कविता
‘यो मन् त्यसै खिन्न छ’
खोज्दैछु समभाव भेट्छु कि भनि भेटिन्न काहीं पनि
सोद्धैछु मनभाव भित्र किन हो देखिन्न ज्योति बनि
मनको शान्त तलाउ माझ किन हो बैसम्य बढ्दै गयो
कस्ले किन कसोरी खण्डित गर्यो यो के भयो के भयो ?
इच्छा कुण्ठित भै सहस्र मनमा कैदी भई बस्त छन्
भुली सारा जीवन अनि जीजीविसा कोही कतै मस्त छन्
मान्छे आखिर मान्छे हो तर पनि पशुत्वले छोपियो
निश्छल कोमल संबेदनशील थियो त्यो क्रुरता रोपियो
विश्वाश अन्त कतै गयो बिलिन भो आशा-भरोसा टुट्यो
मान्छे भित्र मनुस्य जर्जर भयो शिशा फुटे झैं फुट्यो
बाहिरी रुप जे छ आवरणमा यथार्थमा भिन्न छ
नसक्ता उसलाई चिन्न सहजै यो मन् त्यसै खिन्न छ
देवीचरण भण्डारी ‘सरोज’