तक्मे बुढा (विल्सन बिक्रम राई) र माग्ने बुढा (केदार घिमिरे) टन्टलापुर घाम नभनी समाजमा बर्गीय विभेद बारे छलफल गर्दै बनको बाटो एक कार्यक्रममा जादै थिए,
माग्ने बुढा”बकम फुसे!हाम्रो देशाँ जातभात, उचिनिच, गरिब धनी, नातावाद, कृपावाद, ……. नभैदिएको भए, समानताको सुस्केरा हाल्दै आज हामी नेपाली सगरमाथाको चुलीबाट विश्वको दृश्यावलोकन गर्थिउ होला है?”
परिचय
प्राध्यापक, साहित्यकार, स्रष्टा द्रष्टा एव म सम्पादक डा. नारायणप्रसाद खनालको जन्म २००९ पूजा-४, बिनति, प्यूठान, रा.अ.मा भएको थियो । हालको स्थायी ठेगाना अग्यौली-९ डण्डा नवलपरासी, लु.अ.मा भएता पनि हाल उहाँ भ.न.पा. -५, चितवन ना.अ.मा अस्थायीरूपमा बस्दै आउनु भएको छ । उहाँ त्रि.वि. वीरेन्द्र बहुमुखी क्याम्पसमा प्राध्यापनरत हुनुहुन्छ । उहाँको वर्तमान पद प्राध्यापक तथा विभागीय प्रमुख हो । उहाँको शैक्षिक योग्यता एम.ए.(नेपाली) र विद्यावारिधि साहित्याचार्य हो । उहाँ निबन्धकार, समीक्षक, खोज-अनुसन्धान कर्ता र कुशल सम्पादकको रूपमा पनि परिचित हुनुहुन्छ । डा. नारायण प्रसाद खनाल लक्ष्मीस्मृति साहित्य समाज नवलपरासी लगायत दर्जनौ साहित्यिक संस्थाहरूबाट पुरस्कृत, सम्मानित, अभिनन्दितका साथै कदरपत्र प्राप्त गर्ने एक सकृय एव म उच्च साहित्यिक व्याक्तित्व हुनुहुन्छ ।
अति उतम मानिने हिन्दु परम्परा जनै पूर्णिमा, दिदी, बैनी र दाजुभाइको गहिरो नाता हातमा रक्षाको धागो बानेर सम्बन्धलाई अटल राख्न यो दिन पबित्र र अति नै महत्व मानिन्छ ! आज देखि बर्ष दिनमा आउने चाड पर्ब शुरु हुने गर्दछन ।
जनै पुर्णीमाको दिन मुलरुपमा ब्राह्मणहरूद्वारा मन्त्र उच्चारण गर्दै यजमानहरूलाई पवित्रताको सुचक धागो बांधेर उनीहरूको जीवनमा विभिन्न प्रकारको अशुभता, दरिद्रता, भाग्य हिनता र असुरक्षालाई समाप्त गर्ने प्रयास गरिन्छ भनेर उल्लेख विभिन्न धर्म ग्रन्थमा भएता पनि, यसलाई विद्धान, समाजमा जे जसरी लिउँन तर आफन्तको माया र पवित्रता देखाउनु नराम्रो पक्कै हैन !
पाच बर्ष अघि । अजय साझ-साझमा घर घुर्दै गरेको थियो । उसका साथीहरू विजय, रोहिणी र ऊ भएर जबर जस्ती यौटी किशोरी माथि गरेको कुकर्म । उसले धेरै दिन भुल्न सकेन । श्रीमतीले उसको उदाशिता देखेर पहिले नै” के भयो रोजीका बाबा?” भनेर सोधेकी हो । तर उसले बताउनै सकेन । पुलिसले बलात्कारीलाई खोजिरहेकै थियो ।
ऊ पैतिस दिन कटाएर घर आएको थियो ।
धेरैमा पो भेट भो साथी जाउँ आज भट्टी पसौं
मुटुभरि तिम्रै माँया, भएर पो के गरु र
समयको सिपालु रेटाईले
मेरो प्यारो जन्मभूमि, मेरो प्राणभूमि,
राज्यको कानुन् पास भइसक्यो शोषण रहित
हरेक बहानामा पाखुरीले, हान्ने मान्छे तिमी
म शान्ति बाल्दैछु तिमी त क्रान्ती बोल्दैछौ
समुद्रमा उर्लिएको छाल झैँ छ जीवन
हराएको मुलुकमासित युद्ध चलिरहदा
खुशी हुँदै रमाएर मित लाऊँ भन्यो शहरले
किन हो ? हरेक दिन–