समय

उ थकित भ्एर आउथ्यो र मेरो मेरो छातीमा बास खोज्थ्यो । केही समय मसग लडिबुडी गरेपछी झन थकित भएर मेरो काखमा सुत्थ्यो । म पनि तस्बेला प्रेमिका र मात्रित्व दुवै भावमा एकैपटक खनिएर आउथी र एकोहोर उसको शिरलाई सुम्सुमै रह्न्थिए। उ अबोध वालक सारी मेरो उस्को आमा को काखमा सुतेको झै निस्चित भएर मेरो काखको कुर्ताको फेरमा सुत्थियो । मलाई पनि उस्को भाव र समर्पन देखेर माया लागेर आउथियो र उस्लाई एकैपल्ट हिर्दयमा लुकाउझै लाग्थियो । समय ले कोल्टे फेरेको छ । आज उ इराकमा छ । इराक्मा अमेरिककन सैनिक को लागि काम गर्छ। हरेक पल डर र त्राश म बाच्छ । उस्ले भन्छ यो सब मलाई पाउनको लागि हो रे । म पनि उस्को सब्द मा गर्ब गर्थिए र सुगन्ध को सास फेर्थिए । उस्ले हप्ताको एक्फेर मलाई ईमेल गर्छ र दुई तीन पटक नबुजिने फोन गर्छ ।
हामी दुबइ जन शन्केर देव क्याम्पस म एम बि एस सगै पद्थियो । पहिलो दिन मा नै हामी दुबइ जन सगै बसेउ र क्लास सिदिदा हामी दुबइ जन साथी भएउ। तेस्पची हामीहरु सगै साथमा धरैबेर हराउन थालेउ। बिस्तारै फिल्म हेर्न र घुम्न पनि जान थालेउ उ किर्तिपुरमा साथीहरु सग बस्थियो, उस्को वास्तवइका घर रामेछाप थियो । मेरो घर बनेशोर थियो। यू हेर्दा मा सोझो र राम्रो थियो। हासी रह्थियो र एक्कोहोरो बोलिरह्न्तियो । मेरो लागि जे काम पनि गरिदिन्थियो । बिस्तारि यू मेरो आबस्कता जस्तो लाग्न थाल्यो । हुँदा हुँदा हामी थाहानै नपाईकन साथी बाट प्रेमी बनिसकेछौ । एकदिन उस्ले प्रेम प्रस्ताव राख्यो र मैले स्वैकर पनि गरी।
उ इराक जाने अघल्लो दिन हमै सगै थिए। उ त्यसदिन सारै भाबुक भ्एको थियो र म पनि भाबुक नै भएकी थियो । किन किन त्यसदिन मुटुको एक तुक्रा चुटिएर जादै छ कि जस्तो लागेको थियो । त्सदिन उस्ले मेरो हात समाउदै भनेको थियो – ” हाम्रो अमर संसार लाई चादी रग पोत्न सक्ने भएपचै म फर्केर आउछु। तिम्रो यो सुन्दर रुप, सुकोमल शरीर साथै अथा प्रेम को शुभकामना लिएर बिदेशी भुमिमा जादैछु । मलाई पर्खि बस है ।” मैले उसको शब्द सगै आसु झरेको थिए ।
आज उसको ईमेल पढै ईमेल सारी भावुक थियो लेखेको थियो- मलाई माया गर्ने प्रेमिका म तिमीलाई हरेक पल सम्झैरहने छु । बिदेश को भुमिमा गाली र लाती खाइ खाइ हाम्रो लागि दुई चार पैसा कमाउन संघर्स गर्दै छु । अब त बाच्ने आस पनि हराउन लगिसक्यो । यहाँ दिनहु आत्माघाती बम बिस्फोट हुन्छ र अन्ध धुन्ध रकेट लन्चेर चढिन्छ । एउटा फिलिपिन्सी साथी आज डरले मर्यो । आज यहाँ ठुलो बम बिस्फोटन भयो । हाम्रो कम्प को अगाडि । सैयो जन एकै ठाउँमा ठरै भए । तीन जन अमेरिकन सैनिक पनि मरे । म आज डरले कमी कमी तिमीलाई ईमेल लेक्दै छु।
