौ मलाई शितल

मन मनै आएकोछु मता तिमी नेर प्रिय
नपत्याए प्रेमी आँखा उघारेर हेर प्रिय

भेट् नहुदा माया हाम्रो कमी हुन्छ नसम्झनु
सम्झेकी छौ भने पनी सोचाइ त्यो फेर प्रिय

उमंगको उपाहार दिदै मैले सानु भन्दा
कति खुशी हुन्छौ होला तिमी त्यति खेर प्रिय

मिलन् हाम्रो भए पछि बिछोड् हुने छैन कैलै
जूनी जूनी संगै बस्छु मायै माया देर प्रिय

फर्किदैछु चाडै अब तिमी सँग रमाउन
यो “प्रेमको”उपाहार हासो खुशी लेर प्रिय

प्रेम प्रसाद भट्टराई
बुइपा – ८ खोटाङ
हाल – दोहा कतार

निसन्देह प्रेम बज्रपात, नहोश प्रेम दिवसमा
रातो गुलाब अज्ञात, नहोश प्रेम दिवसमा

नयनको पर्दामा नलुकाउनु,यादलाई कसैको
खोल्नुहोश चाडो रात, नहोश प्रेम दिवसमा

अन्तिम प्राणसम्म बस्दा आज आखिर हरायौ प्रिय
मलाई ल्याको प्रेम पुष्प मेरै लाशमा चढायौ प्रिय

ढिलै भएपनि हातमा, गुलाफ बोकी आउदा तिमी
सेतो बस्त्र ढाँकी मोठमा, मलाई देखी करायौ प्रिय

कति धाउँथे तड्पाउथ्यौ अझै अन्तिम आशा थियो
घमन्डले गर्दा तिम्रौ, यस्तो हालत गरायौ प्रिय

तिम्ले छोयौ धड्कन तेजले, चलेको छ आज
तिमी छौ र अङ्ग-अङ्ग, बलेको छ आज ।

चुम्बक झैं खिच्न खोज्छ्यौ, टाढा हुदाँ म नि
कस्तो माया तिम्रो मनमा, पलेको छ आज ।

लौ है आयो प्रेम् दिवस प्रेम् प्रस्ताब् राख्दै गर्नु
सफल होस् प्रेम् भन्दै देवी देउता भाक्दै गर्नु

जोडीहरू कयौँ खुशी काहीँ कतै खट्पट् पनि
लंका जल्छ त्यो शँकाले रिस राग फ्याक्दै गर्नु

ईच्छा नै हो सफलता सङर्शमा उत्रेपछि
एक्लो यात्रा पुर्ती गर्न कसैको हात् माग्दै गर्नु

तिम्ले ढोग्ने देउता जस्तै बिस्वाश् गर पिरतीलाई
प्रेम त यो जिन्दगीको प्रसाद हो चाख्दै गर्नु

रमेश प्रसाद अर्याल (स्याङ्जालि रमेश)
अर्जुनचौपारी ४
हाल-मरुभूमिको छाती बाट

हेर्न खोज्छु मन्को घाउ देखिदैन कसै गरी
लेख्न खोज्छु पिर ब्यथा लेखिदैन कसै गरी

उडी दिन्छ पापी आत्मा देह यहाँ लास पारी,
छेक्न खोज्छु लाखौं पल्ट छेकिँदैन कसै गरी

जिन्दगीलाई चलाउन, झुठो पनि बोलें हजुर
ज्यानै जाने जोखिमहरू, पनि कति मोलें हजुर

नगरेको काममा पनि, दोषै भागमा परे पछि
आफ्नै वास्तविकता पनि, कति सामु खोलें हजुर

संसारलाई छोड्नै पर्छ किन बेइमानी
सेतो कात्रो ओढ्नै पर्छ किन बेइमानी

छोटो हाम्रो जिन्दगानी मरिजाने चोला
यात्रा अन्त मोड्नै पर्छ किन बेइमानी

सधैंभन्दा आज बढी म खुसी भाछु
हिरारत्न मन्मा जडी म खुसी भाछु

धेरै पल्टको प्रयासमा बल्ल आज
खुड्किलो एउटा चढी म खुसी भाछु