ks

साँच्चै मैले मनको गजल लेखेको नै छैन अझै
तिमी जस्ती राम्री अरु देखेको नै छैन अझै

जुन दिनदेखि तिमीबाट टाढा हुनु पर्यो मैंले,
त्यो दिनदेखि गाउँ बस्ती टेकेको नै छैन अझै

साउनको महिना झरी नपरे पनि चारैतिरको थुम्काथुम्कीमा सेतो बादल देखिन्थ्यो । जस्ले गर्दा ती नाङो डाँडाहरू कपाल फुलेको मेरी हजुरआमा जस्तै देखिन्थे । साउने सक्रांति हुनु पर्छ, आमा मामाघर जान तयारीमा देखेपछि मैले नि कम्मर कसें । “बाटोमा हिँड्न सकिन्न घरैमा बस” भन्दै हुनुहुन्थ्यो आमा । म कहाँ मान्थेँ र ! आमा निस्किनु अगावै घरमाथि सालघारीमा पुगेर आमालाई कुरिरहेँ । त्यही नजिकै सालको रुखमा न्याउली कराउँदै थियो । गुलेली बिर्सेछु चुक चुक लाग्यो । आमा नि आईपुग्नु भो । चोरी औँला टोक्दै आमा पर्टी फर्केर मुस्कान दिएँ । आमा नि मुर्छा परेर हाँस्नुभो मेरो बठ्याँई देखेर र भन्नु भो, “हेर यो चोर त अघि नै आएर पो बसिराख्या रहेछ ! छि: छि: कपडा हेर यस्को चेपाङ जस्तै देखेको छ ।”

दुध र तरकारीको झोलालाई भुइँमा राखेर हरिकृष्ण बाजे पसल अगाडिको मेचमा धर्खरिँदै बस्न खोज्छन् । ठिक त्यही बेला एक जना ठिटोले उनलाई पाखुरामा समाएर बिस्तारै मेचमा बसाइदिन्छन । त्यसपछि ती युवकको अनुहारमा हेर्दै हरिकृष्ण बाजेले सोध्छन्, “बाबुलाई मैले चिनिन नि ।”

हरिकृष्ण बाजेको कुरा सुनेपछि फेरि ती युवकले भने, “ल ! काका पनि मलाई चिन्नु भएन ? हजुरको साथी प्रेमजंगको ठुलो छोरा हो म ।”

माईती अनि चेलीको मायाप्रीत खै त तीज ?
आजभोलि वेदनाको मिठो गीत खै त तीज ?

दु:ख पीडा भोग्दै रुँदै चेली घरमा बस्दा
दाजुभाई आई लाने सुन्दर् रीत खै त तीज ?

ऊ अरूलाई चिन्दैन
ऊ अरूलाई मान्दैन
ऊ कसैको गल्ती पनि जान्दैन
(अरूको गल्ती जाने पनि बताउदैन)
फेसबुक वालमा एउटा मान्छे

अरू उसको तारिफ गर्छन्
अरू उसको प्रसंशा गर्छन्
लाइक गर्छन
कम्मेन्ट गर्छन्

गल्लि छेउको पुरानो घरको भित्तामा अढेस लागेर खुकुरी छापको सिगरेटको लामो सर्को तान्दै धुवाँ माथि हावातिर उढाएर रुद्रमणिले श्रीमतीसँग सम्बध बिच्छेद भएको बारेमा गहिरिएर ध्यान दिदै सोच्यो । होइन हौ ! के कारणले त्यस्ती धिप धिप बल्ने अँगाला भरिकी स्वास्नीले छोडेर गई ? दु:ख सुख खान लगाउन दिएकै थिएँ । हरेक कुरामा उसैलाई निर्णय गर्न छोडेको थिएँ । आफू हल्लुड घोटिए जस्तै काम गरे उसलाई केही लगाइन । किन त्यसले त्यसरी छोडेर गई ? मान्छे खराब चरित्रकी पनि थिइन । हो महत्वाकांक्ष बढी थियो । त्यसैले त होइन ?

