राष्ट्रिय कविता

टुक्रा टुक्रा राज्य जोडेर सिंगो देश निर्माण गर्दा
फुटेका थिए कत्ति कत्ति चुरा
अनि
अंग्रेजको गिद्दे नजरबाट देशलाई बचाउँदा
धेरै बच्चाहरू गर्भ मै भएका थिए टुहुरा
त्यस्तो इतिहाँसलाई बिर्सिएर
समाजमा संकीर्णता फैलाउने गर्दैछन कुरा

मधेशका फाट पहाडका बेसी हिमाल झन् राम्रा
नेपाली भई अटेर बस्ने संस्कृति छन् हाम्रा

मधेशी, राई, लिम्बु र क्षेत्री, खस अनि बाहुन
सम्बृद्धशाली आधुनिक नेपाल बनाउन आउन !

हे नेपाली युवा हो, विकासको निम्ति लम्क न,
समानताको लागि लडेर, संसारको सामु चम्क न।

बलिया तिम्रो पाखुरा, सत्रुको सामु उठाउन,
युवाको सक्ति एक जुट भए सक्ने छौं संसार थर्काउन,
हिंसाको लक्ष्य छोडेर, बन्दुकको नाल मोडेर,
हुर्काउन नेपाल फूललाई, सत्रुको झार गोडेर

पाएँ भने यही धर्तीको
माटो समाई मर्न सकुँ,
बगाई रगत तिमीलाई आमा
अनि स्वर्ग तर्न सकुँ ।।१।।

हुदैँन ताप, घामको राप शितल छाँया छ
सुनको लंका चाहिन्न अब नेपाली माया छ

आँखामा फुल्छ गुराँस मेरो वन र पाखाको
आनन्द लाग्छ सुनेर गीत लेकाली भाकाको
अग्लो त्यो गिरी, तराई मेरो दाँया र बाँया छ
सुनको लंका चाहिन्न अब नेपाली माया छ

आजभोलि मेरो देश
एक्ली एक्ली भएकी छिन्
कस्ती कस्ती भएकी छिन्
खै कस्तो भनौं
मानौं सिंदुर पोते बिनाको
सौभाग्यवती नारी भएकी छिन्

पराई देशभन्दा प्यारो, आफ्नै देश प्यारो हुन्छ
फर्की आऊ है आफ्नै गाउँ, पराई देशभन्दा प्यारो

सुन्दर सपना बोकी तिमी, गएका थियौ पराई देश,
केही छिनको रमझममा परी, नभुल है आफ्नो प्यारो देश,
साथी संगी मिली फेरि, गरौंला है आफ्नै रङ्ग भेस,
पराई देशभन्दा प्यारो

आकाश हुन् पिता मेरा धरती मेरी माता
तराई हुन् छाती मेरा शिर सगरमाथा

हिमाली हौँ पहाडी हौँ, हौँ हामी नै तराई
छौँ बसेका मिलिजुली भई दाजु र भाइ
अर्को देश भीर पाखा स्वर्ग फुल्ने कुन छर?
नेपाल हो त्यो जहाँ ढुंगोभित्र देवता हुन्छ

खोसेर लिन्न मागेर खान्न
कसैको पराधीन सहन्न ।
तातो रगत बग्ने हुँ म नेपाली
कदापि यो झण्डा नुहिन दिन्न ।

जननी जन्मभूमि रहन्छिन
सधैँ आफ्नो स्वार्थभन्दा माथि ।
कायर भै सधैँ मरिरहनु भन्दा
रणमा बीरत्व पाउनु जाति ।
अन्याय सहन्न अत्याचार सहन्न
कसैको पराधीन सहन्न ।
बीरको सन्तति हुँ म नेपाली
कदापि यो झण्डा नुहिन दिन्न ।

देश हाम्रो नेपाल हो,
नेपाली हो जात ।
नराखौं कसैमाथि
द्वेश र भेदभाव ।

जातीयताको सिँढी चढी
नगरौं पक्षपात ।
कोही छैनौ उँचो-नीचो
बढौं एकै साथ ।

भातको सीतो भुईँमा खस्दा, कर्णालीको भोक देख्छु
ठाँटिएर हिंड्न खोज्दा, रुकुमको त्यो शोक देख्छु

चर्किन्छ यो छाती अति, मेरो देशको पाटो दुख्दा
छल्किन्छ यो रगत अति, मेरो देशको माटो दुख्दा
यत्र-तत्र चारैतिर, देशलाई खाने रोग देख्छु
ठाँटिएर हिंड्न खोज्दा, रुकुमको त्यो सोख देख्छु

तिम्रो साथ म आज संसार खोतल्दैछु
इतिहासको पाना फर्काई फेरि म भन्दैछु
“लेख, तिमी लेख बीर सहिदको गाथा यो
तिनैको नाउँ अमर भएको यो एक कथा हो”