kbs

यसपाली केही गरे नि आउन पाइन तिहारमा
चेलीबाट फूलको माला लाउन पाइन तिहारमा

गोर्खाली भै हिजो आज झुकेको छ मेरो देश
शान्ति शान्ति भन्दै कठै भुकेको छ मेरो देश

आतंकले खुट्टा तान्दा पर्गती र उन्नतिमा
बिश्व सामु चिनिन नै चुकेको छ मेरो देश

खाऊँ भने सरुवा हुने डर
नखाऊँ भने छेरुवा भनिने डर
तिमीले मागेर खान्छौ होला
त्यसैले तिमीले खाएको घुस
आफूले त पाइन्छ र खाइन्छ
त्यसैले मैले खाएको खूस ।

सक्नुपर्छ माया गर्न टाढा को हुन्न र?
तिमीलाई दुख्दा मेरो मन् किन रुन्न र?

मातापिता कृष्णादेवी र डम्बरबहादुर राउतकी आठौँ सन्तानको रूपमा २०२६ भदौ ८ गते भलायडाँडा-१, सरुने, उदयपुरमा पहिलो पटक आँखा खोली हाल पति अधिबक्ता रमेश थापासँग जीवनसंगिनीका रूपमा जीवन विताइरहेकी कवयित्री पार्वती राउत नेपाली साहित्याकासमा ‘भनसुनको देश’ कविता सङ्ग्रह (०६७) लिएर देखा परेकी छिन् ।

राष्ट्रिय चिन्तनलाई समेत गम्भीरताका साथ आत्मसात् गर्दै ‘भनसुनको देश’ तयार पारेकी छिन् । उनले यो सानो लेख उनकै कविताकृतिको सेरोफेरोमा केन्द्रित छ ।

हरपल हरघडी हिँड्नै पर्ने यो टेडो जिन्दगी
चाहेर या नचाहेरै बग्नु पर्ने गल्छेडो जिन्दगी

कति बुने सपनाका घरहरू बिपनामै टुटे
एउटा सोच्यो अर्को हुने कस्तो रैछ बखेडो जिन्दगी

फूल फुल्यो
ओइलिनु थियो,
ओइलियो त के भयो ?
घाम झुल्क्यो
अस्ताउनु थियो,
अस्तायो त के भयो ?

तिमी रुँदा यता मेरो मुटु जल्छ कान्छी
अनायासै आँखाबाट आँशु फल्छ कान्छी ।

किन रुन्छौ सुक्क सुक्क मोती खसालेर
सधैँभरि रोई बसे मुटु गल्छ कान्छी ।