‘नसोध मेरो सिउँदो…’
नखोज मलाई तिमी आफ्नै भनी ठानेर ।
नसोध मेरो सिउँदो कस्ले भर्यो भनेर।
सायद त्यो भूल थियो चिन्नै नसक्नु मैँले।
वा एक सपना थियो सोच्तै सोचिँन कैले।।
छहारी एक शितल देखेर तिमी रोजेँ।
र ढुक्क भै तिमीमा समाहित हुँन खोजेँ।।
निर्लज्ज खेल्न खोज्यौ गुडिया सरी मानेर।
नसोध मेरो सिउँदो कस्ले भर्यो भनेर।।
पवित्र प्रेम भित्र डरलाग्दो हुन्छ स्वार्थ।
किन्चित थिएन थाहै खोज्दैछु ऐले अर्थ।।
बसौँ म मात्र किन दिनरात औँला गनेर।
नसोध मेरो सिउँदो कस्ले भर्यो भनेर।।