घरबाहिर
महादेवलाई देखेपछि
कति हुरुक्क हुन्छन
कति फुरुक्क हुन्छन
तर घरभित्र
श्रीमतीहरू रिसले बुरुक्क हुन्छन
के शक्ति रहेछ गाठे पार्वतीमा
बिचरा महादेव थुरुक्क हुन्छन ।

सोधखोज गर्दै पुगियो लायन्स चोक स्थित लायन्स भवनमा । म र अरविन्दकुमार यादव त्यहाँ १० बजे विहान पुग्दा पल्लव साहित्य प्रतिष्ठानका अध्यक्ष ऋषिप्रसाद लामिछाने ‘गोर्खे साइलो’ अतिथिहरूलाई स्वागत गर्न तम्तयार भेटिए । उनले अनौपचारिक कुराकानीमै मझेरी डट कम पहिलो ठूलो ईपत्रिका भएको र दोस्रो स्थानमा पल्लव डट कम डट एनपी रहेको जानकारी दिए । पल्लव साहित्यिक पत्रिका, पल्लव साहित्य प्रतिष्ठान र पल्लव डट कम डट एनपी (ईपत्रिका) बेग्लाबेग्लै नभएर एक अर्काका परिपुरक रहेको अभिमत जाहेर गर्न समेत उनी पछि परेनन् । मझेरी डट कमले चिनाइदिएका गोर्खे साइलो र ठिस बुढा दुबैलाई एक साथ भौतिक रूपले साक्षात्कार गर्न पाउँदा धन्य, धन्य भएँ र मझेरीलाई मनमनै धन्यवाद टक्र्याएँ ।

१)
फूल भन्छ चुम्न आउ, काँडा भन्छ परै बस,
फूलको बिस्वाश हुन्न अरे, सुन्दरदेखि डरै बस
कस्को कुरा सुनौँ प्रभु फूल देखिसि मन मान्दैन
हाँस्दै काँडा भन्छ अझ्, ठिक छ नि त करै बस

धन्य छौ भगवान तिमी
आभारी छु तिमीप्रति
तिमीले
हासो नदिएर के भयो त ?
पेटभरि रुने आशु त दियौ
सुख नदिएर के भयो
पीडा सहने शक्ति त दियौ

हर रात सपनीमा तिमीलाई देख्न पाऊँ
तिम्रै बारे गजलका शेरहरू लेख्न पाऊँ
　
भावनाका छालहरू मनभित्र तरंगिदा
मदहोसी मौषममा तिमी संग भेट्न पाऊँ

गोरी काली फसाउने थियो एउटा काले
उड्ने चरा खसाउने थियो एउटा काले

गोरी काली फसाए नि उड्ने चरा खसाए नि
मेरो घर बसाउने थियो एउटा काले

यी कविता रगत पच्छे छन्
यी कविताहरू दम र पक्षघातले पीडित छन्

यी कविताहरू अस्पतालको बेडमा भर्ना गरिएका छन्
तर डाक्टर छैनन्
डाक्टरहरू आन्दोलनमा छन् या त
बेतलबी बिदामा छन्

अन्तराष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज (अनेसास) कोलोराडो च्याप्टरले संचालन गर्दै आइरहेको साहित्य संगम कवि गोष्ठीको अगस्त महिनाको कार्यक्रम तथा मोती जयन्ती यही २५ अगस्त शनिबारको दिन कोलोराडो च्याप्टरका महासचिव राजु सिटौलाको आतित्थ्यमा कोलोराडो स्कुल अफ माइन्स(गोल्डेन)मा सफलता पुर्वक सम्पन्न गरियो ।

जित्छु सधैं हार्ने छैन धरोधर्म तिम्रो कसम
तिम्रो माया मार्ने छैन धरोधर्म तिम्रो कसम

रोपिसकें एउटा फूल हृदयको बारी खनी
अरु कुनै सार्ने छैन धरोधर्म तिम्रो कसम

कति रोए मन्दिरमा ढुंगा इश्वर हुन्थ्यो भने
पीडा कमी हुने थियो उस्ले पुकार सुन्थ्यो भने ।

ठगी खाने बहानामा मन्दिर, मस्जित, चैत्य बने
बन्द हुन्थो धार्मिक युद्ध, धर्मिकताले उन्थ्यो भने ।

पक्कै भेट्न आउँछे यो, गजल पढी मलाई
सहानुभूति देखाउन, अन्तिम घडी मलाई

रमेकी छिन् पराईको, अंगालोमा आज उही
आफूभन्दा मायाँ गर्थी, जसले बढी मलाई

गजलकारद्वय खगेन्द्र कुमार अमृत र कुमार श्रेष्ठ यात्रीको संयुक्त गजल संग्रह आँसुले जलेका मनहरू नामक पुस्तक काठमाण्डौ, हनुमान ढोकास्थित भुङ्ग्रो रेष्टुरेण्ट एण्ड बारमा भव्यताका साथ लोकार्पण भयो ।