चौबाटोमा आखा जुध्दा
तिम्रा नजर झुकेनन्
ओठले हासे जस्तो त गरिदिए
तर,
मुस्काउन जानेनन
लाग्छ,
तिम्ले तेसरी ठाडै फर्केर हेर्न नहुनेथ्यो
बरु,
कुर्ताको फेदको टुप्पोमा बेरिएको चोरि औला
अझ दह्रो गरि बेर्दै
अथवा,
एउटा हातका औलाहरुले
अर्को हातको पाखुरा चिमोटी
गाला देखि कानसम्म रातो परेर
सास फुलाउदै
अपरिचित जस्तो
मुन्टो झुकाई
लज्जा र बाध्यता बीचको तरुल झैँ
तिम्रा ओठको
दोधारमा परेको मुस्कान
तेस्माथि हावाले फिजाएको केश बीचबाट
तिम्रो कर्के हेराई ममा परेको हुन्थ्यो भने
काठमाडौँको धारामा
आउने हावाको बेगको
दोब्बर गतिमा
मेरो मुटु उफ्रिदै
तिमिसम्म पुग्थ्यो होला
अनि म ठाउँको ठाउँ ढल्न सक्थे