editor

नंगा फकिर सधैँ सुखी
मणि मुकुटधारी दुःखी
रंकरज्जब सबै सुखी
स्वर्ण हवेली सधैँ दुखी

महागरीव कविर सुखी
महाधनी कुवेर दुःखी
तन्नम नेपाल छ सुखी
अलकापुरी अम्रिका दुःखी

मेरो सोधाई तिमीलाई समिपमा आयौ किन?
तिरस्कार नै गर्नुथ्यो त झुटो माया लायौ किन?

वर्षौंदेखिको सम्बन्ध यो भत्काएर जानुथ्यो त
आँखाभरिका सपनाहरू आफैसँग लानुथ्यो त
आजीवन तिम्रै हुन्छु भन्दै कसम खायौ किन?
मेरो सोधाई तिमीलाई समिपमा आयौ किन?

पाउनु र गुमाउनुको मज्जा बेग्लै रैछ
आँखा बन्द गरी हेर्नुको मज्जा बेग्लै रैछ

आँसु बन्यो शब्द, अनि शब्द बन्यो गज़ल
गजलमै तिमी हुनुको मज्जा बेग्लै रैछ

छायो वसन्त ऋतु लौ जगतै रमायो
उत्साहले विगतको पिर नै भुलायो
नौलो खुसी र सपना अव सल्वलायो
बिर्सौं कुभाव सवले नव वर्ष आयो ।।१।।

कर्तव्य के छ जनको यति बुझ्नु होला
ऐले सुकर्म नगरे पछि चित्त रोला
सद्बुद्धि लिन्छ जसले उसले सपार्यो
त्यागौँ मुटाव सवले नव वर्ष आयो ।।२।।

रापिलो घाममा नि चिसो हिउदैछु म
पीर व्यथा बिथोल्न रक्सी पिउदैछु म

मर्यो भन्छन् रोज मलाई देख्नेहरू
समय गिज्याएर अँझै जिउदै छु म

पिएको रक्सीको मात्रा
केही पिसाब
त केही आँसु बनी खस्दै
जब खत्तम हुन्छ नशा
कतै हराएको बालबझैं
तब,
यो मन कताकता
यस्तो सोच्न बाध्य हुन्छ

निबन्धकार एवं नियात्राकार युवराज नयाघरेको ह्वाइट हाउसको घामपानी नामक नियात्रा सङ्ग्रह एघारौ कृतिको वरिष्ठ साहित्यकार अभि सुवेदीले २०७० चैत २५ गते रामनवमीको दिनमा राजधानीमा विमोचन गर्नुभयो ।

नयाघरेले आफ्नो नियात्रामा स्थानलाईभन्दा पात्र र प्रवृत्तिको संवेदनशीलतालाई ध्यान दिएको दावी गरे ।

दिन दिनै प्रगतिको लहर त्यहाँ फस्टा छ रे
सुन्छु मलाई छाडी खुसीको सोफामा नाच्याछौ रे

जे सोच्नु थियो तिमीले सायद सही सोच्यौ होला
सोच्नु तिम्रो बाध्य थियो भूल मेरै भयो होला

शब्द खेलाई खेलाई तिमीले झूठो प्रहार गर्यो किन ?
बाध्यता नै थियो भने कुरा लुकाई लुक्यौ किन ?

“अक्षर ब्रह्माण्ड एक हौँ, धन्यवाद ।”

जूनले कविता वाचन गरिरहँदा स्तब्ध रहेको दर्शक श्रोता दिर्घा एकाएक ब्यूँझियो र तालीको गदगडाहटले गुन्जायमान भयो । मंचाभिमुख दर्शक श्रोताहरूमा बादल, हिमाल, पहाड, बोट वृक्ष, र पशुपन्छीहरूले मन फुकाएर ताली पिटेका थिए ।

केही बेरको गदगडाहट पछि दर्शकदीर्घा शान्त भएको अवशर छोपी जूनकिरी उठ्यो ।

उनको हिंडाई को लचकत्ता, आँखामा लगाएको कालो चस्मामा घरी घरी पुर्याएका ती हातका चलायमान औंला, नङ्गमा लगाएको नङ्पालिसको शोभाले कता कता मेरो मनलाई आकर्षण गर्यो । म उनको रूपमा साह्रै मोहित भएँ । नहुँ पनि किन, मानव मन नै हो । तनमा एक थोपा रगत छन्देर ऊ चलबलाउन छाड्दैन । उनी बसमा चढिन् । म पनि कुनै उद्देश्यविना नै त्यही बसमा चढें । बस नारयणघाटबाट पूर्व हानियो । उनी कहाँ जानिहुन् र म कहाँ गइरहेको छु मलाई नै थाहा थिएन ।

खार्सी निजि मि ङाला मिक्लि ताइमा ताइमा ।
डान्सी हुँमा म्हङरी म्राङजी खाइमा खाइमा ।

तिङरी युङबा थान्सिनाम आई खासो निजी ?
न्होप्के लाबा दिनी ताजि म्हाइमा म्हाइमा ।

यो वृक्षमा यौवनहरू फुलिरहेछन्;
ए भाइ, यौवनको फल चाहिएको छ ?
आऊ यो वृक्ष हल्लाऊ
यसमा यौवनका कोपिला फुल्दै
फल फल्न प्रतिक्षारत छ ।
यो अद्भुत वृक्षमा यौवनका फलहरू फल्छन्
यो अद्भुत वृक्षमा बाह्रमासे यौवनका फलहरू फलिरहेछन् ।

केही महिना भयो वाकवाक लागेको
गन्ध पनि कस्तो नमिठो, छि!
गर्भवती महिलाको सुरुवाती दिनहरू जस्तो
मन, मष्तिस्क बोधो भएको छ ।
हात, गोडा र जाँगर सुस्त भएको छ ।
नयाँ सोच
नयाँ बिचार
नयाँ कल्पना
कतै तुवाँलोमा रुमलिएको जस्तो
सुनामीले बगाई लागेको जस्तो

जब तिमी टाढ्यौ, रोएर बसेँ
आँशुले अनुहार, धोएर बसेँ
हेरिरहेँ तिमीले, डाँडा काटेको
काटेपछि तस्विर, छोएर बसेँ

दुःख दुख्छ
दुःखले दुखाउँछ
दुःख दुखजिलोसित टर्छ ।
सुख के हुन्छ ?

सुखले के गराउँछ ?
सुख कसरी टर्छ ?
यी अनुत्तरित प्रश्नहरू
यसका सार्थक उत्तरहरू छैनन्