म आज आधा भएको छु । कहिले काही त सोच्छु । यो डरसग बाच्नु भन्दा आठमहत्य गरेर मरु झै लाग्छ । फेरी तिम्लाई सम्झन्छु । घर परिवार सम्झन्छु । बुवा र आमाको मलिन र निर्दोष अनुहार र आसिवाद लाई सम्झछु । यहिनै मेरो बच्ने साहरा भएको छ ।
तिमीलाई यादै होल आज मेरो जन्मदिन हो । आजको दिन मेरो कोठामा हामीसगै थिएऔ। त्सबेलामा मैले आकाशमात भनेको थिए-” तिम्रो लागि हिमालयको फदीबाट सुनगाभा टिपेर लेउने छु र तिम्रो कपालमा सिउरिदिने छु ।
तिमीले पनि दङ पर्दै भनेकी थियौ “त्यौ सुनगाभालाई म चुल्ठोमा लगाउछु र मन मुटुमा सजाउछु ।” बितेका एक वर्ष मेरो अगाडि सम्झना भएर उभिएको छन । के गर्ने नेपालमा बसेर तिम्रो चोखो मायामा रम्दै आमा बुवाको संसारमा पाइला टेक्ने मन थियो । तर दुनियाँ सक्ती र पैसा मा बिक्दो रहेछ । नेपालमा काम नपाएपची पढाइलाई पनि बिचैमा छाडेर बिदेशिये । सोछेको छु आँफैले कमएको पैसा ले एउट घर बनाउछु र तिमीलाई एउट सुन्दर घरबाट आर्को सुन्धारा घरमा सार्न सक्ने भएपछ मात्र म नेपाल फर्कन्छु । त्यस्पची तिमीलाई विवहाँ गर्छु र नेपालमानै बसेर म सानो तिनो काम गर्छु । पढाईलाई पनि पुरा गर्छु । बुवा आमलाई काठमाडौं बोलाउछु र उहाहरुलाई माथिलो फ्लेटमा राखछु र हमै हरु तलो फ्लेटमा बस्नेछौ ।
आज उस्को ईमेल पढेपछ मैले घण्टौ सोछे । आफ्नो सुन्ये र आधारो मन सम्झेर आत्मागाल्नी भयो । अन्तेमा पक्षताप गर्दै आफ्नो बिबसता लेखे “तिमी गएपची मैले एक युग बाचिसके । तिमी कल्पना पनि गर्न सक्दैनौ मेरो बिबस्तालाई वा भनौ मेरो बाधतालाई । मैले तिमीलाई हल्का किसिमले लिये वा तिमीसग बिताएका पल्हरुलाई जवानीका जोश सम्जिये वा म वतासिये प्रश्न को जवाफ छैन । मात्र यती थाहा छ कि म तिमीबाट टाडिदै छु । बढो काठइन सग यो भन्दै छु कि एही हप्ता मेरो विवहाँ छ । आमा बुवाले चनिडिएको केटा सग । केटा नेपाली हो तर एमेरिकमा बस्छ । सक्छु भने मलाई माफ घर । मलाई थाहा छ । तिमी यो ईमेल पढएपची मसग रिसाउने छउ तर आफुले आँफैलाई दरो पनि बनाउने छउ । किन्भने तिमीसग सिङो जीवन बाँकी छ । म आज देखी यो ईमेल पर्योग गर्दिन र मोबाईल नम्बर पनि रोकिदिनेछु । किनभने अब म कसैको हुन जादै छु । तिमीलाई यो कुर वताउकी नवताउ भनेर मैले घण्टाउ सोछे तर अन्तिममा वताउने निर्नये गरे किनभने म तिमीलाई थप भर्ममा राख्नन चाहन । आज म सारै कठोर भएको छु । करण म तिमीलाई प्रेम गर्थे तर तेयो मेरो प्रेम आमा बुबुको कर र अमेरिका जाने सपनाको करणले टुतेउ । यही ईमेल मार्फत मसगै थोरी भएको तिम्रो यादलाई पनि परिस्थितीको आचनोमा राखेर भबिसेको खुकुरिले रेट्दै विदा मग्दै छु । यहाँ भन्दा अगाडी बोल्न वा लेख्न मसग शब्द पनि छैन । मलाई माफ गर ।

समी
WWW.navarajraut.com.np