कविता
सोझो छु मान्छे म ता
छैन लप्पन छैन छप्पन पनि सोझो छु मान्छे म ता
गन्तव्यतिर बढ्दछु जब अघि पुग्छु म अन्तै कता ?
यो सोझोपन आज बोझ हुन गई भारी छ हर्दम मन
किम्कर्त्ब्यबिमुढ हुन्छु किन हो? गल्दै छु म दिन्-दिन
घरमा श्रीमतीजी कटाक्ष गरने ठानेर सोझो अति
इस्टमित्र र साथी-भाइ पनि कम् छैनन् कोही एक् रति
छोराको पनि चाल उही छ घरमा सोझो छु रे ठान्छ ऊ
मुल्याकन कसरी गरौँ स्वयमको यथार्थमा कस्तो छु ?
देवीचरण भण्डारी “सरोज”