विविध-विधा

कामै तिम्रो कुरा दुहुने दु’न नछोड
सकुनीको नाटक रच्दै रुन नछोड ।

गफाडीको मन्डलीमा चोसो पसार्दै
दिन मात्र थोरै भए जून नछोड ।

सुन्य लाग्छु म त आफैं रित्तो भएछु
पम्फ्लेट निषेध लेखिएको भित्तो भएछु ।

निरश बचे जस्तो लाग्छ जीवन अचेल
सुनामी आई उजाडिएको कित्तो भएछु ।

यता ताने उता छोटो उता तान्दा यता
म त हजुर काम नलाग्ने फित्तो भएछु ।

सुस्तरी बोल कसैले सुन्लान फेरि
बिनासित्ती झुठा कुरा बुन्लान फेरि

धेरै मिल्दा जुल्दा पनि शंका गरेर
औंला भाँच्दै गल्तीहरु चुन्लान फेरि

मन कमलो
आमाको रात-दिन
सन्तानप्रति ।

——————

गीति-कविता
खै कस्ले पढ्छ आज ?
बिग्रियो चाला ।

आज कस्तो चोट लाग्यो पराईलाई आफ्नो ठान्दा
मनभित्र शूल गड्यो टाढाकोलाई नजिक मान्दा ।

दुध पिलाई पालेकीथेँ उस्को जीवन बाँचोस् भनी
तर बिष् पो ओकल्यो नि मैले मान्छे भनी जान्दा ।

उनी बिना शुन्य लाग्छ यो उज्यालो शहर पनि
चिरा परी खसिसके सँगै जिउने रहर पनि

मन मुटु उसैसँग छोडिएर रित्तो भएँ
शयौं बर्ष जस्तै लाग्छ दिन घण्टा प्रहर पनि

लक्ष्य टुट्यो-मुटु दुख्यो, फर्की आएँ म मरूभूमि
बाँकी थियो केहि आँशु, छर्की आएँ म मरूभूमि

आफैं वाचा बाँधे थिएँ, नछाड्नलाई आफ्नो देश
आफ्नो वाचा आफै तोडी, तर्की आएँ म मरूभूमि

मेरो मुटु जलाएर आगो ताप्नु अनर्थ छ
नयनभरि अँश्रुधारा बगाउनुको के अर्थ छ

दिनु दियौ चोटहरू आज मेरो मुटु दुख्दा
मनबाट हाँसो छाड्यौ तिमीभित्र के स्वार्थ छ

यो मन भित्र सजाउने दिन्छौ माया आश थियो
तिम्रो लागि जल्नु पनि अब धेरै बेअर्थ छ

सिद्धान्तभन्दा ब्यबहार पढ्न पहल गरें
नितान्त लक्ष्यतिर बढ्न पहल गरें

धेरै बसें स्तब्ध भै गोडा खुम्चाएर
खुशीको हिमशिखर चढ्न पहल गरें

ऐना हेरी कराउन थाले मान्छे
आफूसँगै डराउन थाले मान्छे

सोचे जस्तो मैले केही गर्न पनि पाइन
आमा पीडा भो नि लौन मर्न पनि पाइन

भेडा-बाख्रासँगै रनवन चरी हिडेथें
पढी गुनी ज्ञानको ज्योति भर्न पनि पाइन

खुशी

मेरा चिना कुपन देखाइदेऊ
साचो जति सबै नै लेखाइदेऊ
म यसै पनि दुखी ठहरिएँ
एक अंगालो खुशी बोकाइदेऊ।

नियति भो दुख कष्ट अनि पीरका कुरा
कति बोक्नु डोको नाम्लो, अनि भीरका कुरा

राष्ट्रियताका नाराहरू धेरै पल्ट चुलिए यहाँ
अति भयो काठमाडौं, गर डोटीतिरका कुरा

आपसमा बेमेल हुँदा, आफैं दुख खेपी राख्दा
अझै किन सोच्दैनौ, यी नेपाली शिरका कुरा

हरेक साँझ जून, मलाई चिहाउँछ
न बोलाउँछ आकाशमा, न त आउँछ

किन लाग्छ सामु भए, पनि नभए झै
बैगुनी छे भनुँ भने, आँखा जुधाउँछ

कालापानी नालापानी मेरो भन्छ छिमेकीले
जंगे पिल्लर कति बाँकी भनी गन्छ छिमेकीले ।

जति म्याद थपे पनी लेखिदैन संबिधान
चाह्यो भने रातभरिमा कानुन बन्छ छिमेकीले ।

तिम्रो चाहिन्न केही हाँसेर बोली दिए
मनका सारा कुरा तिमीले खोली दिए ।

हुँदैन भन्छौ भने कस्लो पो के लाग्छ !
सन्चो हुन्छ मेरो मुटु बरु पोली दिए ।

देवी देवता धेरै भाके तिमी पाउँछु भनी
के पुरा हुन्थ्यो फोहोर पानी फाली दिए ।

तोते बोल्दै फकाउँछु म तिम्रो कान्छा काका
लिटो पिठो पकाउँछु म तिम्रो कान्छा काका

रुनु हुन्न चुप बस पाकिसक्यो अब
दुध घोली चखाउँछु म तिम्रो कान्छा काका !