विविध-विधा

प्रेम लीला रचाउने सिमसार छुट्यो
मदहोस बनाउने सिमसार छुट्यो

परदेशीलाई धुरु धुरु रुवाएर गयो दशैं
घर सम्झी आँशु मात्रै चुहाएर गयो दशैं

अर्चना र पूजा आजा टीका टाला भन्दै
सजाएका सपनाहरू तुहाएर गयो दशैं

कुन असल कुन खराब जान्नुपर्छ अब
देश बनाउने असल नेता छान्नुपर्छ अब

नगरे हुन्छ यहाँ कसैले अहङ्कार
जनताको अभिमत मान्नुपर्छ अब

आवरण एउटा छ भित्री रुप अर्कै
नक्क्कली मुकुन्डो तान्नुपर्छ अब

फाटेको मन टालिरा’छु आज तिम्रै यादमा
बिरामी तन पालिरा’छु आज तिम्रै यादमा

उज्यालो छर्न जलिदिन्छ दीयो आफैँ साँझमा
थपेर तेल बालिरा’छु आज तिम्रै यादमा

घाऊ जति बल्झे पनि अधर हाँस्नु पर्छ
मनभित्रका पीडाहरू सबै माँस्नु पर्छ ।

दिर्घजीवी होईन जीवन क्षणभङुर छ है
मानवता संगालेर हामी बाँच्नु पर्छ ।

कोही मान्छे बसाई हिड्छन् गरिबीको मारले गर्दा
कोही मान्छे बसाई हिड्छन् छिमेकीको भारले गर्दा

१.
आफैले माया मारे झैँ भयो
अर्कैमा माया सारे झैँ भयो
जित्न त जितेथेँ सबको नजरमा
तिम्रो नजरमा हारे झैँ भयो ।।

२.
आफैले जालमा पारे झैँ भयो
पछि फेरी त्यसै टारे झैँ भयो
बित्थामा सबले शंका मात्र गरे
बेकारमा दश तीर चारे झैँ भयो ।।

३.
आफैंलाई भ्रममा पारे झैँ भयो
रीत्त्याई सबै निखारे झैँ भयो
मैले त मनको सीमाना कोरेथेँ
आउने जाने लाई बारे झैँ भयो ।

पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

रहरले नै ठुलै हाँगो समाउँदै गयो ।
अलि मिठो खान भनी रमाउँदै गयो ।

सुशासन इमान् नैतिकताको कुरा गरी
वाह वाह भन्ने नाम कमाउँदै गयो ।

दु:ख दर्द सबै भाग्छ अलिकता पिएपछि ।
होसहवास सबै हराउँछ बेसुरामै जिएपछि ।

बिनाकसूर तिमीटाढ मैले के तेस्तो बिरायँ कि
छाडीगयौ तिम्ले किन चारैतिर खिएपछि ।

खाएका थियौं कसम धेरै देवीदेउता साँक्षीराखी
सुन्दर घर बसाँउछु भन्थ्यौ मैलेमाया दिएपछि ।

खेल्नु सम्म खेल्यौ तिम्ले लाचार शरिर माथि
सजिलै निस्कियौ तिमी मनको ढोका चिएपछि ।

मुटू माथि छुरा धस्यौ छिया छिया हुने गरी
बाँच्न अब असम्भबभो निर्दोश प्राण लिएपछि ।

सनम गोले
मकवानपुर हाल मलेशिया

खडेरीमा सास आयो बाँच्ने आस आयो
बिस्तारै बिस्तारै जब कोही पास आयो

उता हावा चलेपछि मनको बागमा
पिरतीको यता मन्द यो सुवास आयो

१.
आफैले माया मारे झैँ भयो
अर्कैमा माया सारे झैँ भयो
जित्न त जितेथेँ सबको नजरमा
तिम्रो नजरमा हारे झैँ भयो ।।

२.
आफैले जालमा पारे झैँ भयो
पछि फेरी त्यसै टारे झैँ भयो
बित्थामा सबले शंका मात्र गरे
बेकारमा दश तीर चारे झैँ भयो ।।

पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

मान्छे मान्छे बिच नमिठो यो राग कस्तो हो?
पिलाउँदा दूध विष झिक्ने नाग कस्तो हो?

मेरो निम्ति न झर्छ न मर्छ ऊ
नदीसँगै न बग्छ न तर्छ ऊ

एउटा मुटु त्यो पनि ढुङ्गा भो
प्रेम मन्मा न राख्छ न छर्छ ऊ

१)
सन्नाटाका रातहरूले,
एकान्तका बातहरूले,
तिम्रो याद दिलाईदिन्छ,
समाएका हातहरूले ।

२)
विभिन्न ती जातहरूले,
टुक्रिएका साथहरूले,
तिमीबाट ओझेल पार्छ,
झरी सकेका पातहरूले ।

माया लाको न दिन न लिन ए हजुर
आजभोलि माया मार्यौ किन ए हजुर?

प्रखर त्यो घाम तिम्रै शिरमाथि हुँदा
साथमा हुने आफ्नै छाँया चिन ए हजुर

बेला बखत
मलाई हसाउँछ
अदृष्य घाउ
संयोग कि बियोग
नयन यो रसाउँछ ।

जब दिलमा सैतानको हाबी हुन्छ!
तब मान्छे मति भ्रष्ट सराबी हुन्छ!

एक चिम्टी सिन्दुरको भरमा किन
नारी माथि पुरुषको दाबी हुन्छ !

खाली आयौं हिजो भोलि खालि जान्छौं
व्यर्थै मान्छे सम्पतिको किन लोभी हुन्छ !