विविध-विधा
पारी डाँडा साँझ बत्ती बलेको घर मेरो हो
मोतीका दाना यो छातीभरि झरेको सम्झन्छु
उसैको यादमा डुबेर बिहानीको प्रहर फाट्यो
नेता रुपी दानवले लूट फैलाउदै छन साथी
जिन्दगीमा माया पनि दुई दिनको खेल रैछदिनरात पैसा झार्ने बाटोमात्र हेर्छ पुलिस
दिन रात पैसा झार्ने बाटोमात्र हेर्छ पुलिस
त्यसैले त अपराधीको बयान फाइल फेर्छ पुलिस
पैसाको भरमा छुट्छन ठुला ठुला अपराधी
दोषीलाई भगाएर निर्दोषको घर घेर्छ पुलिस
सानालाई लाग्छ ऐन ठूलालाइ सधैं चैन
पहुंचवाला मान्छेको आदेशमात्र टेर्छ पुलिस
मान्छे मारुन् देश लुटुन् लाग्दैन कुनै कानुन
डनहरुलाइ कठघरामा उंभ्याउन छेर्छ पुलिस
सत्य सेवा सुरक्षणम् मुल मन्त्र राखेपनि
अफ्नो नारा आंफैले ब्यर्थ किन केर्छ पुलिस
दिन रात पैसा झार्ने बाटोमात्र हेर्छ पुलिस
त्यसैले त अपराधिको बयान फाइल फेर्छ पुलिस
हेरेर तिमीलाई नथाक्ने म, नदेखिएरै थकाउँछौमनैदेखि शान्ति दीप बालुं भने सकिन्छ नि
गजल
– मुकुन्दप्रसाद भट्टराई
मनका सबै रिस राग फालुं भने सकिन्छ नि
मनैदेखि शान्ति दीप बालुं भने सकिन्छ नि
प्रतिज्ञा त गर्नुपर्छ खिचातानी हुने छैन
संविधान लेख्न छिटै थालुं भने सकिन्छ नि
एउटै हाम्री नेपाल आमा सन्तति हौं हामी सबै
धुजा धुजा मन उनको टालुं भने सकिन्छ नि
भाइफुटे गवार लुटे भएको छ नेपालमा
सबै मिली सिमातिर भालुं भने सकिन्छ िन
दाजुभाइले विदेशमा सिकेका ती प्रविधिलाई
नेपालकै उन्नतीमा हालुं भने सकिन्छ नि
लड्ने अनि लडाउने दुष्टात्मालाई हटाएर
मनै भरी पुण्यात्मालाई पालुं भने सकिन्छ नि
मुकुन्दको मात्र हैन नेपालीको चाहना यो
मिलिजुली एउटै कदम चालुं भने सकिन्छ नि ।
माया मार्छु भन्दा झन माया भेल भयोआफ्नै भाग्य कोर्न मैले, धेरै संघर्ष गरे थें
आफ्नै भाग्य कोर्न मैले, धेरै संघर्ष गरे थें
आफ्नै वर्तमान हेर्न मैले, धेरै जंघार तरे थें !
कहाँ भेटौं जिन्दगीको अर्थ, उपनाम दिनलाई
हजारौंको भिड माझमा, अलमल्ल परे थें !
छाती भित्र लुकाई हिंडे, आफ्नै दुख मेट्नलाई
अर्थ बिहिन जिन्दगीमा, लाखौं प्रयास गरे थें !
लाखौं पाईला चाले मैले, अनगिन्ति यात्रा गर्नलाई
उजाड जिन्दगीको अर्थ देखि, अनायसै टारे थें !
अस्ताएको घाम झैं जिन्दगीमा अब के रह्यो गर्नलाई
भाग्य रेखा कोर्दा कोर्दै, सुन्यतामा सारे थें !
अतित सुब्बा
झापा
किन सोध्छौ दुख्यो ? भनी अचानो हुँ जान तिमीमाँ’कसम टाउकै फोरौं लाग्छ/
“गजल”
केछ-केछ तिम्रो रुपमा,हेरौं-हेरौं लाग्छ
तिम्रो बिम्ब सामु राखी,तस्बिर कोरौं लाग्छ
मान्छे तिमी काली नै हौ,चम्के छौ क्रिमले
थाहा छ तिमी परैको हो,तर चोरौं लाग्छ
सुन्छु अझ तिम्ले जन्म्या,धेरै छन् रे सेना-मेना
जेत पर्ला आँट गरेर,सबै सोरौं लाग्छ
तिम्रो निम्ति पागल भएँ,लजित छु आफै
तिम्रो निम्ति माँ’कसम टाउकै फोरौं लाग्छ/
….राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”
बद्नाम छु यो घुम्टो उघारी मेरो नाउँ नसोध्नु !