Skip to content

विविध-विधा

पाँच मुक्तक (किन खस्छन् आँसु)

१,
किन खस्छन् आँसु मेरा परेलीका डिलबाट
कैले होला छुट्ने मैले बल्झिने यो खिलबाट
दुख्छ मुटु पोल्छ छाती बेहोस् हुन्छु हरदिन
कसो गरी फालुँ मैले तिम्रो याद दिलबाट?

२,
भूकम्पपछि चिसोले मर्दैछन् जनता
नाकाबन्दीको मारमा पर्दैछन् जनता
किन चाहियो संकटमा यत्रो मन्त्रीहरू?
निकम्मा सरकार! प्रश्न गर्दैछन् जनता ।

अचम्मै छ! तिम्रो कस्तो चाहना हो म बुझ्दिन

अचम्मै छ! तिम्रो कस्तो चाहना हो म बुझ्दिन
मेरो मृत्यु या जीवनको कामना हो म बुझ्दिन ।

सर्बश्रेष्ठ प्राणी मान्छे पत्थर बन्न थाले यहाँ
भगवान या दानवको सिर्जना हो म बुझ्दिन ।

हाँसो खुशी पिलाउँछु आँसुको छ प्यास भन्छौ
साँच्चै भन्छु तिम्रो कस्तो तिर्सना हो म बुझ्दिन ।

मानवता बिक्री हुन्छन् धर्मसँगै गाउँबस्तीमा
गरिबको उद्धार हो कि यातना हो म बुझ्दिन ।

जन्मदिने बाबु आमा भोकै नाङ्गै ‘घायल’ छन्
केको लागि प्रभुसँग प्रार्थना हो म बुझ्दिन ।

दलवीर सिंह बराइली ‘घायल’
गुप्तेश्वर-३, रामेछाप
हाल: अलऐन, संयुक्त अरब ईमिरेट्स
©घायल २०१५

हिजो सरल सिधा व्यक्ति

हिजो सरल सिधा व्यक्ति भोलि बेग्लै हुन सक्छ
राम राम भन्ने मुखमा पनि बोली बेग्लै हुन सक्छ

कटपु्तली सरकारबाट लेखिएको संविधानमा
मेरो देशको राष्ट्रिय पोसाक चोली बेग्लै हुन सक्छ

समय र बाध्यताले

समय र बाध्यताले, लुटेको प्रेम थियो
मझधारमा अल्झिएर, छुटेको प्रेम थियो

म कता हराएछु, खोज्दा तिम्लाई आफैमा
चर्की मुटु ऐना सरी, फुटेको प्रेम थियो

दुई मुक्तक (हिलो माटो नबगाई)

हिलो माटो नबगाई बन्दैन पाँगो
केस्रा केस्रा नकेलाई बन्दैन धागो
ठोस्ने पर्छ अगुल्टो, आगो बाल्नलाई
लोग्नेस्वास्नीको झगडा परालको आगो

गरिबी र निवारण दुई शब्द मागी खाने भाँडो भो
गरिब र जनता दुई शब्द सरकारलाई घाँडो भो
भ्रष्ट र आचार दुई शब्द मिलेपछि यो देशमा
पद्धति र विकास दुई शब्द चढ्ने नसकिने डांडो भो ।

तीन मुक्तक (मधेशले उब्जाएको अन्न)

१)
मधेशले उब्जाएको अन्न हामी खान्छौ
उही फागु, दिपावली, दशै, छठ मान्छौ
दार्जिलिङे आफ्नै ठान्छौ यही विभेद छ
मधेशका नेपालीलाई भारतीय ठान्छौ ।

राम्रो लाग्छ र…? (मुक्तक)

तिमी भन्दा पहिला म मरे भने, तिमीलाई राम्रो लाग्छ र…?
फूल्न नपाउदै तिम्रो बगैचामा झरे भने, तिमीलाई राम्रो लाग्छ र…?
मेरो त वास्तै गर्दिनौ रे सुन्दैछु, निष्ठुरी हुँदै छौ रे तिमी अचेल
छिट्टै यो धर्ती बाट अन्त कतै सरे भने, तिमीलाई राम्रो लाग्छ र…?

कहिलेकाहीं झस्किन्छु

कहिलेकाहीं झस्किन्छु तिम्रो सम्झनामा
एक्लो हुँदा म आतिन्छु तिम्रो सम्झनामा

मनलाई केही गरी बुझाउन नसक्दा
यी नयन रुझाउँछु तिम्रो सम्झनामा

डाँको छोडी म रुदा “

डाँको छोडी म रुदा गीत भने कतिले
मैले हार्दा दुनियाँको जित भने कतिले

पीडालाई बिर्सिन नसालाई जब साथरोजे
जड्याहा र आवाराको मित भने कतिले

दुई मुक्तक (जिन्दगी यो)

१)

जिन्दगी यो कहिले त दियो झै जल्दो र’छ
जीवन यात्रामा कही कतै हुरी नि चल्दो र’छ
सोचे झै मनका हरेक रहरहरू पुरा हुनै लाग्दा
अन्त कतै गन्तव्यको बाटो पूरै नै बदल्दो र’छ

कस्तो मान्छे

कस्तो छ मान्छेको मन खाली झुटो बोलीदीने ।
न भन्छ उ न गर्छ उ खाली कुरा खोलीदीने ।।

कसलाई नि आफन्त भनु म मेरो मन चोरीदीए ।
मन नपराएको मान्छेलाई तराजुमा तोलीदीने ।।

म भन्दै भन्दीन उसलाई मेरो मन ।
के कुरा गर्नु यहाँ कीन आत्म खोलीदीने ।।

गोविन्द बहादुर विक
कालीकोट
अभागी कालिकोट’s phot

मान्छे अचेल

पस्दा सियो निस्कदा,फाली बन्छ मान्छे अचेल ।
तिम्रो सानो गल्तीमा नि,ताली बन्छ मान्छे अचेल ।

नगर विश्वास कसैको,आफ्नो कोही छैन यहाँ
बहिर राम्रो भित्र भित्रै,जाली बन्छ मान्छे अचेल ।