विविध-विधा

जीवनमा हन्डर मैले खाएको छु कति कति ।
नभुल्ने ती दु:ख कस्ट पाएको छु कति कति ।

सुख कतै मिल्ला भन्दै भौतारिदा जहीतही
दु:ख पर्दा मन्दिरमा धाएको छु कति कति ।

जीवनदेखि थाकिसके तिमीलाई गुमाइसके
यस्तै गीत मैले पनि गाएको छु कति कति ।

के लेख्छ र गजल नाथे जिन्दगीको
के गर्छ र पहल नाथे जिन्दगीको

झुपडीमै बितायो उस्ले पूरा जीवन
केलाई आश महल नाथे जिन्दगीको

धरोधर्म सत्य बोल्छु, लुकाएको छैन ।
नेपाली हुँ कतै शिर, झुकाएको छैन ।

परदेशमै शरिर बेचेँ, आत्मा छ नि चोखो
पर्ख आमा ऋण तिम्रो, चुकाएको छैन ।

पहिलो चोटि भेट हुँदा मुस्कुराकी थिइन
दोस्रो चोटि भेट हुँदा आँखा जुधाई दिइन ।

रातो लालि ओठमा, न्यू बानेश्वोर चोकमा
तेस्रो चोटि भेट हुँदा फोन नम्बर लिइन ।

फोनको कुराकानी, बढ्दै गयो चिनाजानी
चौथो चोटि भेट हुँदा सँगै बियर पिइन ।

सुनसान त्यो रातमा, जवानिको मातमा
पाँचौ चोटि भेट हुँदा दुईटा मुटु सिइन ।

खट्पट सुरु भयो, आखिर बाँकी केनै रह्यो
आज भोली भाछ जीवन भेटघाट बिहिन ।

कसैसँग आँखा आँखै, कुरा भए आज
नबोले नि मनको बात, पूरा भए आज

जवानीमा नपिउँदै, कस्तो मात लाग्यो
छड्के नजर लठ्ठै पार्ने, सुरा भए आज

स्वाभिमानी नेपाली म झुक्न सकिन
इमान्दारी बिकाएर चुक्न सकिन

सबैसँग मायाँ लाएँ भेद नराखी
निमुखालाई दपेटर भुक्न सकिन

दिल चोर्ने जमात बढ्दै छ शहरमा
रंगमंन्च तात्न थाल्यो संगितबद्ध बहरमा

नशाको मातले उन्मुक्त छ जवानी यहाँ
सराबले जे दिन्छ अब, छैन त्यो जहरमा

सक्दिन म भुल्नलाई, हृदयमा बसेपछि
बिषरुपी सर्प जस्तै, हरक्षणमा डसेपछि

आँखाहरू रसाँउछ, बेदनामा छाती दुख्दा
बिझ्ने कसिङ्गर बनी, नानीमा पसेपछि

प्रेम गर्नुको परिणाम्, फस्नेछौ तिमी
चल्छ धोकाको अभियान्, फस्नेछौ तिमी

धेरै नजिक् भए सकिन्छौ आफ्नैबाट
छैनन् कुनै नि समाधान्, फस्नेछौ तिमी

मुटु मेरो किन जल्छ ? प्रिय आज अनायासै
तन मेरो किन गल्छ ? प्रिय आज अनायासै

तिम्रो माया मुटु माझ सजाएकै भए पनि
नयनमा केले छल्छ, प्रिय आज अनायसै

सम्झिन्छु म तिम्रो वाचा आज एक्लै हराउदा
छुरासरी शब्द चल्छ, प्रिय आज अनायासै

बुझ्छ कस्ले पीडा ती पिएका मान्छेको
आफैँ बिर्सी नसामा जिएका मान्छेको,

हेरेर प्रेमानुभाव हुने भएदेखि,
कुनै अर्थ हुन्न दिल दिएका मान्छेको,

टुक्रिएको मन कहाँ जोडिएको छ र,
लाखौँ कोसिसले मन सिएका मान्छेको,

चमत्कारी विज्ञानलाई बनाउछ मान्छे
फेरि उही बिज्ञानले सताउछ मान्छे

ढुङ्गा झर्छ हावा उड्छ पानी बग्छ किन
सबै चासो समाधान गराउछ मान्छे

युग हो यो शास्त्र भन्थ्यो शताब्दी भो अहिले
लौ हेर्नुस समयालाई नचाउछ मान्छे

नयनभरि
सधैं छल्किरहन्छ
सम्झना तिम्रो ।

पुषको जाडो
तिम्रो साथमा बस्दा
मनमा गर्मी ।

एउटै मुटु
पराईको सिन्धुर
जिउदो लाश ।

माया, मोहको जालमा परेकी एक दुखियारी हुँ
कमजोर नसम्झ कैले सृष्टी जोगाउने नारी हुँ

वाध्यता र विवस्ताको हावा-हुरीले लछारे पनि
बटुवालाई शितल दिने ममताकी छहारी हुँ

आजभन्दा भोलिभन्दा घर जाने दिन आ’छ
उन्को लागि न्यानो माया सँगै लाने दिन आ’छ

उन्कै लागि के के किनें हेर्दैछु म हिजोदेखि
कोशेली यो लान पोको पन्तुर बान्ने दिन आ’छ

भन्नुपर्ने मनको व्यथा अझै बाँकी छ
लेख्नुपर्ने सानो कथा अझै बाँकी छ

हो छैन मसँग धन दौलत तर पनि
साहित्यको भिन्नै ज्यथा अझै बाँकी छ

संसारमा सबैभन्दा, देश आफ्नै प्यारो
मीठो लाग्ने भाषा अनि, भेष आफ्नै प्यारो

लगाएनी बिदेशका, चिल्ला चिप्ला लुगा
चोखा हातले बनाएको, खेस आफ्नै प्यारो