मुक्तक
मलाई भेट्न भनिकन आउँछे चाँदनी
उनकै अघि बसी केही लेखुँ भन्छ मन
दुई मुक्तक
तिमीसँग भेट हुनु जिन्दगीको भूल भएछ,
गोधुलीमा बग्ने आँशु साउनको मूल भएछ,
क्षितिज पारी हरायौ सम्झनाका लहर छोडी,
प्रीतका ती ताजमहल ओइलिएको फूल भएछ ।
——————-
उसको मनमा बज्रपात परिसक्यो भनिदिनू,
सोधे भने सात-समुद्र तरिसक्यो भनिदिनू,
उनी साथमा हुँदा त रमाएकै थिएँ क्यारे,
विस्वासघातको रापले गर्दा मरिसक्यो भनिदिनू ।
नवराज सुब्बा (मुक्तक)
(एक)
कुदियो विश्वयुद्धमा खुकुरीसित नाचियो
स्वदेशी छातीमा विदेशी तक्मा टाँसियो
कहिले होला सुभारम्भ तेस्रो विश्वयुद्धको ?
सत्रु हैन आफैलाई पो सिद्याउन आँटियो !
(दुइ)
बोकायौ बन्दूक काँधमा नपुगेर घाऊ थमायौ
आसामी मानेर काँधमा विदेशी ऋण बोकायौ
न गरी खायौ न गरी खानै दियौ माननियज्यू !
गर्छु भन्दाभन्दै परिवन्दले पासपोर्ट र भीसा बोकायौ ।