editor

तिम्रै लागि रचिएका गीत गज़ल बिर्स्यौ क्यारे
वियोगले तड्पिएर बस्छ घायल बिर्स्यौ क्यारे

छमछमी नाचेकी थ्यौ सुरिलो त्यो भाकासँगै
झ्याउरेमा बजाएको घिन्ताङ् मादल बिर्स्यौ क्यारे

युवा पुस्ता

युवा पुस्ता जाग्नै पर्छ
विकासमा लाग्नै पर्छ
विकृति र विसङ्गति
युवकले दाग्नै पर्छ

हाम्रो पहिलो भेट
उनी अलिकति लजाएकी थिइन्
उनको अनुहारमा जुन प्रष्ट देखिन्थ्यो
सायद उनले
यो ख्याल गरिन या गरिनन्
तर कता–कता
म पनि लजाएको थिएँ
अलिकति !

हलिया नारायण रेगिस्तान भासियो
जमिनदारको घरमा बीस बर्ष हलिया बसेर
उही साहुसँग
सय कडा पाँचमा ब्याज लिएर

गर्थ्यो काम शेखको पचास तले भवन बनाउने
निष्ठुरी दैव
एक साझ निदाएको ऊ
कहिल्यै नब्युझने गरी निदायो

बाठो मान्छेले अरुलाई लेखाउछ
अनि गतिलो पुरस्कार भेटाउछ

उसो त यहा नानाभाती देखिन्छ
आफ्नो जुम्रा अरूको हाती देखिन्छ

धेरै दिनपछि तिम्रो याद आयो
तिम्रा शर्तहरू थिए फसाद आयो

छोरी सम्झी सिरानीमा आशुँ कति झार्‍यौ आमा?
एक्लै हुँदा बलेंसीमा आशुँ कति झार्‍यौ आमा?

‘आमा’ भन्दै बोलाँउदै कहिले आउँछे होला भनी
टोलाएर दोबाटोमा आँशु कति झार्‍यौ आमा?

बागलुङ मुलपानीका स्रष्टा दिपेन्द्र केसीद्वारा रचित कविता संग्रह ‘नर्थ सीको किनाराबाट’ आज बागलुङमा विमोचन गरिएको छ । नयाँ साँस्कृतिक आन्दोलन बागलुङद्वारा आयोजित विमोचन समारोहमा साहित्यकार काजी रोशनले कविता संग्रहको विमोचन गरेका हुन् ।

उसको चित्कार सुन तिमी नसुनेझै गर्छौ किन
उसको विवशता बुझ तिमी नबुझेझै गर्छौ किन
कष्ट उसको देख्दा देख्दै वातावरण सन्नाट पार्छौ किन
चर्केको घाउ मलम पट्टीको सट्टा नूनखुर्सानी छर्छौ किन
न त उसलाई बास दियौ न त एक गासै पनि
वाचाल छौ तिमी बोल न एक छिन उसँग गन्छ उसले जुनीजुनी
तिमी त एक मानव अरे चुरिफुरी आफ्नै सान छ ।

पहाड स्वाभिमान हो
जुन तन्किन सक्दैन
तर ठिङ्ग भएर
शानले ठडिन्छ
विना कसैको आड लिएर ।
प्रत्येक पहाड स्वतन्त्र र स्वाधीन छ ।
अग्लो छ जस्तो कि सगरमाथा
होचो जस्तो कि स्वम्भूको डाँडो ।
यिनीहरू एक्लाएक्लै भएर पनि
उँचो शिर सगरसम्मै स्पर्श गरिरहेछन् ।

प्यारी चेली,

सन् २०१२ को मार्च ८ हिजो मात्र थियो र त्यो पनि हिजै सकियो । ठूल्ठूला नेतानेतृ र नीति निर्माताहरूले भव्य मञ्चमा भव्य कुराहरू गरे । ती कुराहरू आलिसान महलका मखमली विस्तारामा बसेर कथिएका थिए । ती उनीहरूकै लागि थिए । तिमी, हामीहरूका लागि थिएनन् । ती अहङ्कारीहरूका ललिपप चटाउने गफ थिए । थिए, ती जुरुक्कै उचाल्ने र छानामा पुर्याउने अनि एकै चोटि फ्यात्त भुइँमै खसाउने खालका !

तनभित्र मन

तनभित्र मन छ अनि मन भित्र तर्क
कुतर्कको बाढी आए जीवन बन्छ नर्क
यी तन, मन, धन सबै कर्तव्यमा जुट्दा
यही धर्ती नै स्वर्ग बन्छ, कर्तव्यमा फर्क

नदीका कुरा

नदी भनी कुरा गर्छौ त्यसलाई पनि सुख छैन
गन्तव्यको मार्ग खन्दै अघिबढ्दा कहाँ हुन्छ चैन
नदीसरि मानव जीवन संघर्षमा अघि बढ्छ
गन्तव्य–मार्ग कठीन हुन्छ संघर्षरत नभै भैन

झिल्को सानु नसम्झ हे हठपते बन्ला फिलिङ्गो भरे ।
कैयन् छन् उसका कणा मिलनमा, राँको बनी पोल्छरे ।।
सन्ठीको तगारो नठान बलियो, त्यो हुन्छ निस्कामको ।
मान्छेको भुसमा जमेर रहँदा, पर्ला असर दूरको ।।

खोलाको छहरो सधैं नगिचमा, पर्दा हुने दुर्गती ।
बन्ला त्यै गतिको असाध्य कमिलो, टोक्ने बिशालू अति ।।
साचेको मनमा भए पथ सधैं, सोझो बुझेको भए ।
सप्रिन्थ्यो पछिको नितान्त पथनै, राम्रो हिडेको भए ।।

प्रेमलीला रचाउने सिमसार छुट्यो
मदहोस बनाउने सिमसार छुट्यो

बादलुको घुम्टो ओढी लुकामारी खेल्दै
पंक्षीहरू रमाउने सिमसार छुट्यो

(१)
आइरहन्छ
सम्झना नेपालको
पीडा भो खाडी ।

बुढेसकालले छोयो अब दुवै गाला चाउरी परे
आयु पनि सकियो कि सबै छाला चाउरी परे

सम्झनलाई गाह्रो भयो स्मरण शक्ति हराएर
विस्मृतिले गर्दाखेरी जीउका चाला चाउरी परे