ks

मिठो सपना मनमा दिलाउँछ मायाँले
कैले हाँसो कैले आँशु पिलाउँछ मायाले

सधैँ साथ भईरहुँ हुँदो रहेछ मन
एकै छिन साथ छुट्दा रुँदो रहेछ मन
फाटे पनि मन आफै सिलाउँछ मायाले
कैले हाँसो कैले आँशु पिलाउँछ मायाले

म तिम्रो जवानी देखेर आएँ
छातीमा नाम लेखेर आएँ

बैँशले अचेल जिस्क्याएपछि
यौवनको तिर्खा मेटेर आएँ

प्रिय जून,

यतिखेर मेरो मनमा तुवाँलो छाएको छ । मेरो भिर, पाखा र फाँटहरू म धुलाम्मे देख्दैछु । यद्यपि तिम्रो मन्द मुस्कानले भने मलाई स्वर्गीय आनन्द दिलाईरहेको छ । म हरपल तिम्री यादको संजीविनी पिएर बाँचिरहेको छू यो उजाड उजाड मरुभूमि अर्थात क्याक्टस फूल्ने शहरमा ।

“भाइ यो पत्र उसले लेखेको । सधै तिमीलाई देखाउछु भन्थी ।” एक जना अपरिचित दिदीले मेरो हातमा पत्र थमाईदिनु भयो ।

मेरो आँखामा उकुसमुकुस भएर कसैको बालापनको तस्विर नाचिरहेको थियो । वरिपरि नजिकका आफन्त साथीभाइहरू मेरो निमित्त सान्त्वनाका अमुल्य शब्दहरू खर्चिदै थिए । अक्सर मान्छेको जीवनमा घट्ने घटनाभन्दा पृथक घटना थियो त्यो । अपरिचित दिदीले थमाएको पत्रमा यस्तो लेखिएको थियो ।

फुलेपछि झर्नु, नियम प्रकृतिको
जन्मेपछि मर्नु, नियम प्रकृतिको

उदाएर सूर्य, बिहानीमा प्रकाश
चारैतिर छर्नु, नियम प्रकृतिको

रङ्गशाला मेरो थियो जीत उनको भयो
बाजी मारे मैले कति जीत उनको भयो ।

जितें सम्झी हौसियर अबिरजात्रा गरें
हार मान्दै बसेपनि जीत उनको भयो ।

खहरेको भेल जस्तै सुकेन गीत उन्को
बिर्सन नै सक्छ कस्ले गितांगे हित उन्को ।

अमर छन् अजर छन् कालजयी गीतहरू
टल्की रैछ अझै पनि आवाजको शीत उन्को ।

हो, नपिउने भन्दाभन्दै
पिउने भएको छु म ।
तिम्रो डोली अन्मिएपछि
सुनसान छ गाउँ;
त्यसपछि
चढ्न थालेको छ
अर्कै नशा मलाई

छोरो रेमण्डले भर्खरै भकुण्डो हानेर ठहरै पारेका तीनवटा कुखुराका चल्ला र मृत्युको छेउमा पुगेर छट्पटिएको पोथीलाई हेर्दै निरानन्दले भने, “के जमाना आयो ! बरु कुलंगार सन्तान हुनुभन्दा त नभएकै जाति ।”

आज बिहानैदेखि पाँचहजार रुपैया चाहियो भन्दै निकै संग्राम मच्चायो । पाँच सय निकाल्ने हुती छैन कहाँबाट पाँच हजार ल्याउँने भनेर उसकी आमाले भनेकी थिई । झण्डै आमा चाहिंलाई नै हात मिस्यो ।

शनिबारको दिन थियो । हजुरआमा नाति र नातिनीका साथमा फूलबारीको फलैचामा बसेकी छिन् ।

घटना २०६५ साल कार्तिक २२ गते शुक्रबारदेखि एक हप्ताभित्रको हो । नेपालबाट ओशो मन्दाकिनी ध्यान केन्द्र, वाराणासी, भारत जानेहरुमा पंक्तिकार सहितको २०, २२ जनाको टोली थियो ।

पात्रहरू ः गधेपच्चीसी उमेरका रवेन्द्र, कामेश्वर, आनन्द, कुलानन्द र धनेश्वर ।

(तीन जना मानिसहरू छन् । एकअर्कालाई संकेत गर्दै कुराकानी गरिरहेको देखिन्छ ।)

मलाई सबेरै निद्रादेवीले छडिन् र म ब्यूझिए । अनि आफ्नै दैनिक कार्यमा लागे । म आफ्नै दैनिक कार्यमा लागिरहेकी थिएँ, बाहिरबाट कसैले बोलाएको सुने, ‘को हुनुहन्छ घरमा ?’

म घरबाट बाहिर निस्किए । एउटा वृद्ध महिला, कपाल सेताम्य फुलेकी, उनलाई देख्दा आफ्नो पनको आभास हुन्थ्यो । उनको मुहारमा बिशेष किसिमको कान्ति थियो ।

प्यारी संगिनी बेचिनी,

सप्रेम सम्झना ।

भाषा विचार विनिमयको सशक्त माध्यम नै हो । निश्चित व्यवस्था र नियमको सीमामा आवद्ध हुनु भाषाको विशिष्ट विशेषता हो ।

बगिरहने खोला भइछ्यौ तिमी
सामुमा भने भोला भइछ्यौ तिमी ।

गर्नै के सक्छु तिम्रो इच्छाका अघि
हार मान्नुपर्ने लोला भइछ्यौ तिमी ।

चैतमासको घाम रनक्क रन्केको छ । जमिन भतभती तातेको छ । घरबाट यतै कतै निस्किन पनि बडो गारो । पसिनै पसिनाले लुछुरुक्क भिज्ने । शायद घर देश छाडी परदेश एसीको चिसोमा बस्ने बानीले होला यो ज्यानलाई घरदेशमा घामपानी पनी लाग्ने ।

बल्ल बल्ल दुई वर्षमा घर गाको, दुई महिना बिदा पाको । त्यसै त्यो समयलाई घर्किन दिनुहुन्न भन्ने लागिरहेको थियो । त्यसै समयमा भाइ गाउँबाट चितवन आइपुग्यो र “दाइ जाउँ मेरो ससुरालीतिर घुम्न” भनेपछि के खोज्छस् कानो आँखा भने जस्तो भो मलाई ।

उचालेछौ टाकुरा त्यो
दह्रो रैछ पाखुरा त्यो

भाव तिम्रो मिठो थियो
गरिमाको आकुरा त्यो

ऊ विज्ञान विषयको स्नातक गरेपछि लक्का जवानीमा आजभन्दा चालिस वर्ष पहिला अध्ययन भिसामा अमेरिका छिर्‍यो । त्यहाँ पुगेर उसले स्नातकोत्तर तथा विद्यावारिधि पनि गर्‍यो राम्रो विषयमा । त्यहीँको सरकारी सेवामा जागीर पाउने सम्भवत पहिलो नपाली पनि बन्यो ऊ, साथमा अन्य काम पनि गर्‍यो । जसले गर्दा प्रशस्त पैसा कमायो । पछि प्रतिष्ठित कम्पनीमा कन्सल्टेन्ट भएर काम गर्‍यो । अरु आर्थिक स्थिति सुदृढ बनायो ।