विविध-विधा

कसैले इसारा गरेझैँ भएथ्यो
कि यो दिल उनैमा मरेझैँ भएथ्यो

तिमीलाई भेट्नु केवल वहाना थियो
सदैव आफ्नो बनाउने चाहाना थियो

के गरेर गाँसौ मैले सम्बन्धको डोरी
नजिक आउँछ्यौ कि भन्ने कामना थियो

बोल्न डराउँथे रे केटा केटी पहिले
त्यस बेला छुट्टै एउटा जमाना थियो

मेरो माया आजभोलि पराई हुन थाल्यो
हिमालसँग छुट्टिएर तराई हुन थाल्यो

भेट्दिन म आँखाभरि कता तिमी गाकी छौ?
आफ्नै मायासामू पनि हराई हुन थाल्यो

हेर्दा राम्रै थियो नि तर बानी नदेखिने
के थ्यो बिगत उस्को कहाँनी नदेखिने

कथा व्यथा गाथा उनकै सुनिदिउ जस्तो
उनलाईनै जिबन साथी चुनिदिउ जस्तो

तानाबाना मिलाएर अल्मल्याउदै आफैसंग
मिलाएर आधा आधा उनिदिउ जस्तो

हरेक पल हरेक क्षण मुटु भित्रै सजाई राख्न
कोठा भित्र हुदा झ्याल थुनिदिउ जस्तो

लाखौ लाखमा एक उनि रोजाइमा पर्दा ,लाग्छ
जुनी जुनी सयौ जुनी ,जुनीदिउ जस्तो

पर पर अलग अलग -अलग अलग कति हिड्नु
माया जाल नफुत्किने बुनिदिउ जस्तो

पल पल मरे पनि जिँउछु सके जति
यस्तो लाग्छ काल रात्रीमा पिँउछु सके जति
भो तिमी समीप नआउ व्यर्थै आँशु झर्छन् मेरा
बरु एक्लै फाटेको मन सिँउछु सके जति ।।

तिमी फुलेको देखेँ मात्र
भमरा डुलेको देखेँ मात्र
खै कस्ल‌े संगित भरेर गायो तिमीलाई
मैले त गित बनाएर लेखेँ मात्र ।।।

तिम्रो लागि रङ्ग्याएको रात बिर्स्यौ तिमीले
मझेरीमा दङ्ग्याएको बात बिर्स्यौ तिमीले

सधैँ साथ दिन्छु भन्थ्यौ आज भएँ पराइ
जवानीमा यौवनको मात बिर्स्यौ तिमीले

झिसमिसेमै दैलो आगन पोत्दै होलिन मेरी आमा
चुहिने घरमा कतै ओत खोज्दै होलिन मेरी आमा

फाट्यो होला चोली पनि जस्तै बुढो मन फाट‌्यो
सिउन एक दिन आउला छोरो सोच्दै होलिन मेरी आमा

ठुलो स्वरले बोल्ने हरूकै बोली हराउछ
हाम्रो थियो हिजोसम्म आज खोली हराउछ

के खान्छन् ती सपथ पनि देशको सेवक भन्नेहरू
शत्रुसामु पर्दा उस्को गोली हराउछ

गरिवीको चपेटामा परेको मान्छे म
हातमुख जोर्न संघर्ष गरेको मान्छे म

भाग्यलाइ दोष दिउँ कि बर्गीय समाजलाइ
ठूलाले सँधै आँखा तरेको मान्छे म

अरुको हली बनी भोक भोकै खेत जोत्दै
सामन्तको भकारी भरेको मान्छे म

तैपनि साझ बिहान छाक टार्न धौ धौ हुँदा
काम खोज्दै मधेस तिर झरेको मान्छे म

भोका नाङ्गा दु:खीको उज्यालो दिन ल्याउन
क्रान्ति गर्न सँधै अघि सरेको मान्छे म

(१)
बारम्बार किन हान्छौ वचनको त्यो तीरले मलाई ।
बरु रोप सक्छौ भने तिमी तातो झिरले मलाई ।
पलपल आजकाल तिम्रो यादमा तड्पी बाँच्चि राछु,
एकै पटक मर्छु बरु किन मार्छौं पिरले मलाई ।

तिम्रो आँखामा हेर्न नसकी सर्माउँदै झुके
बोल्न नसकी तिमीसंग सर्माउँदै झुके ।

स्वर्गकी अप्सरा जस्ती बाँन्की जिउ डाल
नसकी बशमा राखन सर्माउँदै झुके ।

१
हराएको मूल्यवान त्यो भेष लेराईदे
लौ न चरी प्रियतमको सन्देश लेराईदे
नयनहरू विछ्याएर पर्खिबस्छे आमा
भेटाउन तिन्को छोरा घरदेश लेराईदे

ठाउँ छैन रे तिम्रो दिलमा नअटेर झर्छु होला
त्यही पीडाले रन्थनिदै सायद म त मर्छु होला

माया गर्ने हजारौमा तिमीले एकलाई छान्नु पर्दा
छनौटको हुलमा हैन फालिनेमा पर्छु होला
त्यही पीडाले रन्थनिदै………………………….

मैले पिएको रक्सीको मात बढी भो नभन्नु तिमी
सुर छाडेर गरेको बात् बढी भो नभन्नु तिमी

मनको पीडा डाहा मार्न पिएको मात्र हो मैले
थुक्क यो जँडियाको जात् बढी भो नभन्नु तिमी

नेपाली जनताले राहत पाउने कहिले ?
मुहारभरि हिमालको ओज छाउने कहिले ?

मृगतृष्णा लाग्न थाल्यो संविधानको कुरा
हर्ष पूर्ण मेला यहाँ लगाउने कहिले ?

राममा बिस्वास गरे अन्तिम पटक
लाममा विश्वास गरे अन्तिम पटक

हेक्का राख मलाई लुक्यो भन्नेहरू
नाममा विश्वास गरे अन्तिम पटक