Skip to content

विविध-विधा

उमेर

उमेर नै यस्तो रैछ मात बढ्ने मात ढल्ने
क्षणिक रैछ रङ्गीचङ्गी सारा तन त्यसै गल्ने

लजाउँदै तिनी आइन् मुसुमुसु मुस्काउँदै
मणिदन्त दर्शाउँदै जूनजस्तै आफै बल्ने

शोषित पीडित गरिबका दर्द

शोषित पीडित गरिबका दर्द सुन्ने सरकार चाहियो
भत्केका गाउँबस्तीहरू कै सामुन्ने सरकार चाहियो

धेरै खपिन आँधी हुरी देशमा तुफान उठ्दा खेरी
नयन पुछी आमाको आँसु थुन्ने सरकार चाहियो

तीन मुक्तक (नमात्तिनु सुख पाउदा)

१)
नमात्तिनु सुख पाउदा दु:ख पर्दा नरुनु रे
समयको चक्र हो यो जीवनमा भोग्नु पर्ने
रिस राग गर्नु हुन्न दुई दिनको जिन्दगीमा
पत्थर हान्ने शत्रुलाई नि फूलको गुच्छा हान्नु अरे ।

मुक्तक

लघुकविता

कति बिताउनु यो जिन्दगीलाई
दुःख र बेथाहरुकाे काँडेघारीमा
कति तौलनु यो जिन्दगीलाई
थाम्नु नै नसक्ने पिरकाे भारीमा
बरु अाउनुहोस् एकैछिन भए पनि
यो जिन्दगीलाई बिताऊँ
रमाइलाे चियाबारीमा ।।h

मुक्तक

कसैको लागि जिन्दगी महा भुल हाे
कसैको लागि जिन्दगी मुटु घाेच्ने शूल हो
कसै कसैलाइँ जिन्दगी मग्मगाउँदो फूल हो
तर मेरो लागि ता जिन्दगी
दुई मुटु जाेड्ने एक पुल हो ।

आकाश (गजल)

आशाका यो पिरामिड कहिले ढल्ने होला
मुर्झाएका जीवनज्योति कहिले बल्ने होला

प्रकाशिला दिनरातमा अन्धकार नै देख्छु
यो मनज्योति जलाएर कहिले चल्ने होला

प्रभाती गाउँदा आमा

प्रभाती गाउँदा आमा ! म तिम्रै नाम सम्झन्छु
तिमी यो जीन्दगानीको उज्यालो घाम सम्झन्छु

दिँदै त्यो किम्मती माया लगायौ दिलमा तिम्ले
खप्यौ पीडा सहस्रौँ ती दुखेका डाम सम्झन्छु

DilliPrasadKharal-04

दुई मुटुको मिलन त्यो

दुई मुटुको मिलन त्यो साथ् कसरी भूल्यौ
सुम सुमाउदै चुमेका ती हात कसरी भूल्यौ

पुस माघको आच्छुछु सिरेटोमा मसँगै
अङ्गालोमै रमाएको रात कसरी भूल्यौ

“लेखान्त नै रैछ मेरो तिमि संग भेट भयो”

  • by

लेखान्त नै रैछ मेरो तिमि संग भेट भयो ।।
बचेको यो बाँकि जिवन तिमि संगै सेट भयो ।।

कुनै चिज स्थायी हुन्न दु:ख पनि स्थायी होइन
जिन्दगिको उताव चढाब आउदा आउदै लेट भयो ।।
लेखान्त नै रैछ मेरो तिमि संग भेट भयो ।।

कस्ले मेटाई दिन सक्छ भाग्यको यो लेखान्तलाई
छाति चिरी दिउला सानु त्यहि पस्ने गेट भयो ।।
लेखान्त नै रैछ मेरो तिमि संग भेट भयो ।।

हाँसी बोलि गर्छ्येउ तिमि कति साह्रो मनकारी
त्यै हाँसोले खु:शि पार्छ दु:ख सबै चेट भयो ।।
लेखान्त नै रैछ मेरो तिमि संग भेट भयो ।।

निन्द्रा भाग्यो क्षितिज पारी भोक कता कता
नखाएनि भरी भराउ टन्न मेरो पेट भयो ।।